utir (p. 60) --உதிரு, கிறது, உதிர்ந்தது, உ திரும், உதிர, v. n. To drop off, fall off--as leaves, fruits, &c.; to be blasted, nipped, to fall off--as the hair, by disease or age, சொரிய. 2. To be shaken with the wind or otherwise, அசைக்கப்பட்டுதிர. 3. To crumble, fall to pieces as cakes (பிட்டு), பிதிர. 4. To fall as tears, சிந்த. 5. To die (used in imprecations), சாவ. நீசீக்கிரமுதிர்ந்துபோவாய். You shall die soon (a curse). தாரகையுதிர்ந்த. The stars fell. (ஸ்காந்தம்.) பூவுதிரப்பிஞ்சுதிரக்காயுதிரக்கனியுதிர. Let blossoms, buds, unripe fruits, and fruits drop off; i. e. let people of all ages die--an imprecation. உதிர்ந்தசருகு, s. Withered leaves fallen from the tree. உதிர்ந்தசருகுணவொழியவுணவில்லான். He who feeds upon dry leaves abstaining from all kinds of food. (பாரதம்) உதிர்பருவம், s. The quality or consistency of a thing that easily crumbles. உதிர்மணல், s. Loose sand a little moist. இலையுதிர்காலம், s. The season of the fall of the leaf. உதிரி, s. That which falls off, or is separated, exfoliation, உதிர்ந்தது. 2. A disease, smallpox of various kinds, so called from the scabs falling off, ஓர்வைசூரி. 3. A species of plantain, ஓர்வகைவாழை. உதிரிக்குத்து, s. Aching pain incident to one attacked with உதிரி. உதிரித்தழும்பு, s. The pits left by the smallpox, அம்மைவடு. வரகுதிரி, s. A species of smallpox whose pustules are remarkably diminutive, like வரகு seeds. சருகுதிரி, s. A species of smallpox attended by the sloughing away of the affected flesh. மிளகுதிரி, s. A species of smallpox, the pustules of which are the size of pepper seeds. கல்லுதிரி, s. A species of smallpox the pustules of which are very large. உதிர், s. Powder, dust, any thing crumbled, பொடி. உதிர்வு, v. noun. Falling off, &c., உதிர்கை. 2. Crumbling to pieces, உகுகை. 20)

oci (p. 81) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To break a stick, a lash, &c., ஒடிக்க. 2. To move, to shake, to waver, அசைக்க. (p.) 3. (Rott.) To twist, முறுக்க. குருந்தொசித்தமாமாயன். The mighty Kristna who snapped off the குருந்து, tree. குருவியந்தாத்திற்குரலொசித்தேகுதல் போன்றே... Like a bird soaring aloft, warbling in the sky. ஒசிப்பு, v. noun. Breaking, shaking, முரிக்கை. 32)

kuṉi (p. 132) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To bend, curve, crook, வளைக்க. (p.) 2. To quaver, quiver, shake--as the voice in singing, அசைக்க. 3. v. n. Dance, ஆட. குனித்தல், v. noun. Act of stooping or bending. 2. Dancing. 3. Quavering the voice in singing. குனிப்பு, v. noun. Bending. 2. A kind of dance, கூத்தின்விகற்பம். (சது.) 3. A kind of melody or strain in singing. See குழிப்பு. குனிப்பாய்ப்பார்க்க, inf. To look narrowly, or attentively into a thing. 65)

kulai (p. 127) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To untie, loosen, dishevel, relax, கட்டவிழ்க்க. 2. To take all apart, to take down-- as a scaffolding, the annual car, &c., பிரிக்க. 3. To derange, disturb, disorganize; to scatter, put in disorder, தாறுமாறாக்க. 4. To destroy, ruin, violate--as chastity, &c., கெடுக்க. 5. To dishearten, discourage, disconcert, தைரியவீனப்படுத்த. 6. To disappoint, மனதைக்கலைக்க. 7. To shake, to agitate, அசைக்க. குலைத்துக்கட்ட, s. To untie the hair, &c., and tie again. 2. To take apart the frame of a house, and build it again. அடுக்குக்குலைக்க--கட்டுக்குலைக்க, inf. To unfasten a bundle, &c. 2. To violate laws, usages, &c. குடியைக்குலைக்க, inf. To scatter a family. 2. To ruin a family. நிலைகுலைக்க, inf. To ravish, to deflower. 2. To seduce, to decoy, to inveigle. 3. To ruin one's circumstances, to effect one's degradation, to get one out of office, &c. 4. To cause one to swerve from the path od virtue, or to neglect religious observances. 5. To rout an army. 6. To intimidate, to disconcert. நெறிகுலைக்க, inf. To vitiate one's morals. 2. To violate religious injunctions. 3. To ravish or seduce a woman. மானங்குலைக்க--மானத்தைக்குலைக்க, inf. To ravish; to bring to disgrace; to ruin one's honor and credit. குலைப்பன், s. [prov.] Shivering fits in fevers; rigors, குளிர்காய்ச்சல். 2. [local.] Whooping caugh, கக்குவான். 52)

