ūmṇai (p. 70) s. A person habitually silent, taciturn, unable to speak freely, பேசத்திறமில்லாதவன். 2. That which is defective, clumsily done, அழகில்லாதது. ஊமணைச்சட்டி, s. [prov.] A chatty not well baked in the kiln, mis-shappen, &c., and that does not conduct the heat well. ஊமணையன்--ஊமணாமூஞ்சி, s. [prov.] A stupid, sullen, pouting person, one with an ugly or forbidding countenance, அவலட்சணமுகத்தான். ஊமணையுரல், s. A bad-formed mortar, not well-formed in its waist, or centre. 5)

ūmṉ (p. 70) s. A large kind of owl, commonly ஊமத்தங்கூகை. 2. A dumb person, ஊமை. (p.) சேமமேவேண்டித்தீவினைபெருக்கித்தெரிவைமாருரு வமேமருவியூமனார்கண்டகனவி லும்பழுதாயொழிந்தனக ழிந்தவென்னாள்கள். All my days, even as the dream of a dumb person, have vainly passed away in the desire of pleasure, in multiplying evils and in the embraces of beautiful women. (திருமங்கை.) 9)