kompu (p. 146) s. The horn of a beast, விலங்கின்கொம்பு. 2. A branch, மரக்கொம்பு. 3. The foot-stalk or stem of a flower, பூங் கொம்பு. (p.) 4. A narrow stick; a staff, pole, கோல். 5. A musical instrument; a cornet, horn, ஊதுகொம்பு. 6. A tusk of an elephant or hog, யானைமுதலியவற்றின்தந்தம். 7. The curllike symbol in certain compound characters--as in நெ, பொ, &c., அக்கரத்தின்கோடு. 8. The bent front pole of a palankeen, சிவி கையின்கொம்பு. 9. (fig.) Eminence, greatness, மேன்மை. 1. (loc.) The outlet of a tank, ஏரிக்கோடி. பறக்குங்குருவிக்கு இருக்குங்கொம்புதெரியாது, பரதே சிக்குத்தங்குமிடந்தெரியாது. The migrating bird knows not the branch on which it may roost; and the pilgrim known not his halting place. பழுத்தபழங்கொம்பிலிராது. The ripe fruit remains not on the branch; i. e., at the appointed time, the event will happen. பிடித்தகொம்புமொடிந்துமிதித்தகொம்புமுறிந்தாற்போ லானேன். I was like a man in whose hands and under whose feet the branches had given way; i. e. I was without support. கொம்புசுற்றிக்காற்றடிக்கிறது. The wind blows and whirls around every branch. ஏதுகொம்புமுளைத்துவிட்டதோ. Have his horns grown? used when a person shows pride,insubordination, &c. கொம்படிக்க, inf. To butt--as oxen, buffaloes, rams, goats, &c. 2. (fig.) To assume authority, to be supercilious. கொம்பனையாள்--கொம்பனாள், s. She whose waist is as tender and narrow as the stem of flower. (p.) கொம்பன், s. A tusked elephant or other beast. 2. A kind of cholera or small-pox. கொம்பன்சுறா, s. The sword fish, (lit.) the horned shark. கொம்பாள், s. [loc.] A man looking out from a tree. Sometimes கொம்பத்தாள். கொம்புத்தேன், s. [prov கொப்பாந் தேன்.] Honey formed by bees on branches. கொம்புப்பயறு, s. A kind of pulse. கொம்புப்பாகல்--கொம்பன்பாகல். A kind of winding பாகல் creeper. கொம்பாடவிடான். He suffers no one else to take the lead; assumes too much. கொம்பேறிமூர்க்கன்-கொம்பேறிமூக்கன், s. [loc.] A long dangerous snake living in trees. அசைக்கொம்பு--ஆடுகொம்பு--தோற் கொம்பு, s. A moveable horn fixed in the skin. கடைக்கொம்பு--உளிக்கொம்பு, s. Stump of a horn. கவர்க்கொம்பு--கவட்டைக்கொம்பு-கிளைக்கொம்பு, s. A branched horn. திருகுகொம்பு--முறுக்குக்கொம்பு, s. Winding or tortuous horn. மட்டைக்கொம்பு--விரிகொம்பு, s. Horns extended on both sides. முகக்கொம்பு--முன்கொம்பு, s. Horns setting down towards the ground. மோழைக்கொம்பு, s. Horns hindered from growing by being burnt. உச்சிக்கொம்பன், s. A beast with perpendicular horns near together. ஏந்துகொம்பன், s. An elephant with curved tusks. 2. An ox with horns rising abruptly and projecting forward at the points. ஒற்றைக்கொம்பன், s. An elephant with one tusk, the other being broken. 2. Ganésa. See ஒற்றை. கணைக்கொம்பன், s. An ox with stunted horns. கிளிக்கொம்பன், s. See under கிளி. கூடுகொம்பன், s. An ox whose horns come near together at the points. கூர்ங்கொம்பன், s. Sharp-horned ox. கூழைக்கொம்பன், s. An ox with stubbed horns. நாரைக்கொம்பன், s. [prov.] An ox with long white horns. பவளக்கொம்பன், s. An elephant whose tusks resemble coral in color. பிடிக்கொம்பன், s. Short-horned beast. மாடைக்கொம்பன், s. A bullock with horns bent backwards. முத்துக்கொம்பன், s. An elephant whose tusks, in color, resemble pearl. விரிகொம்பன், s. An ox with spreading horns. கொம்புக்காரன், s. [prov. கொம்பூதி.] A horn blower. கொம்புக்கால், s. The ெ with ா--as ெ-ா, with க--making கொ. கொம்புகாலி, s. [prov.] A palankeen bearer; a term of reproach. கொம்புப்பிறை, s. A கொம்பு with a பிறை--as ெ and with ன making னொ. கொம்பூத--கொம்புபிடிக்க, inf. To blow a horn. கொம்புமுளைத்தவன்--கொம்பாபிள்ளை, s. [ironically.] A man of rank, wealth. 94)

cāṭu (p. 174) கிறேன், சாடினேன், வேன், சாட, v. n. To tend in favor of a party, as a civil suit, ஓர்புறஞ்சாய. 2. To decline from a right line, from a path, &c.; to tend towards, விலக. 3. To bend to and fro, இருபுடையுமசைய. 4. To incline and over hang, as a tree, கிளைசாய்ந்தாட. 5. v. a. To shake, அசைக்க. 6. To beat severely--as in a battle with clubs, &c., மோதியடிக்க. (பார.) 7. To break--as branches of a tree, ஒடிக்க. (நைட.) 8. To abuse, to reprove, கடிந்துகொள்ள. 9. To kill, destroy, கொல்ல. 1. (R.) To throw out the arms or legs, from lassitude, கைகாலெறிய. (c.) குங்குமத்தடஞ்சினைசாடி..... Breaking the branches of the குங்குமம் tree. (நைட.) பட்டம்வாலுக்குச்சாடுகிறது. The paper-kite is unsteady (for want of balance.) சாடிக்கொண்டுவந்தான். He came reeling and staggering. (R.) குற்றஞ்சாட, inf. To adhere as faults. 2. To go in an unfavorable way--as the case of a prisoner, &c., tending to prove his guilt. சாடுதல், v. noun. Suspicion of crime, &c. இவன்மேலேயத்தனைசாடுதலில்லை. He is not so much as suspected. 65)

tulukku (p. 249) கிறேன், துலுக்கினேன், வேன், துலுக்க, v. a. To shake or toss the head, to make affected gestures, to affect a proud gait; also துலுக்க. 2. To wag the head in scorn, defiance or ridicule, அசைக்க. 3. To carry one's self proudly, குலுக்கிநடக்க; [ex Sa. Dula, to shake.] துலுக்கி, s. A woman giving herself airs, displaying her ornaments, &c. துலுக்கு, v. noun. Shaking, gesticulation, commonly of the head or body, குலுக்கு. 26) *

tuḷkku (p. 250) கிறேன், துளக்கினேன், வேன், துளக்க, v. a. To move, shake, agitate, அசைக்க. 2. To polish, விளக்க. See துலக்கு. துளக்கல்--துளக்கு, v. noun. Shaking, moving, அசைவு. 2. Polishing. 25)

nci (p. 267) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. [prov.] To crush, bruise, mash, to crumple, அசைக்க. 2. To demolish, destroy, consume, அழிக்க. 3. To squeeze, to press, கசக்க. 4. To make light of, treat as a small matter, தணிக்க. 5. To suppress, conceal, to connive at, &c.; to keep back, to speak with hesitation, அடக்க. காரியத்தைநசித்துப்போட்டான். He has treated it as a little matter. நசிப்பு, v. noun. Crushing, bruising, mashing, நெரிவு. நசிவு, v. noun. Bruise, contusion, நெ றிவு. 2. Perished, injured, கெடுகை. 3. Reproach, disparagement, நிந்தை. நசிவானஎழுத்து, s. Ill-proportioned, ill-formed or indistinct letters, in writing. 2. A writing in equivocal terms. நசிவானபுடவை, s. Damaged cloth. நசிவுகாண, inf. To be injured or bruised, as ripe fruit. 2. To be shy or discordant as friends. 3. To be in risk, as one's office. 4) *

nṭukku (p. 268) கிறது, நடுக்கினது, நடுக்கும், நடுக்க, v. n. To shiver, to tremble, நடுங்க. 2. v. a. To agitate, cause to quiver, அசைக்க. 3. To cause dizziness of sickness as betel, to bacco, &c., நடுக்கச்செய்ய. (c.) எனக்குக்குளிர்நடுக்குகிறது. I shiver with cold. நடுக்கல், v. noun. Trembling, quaking, அசைவு. 2. Palsy, நடுக்கல்வாதம். நடுக்கல்காண--நடுக்கலெடுக்க, inf. [loc.] As நடுக்கெடுக்க. நடுக்கற்காய்ச்சல், s. Ague. நடுக்கு, v. noun. Trembling, &c., as நடுக்கம். நடுக்குவாதம், s. As நடுக்கல். நடுக்கெடுக்க, inf. To begin in quake or shiver. 2. To become dizzy, கிறு கிறுக்க. 23)

neḷi (p. 281) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. n. and v. a. To cause to bend, incline, twist, வளைக்க. 2. To bend, wriggle or distort the body in walking, commonly in affectation, அசைக்க. 3. To make proud, disdainful, affected gestures, in contempt of one; to mimic, நிமிர்ந்துநடக்க. 4. To be insolent, கர்வங்காட்ட. (c.) எழுத்தைநெளித்தெழுதுகிறான். He makes crooked letters in writing. இடுப்பைநெளித்துநடக்கிறான். She walks with a wriggling motion of the hips. நெளித்துநடக்க--நெளித்துக்கொண்டுந டக்க, inf. To walk struttingly, or with affected motions. 2. To walk with a distorted gait. நெளிப்பு, v. noun. Distorted or affected motions of the body, flirting or tossing the head, or making other gestures in disdain. நெளிப்புக்காட்டல், v. noun. Making affected gestures, as நெளி, 3. நெளிப்புக்காரன், s. A strutter, a fop. நெளிப்புப்பேசுதல், v. noun Speaking comtemptuously or slightingly of one, or of his performances. 6)

puṭai (p. 322) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To sift, to separate dust, or large from small particles, in a fan, முறத்தாற்புடைக்க. 2. To beat or strike; to beat a drum, அடிக்க. (c.) 3. To cuff, to strike one's self, or another, on the head with the fist or knuckles, குட்ட. 4. To pierce, or punch, குத்த. 5. To flap or clap with the wings, பறவைசிறகடிக்க. 6. (R.) To move, அசைக்க. 7. v. n. (c.) To swell, to dilate, to rise, to puff up--as from a stroke or blow, வீங்க. 8. To grow large, as the breasts, or a local swelling in the sides of an animal after eating, பருக்க. 9. To come to light, to be exposed, divulged, talked of, வெளிப்பட. புடைப்பு, v. noun. A swelling, protuberance; becoming known; striking, sifting, &c., as the verb. 40)

vīcu (p. 398) கிறேன், வீசினேன், வேன், வீச, v. n. To emit as rays, or odor, பாவ. 2. To fan; to beat or dash against--as rain or wind, மோத. 3. To blow, as the wind, காற்று வீச. 4. v. a. To throw, fling, cast as a weapon, or a net, எறிய. 5. To strew, to scatter, to sow, சிதற. 6. To wave, or flourish, as a sword, அசைக்க. 7. To give liberally, ஈய. 8. To flog, அடிக்க. காற்றுவீசுகிறது. The wind blows. அனல்வீசுகிறது. The heat radiates. கைவீசுகிறது. Swinging the arms in walking. வித்துவீசுகிறது. Sowing seeds. (Ell. 253.) கிரணம்வீசுகிறது. Emitting rays. மணம்வீசுகிறது. Diffusing odors. தூவானம்வீசுகிறது. Beating in, as rain in scattered drops. வீசுகோல்--வீசுதமர்--வீசுவில், s. A kind of boring instrument for metal, துரப்பணம். வீசுவிற்குடம், s. The head or case of a drill. வீசல், v. noun. Throwing, எறிதல். 2. Giving liberally, ஈதல், (சது.) வீச்சு, v. noun. A blow, throw, cast, beat, flap, அடி. 2. A swing, a vibration, an impulse, or oscillation, ஆட்டம். 3. Strength, வலி. See உள்வீச்சு, புறவீச்சு. வீச்சாட்டம், s. Extension of space. (Beschi.) 2. [fig.] Good circumstances. வீச்சுவலை--வீசுவலை, s. A casting-net. ஒருவீச்சினாலே--ஒருவீச்சோடே. At one blow, or stroke. 197)