alkkẕi (p. 27) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. [impr. for அலைக்கழி.] To vex, distress. (c.) 27)

alṭṭu (p. 27) கிறேன், அலட்டினேன், வேன், அலட்ட, v. a. To tease, trouble, importune, annoy, perplex, தொந்தரவுசெய்ய. 2. v. n. To rave, talk much-- as a crazy or delirious person, be boisterous, பிதற்ற. (c.) அலட்டி, s. [prov.] A bully, a blusterer, அலப்பி. அலட்டு--அலட்டுகை, v. noun. Teasing, importunity, அலைக்கழிப்பு. 2. Raving, incoherent talk, delirium, பி தற்று. 3. Trouble, vexation, perplexity, urgency, தொந்தரவு. (c.) அலட்டுச்சன்னி, s. A kind of convulsive fit attended with raving. 43) *

āṭṭu (p. 38) கிறேன், ஆட்டினேன், வேன், ஆட்ட, v. a. To shake, rock, swing, wave, move, agitate, brandish, joggle, ஆடச்செ ய்ய. 2. To teach or cause to dance, நடிப் பிக்க. 3. To harass, trouble, vex, அலைக்க. 4. To bathe, anoint, நீராட்ட. 5. To spin a top, பம்பரமாட்ட. 6. To grind or triturate --as medicines, sandal wood, &c., அரைக்க; [ex ஆடு, v. ஆட்டி, s. One who causes monkeys, snakes, &c. to play, dance, &c. --as பாம்பாட்டி, a snake-dancer. ஆட்டுக்கல், s. A stone-mortar for grinding. ஆட்டு, v. noun. Dancing, கூத்து. 2. Gesticulation, agitation, அசைப்பு. 3. Power, energy, action, வல்லமை. ஆட்டுவிக்க, inf. To teach or train persons for acting, dancing, &c. in a play. 16)

iṭṭōṭṭu (p. 45) s. [prov.] Vexation, trouble, அலைக்கழிவு. 125)

ilngkicār (p. 53) s. (For.) [prov.] Trouble, vexation, அலைக்கழிவு. 7)

uṟṇṭai (p. 67) s. Opposition, dissension, முரட்டுத்தனம். 2. Annoying, harassing, vexing; mischievous, or offensive, sport--as pinching, pushing, &c., தொந்தரவு செய்கை. 3. A kind of offensive smell--as of bugs, some kind of fish, rancid ghee, &c., துர்க்கந்தம். (c.) உறண்டைக்குநிற்க, inf. To disagree, dissent. உறண்டைத்தனம், s. A gross, sour disposition, முரண்டுத்தனம். உறண்டைநாற்றம், s. Stink, stench, offensive effluvia--as of dry fish, any thing rancid, &c. உறண்டையடிக்க--உறண்டைவீச, inf. To smell offensively-as dried fish, &c., துர்க்கந்தம்வீச. உறண்டையாட--உறண்டையிட, inf. To annoy, harass, vex, அலைக்கழிவு செய்ய. 71)

ulai (p. 66) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To harass, vex, agitate one--as a demon; to distress as a fever, &c., அலைக்க. 2. To ruin, injure, impoverish, reduce, or emaciate one--as a disease, கெடுக்க. 3. To disorder, derange one`s circumstances, to unsettle, கலைக்க. 4. To ruin by seduction, desertion, &c., to injure another's character, ruin a person, a family, &c., சீரழிக்க. 5. To put to the rout, discomfit, முறியடிக்க. 6. To cause the mind to fluctuate, மனதைக் கலக்க. 7. To ruin property--as a house, furniture, lands, &c., ஆஸ்தியைக்கெடுக்க. பேயவனையுலைத்துப்போட்டது. The demon has vexed, ruined, reduced him, &c. உலைப்பு, v. noun. Putting to the rout, discomfiture, முறியடிக்கை. 2. Trouble, vexation, suffering, &c., வருத்தம். 30)

etir (p. 73) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To meet, face, to front, சந்திக்க. 2. To meet as a foe, oppose, withstand, resist, encounter, force an enemy, attack, fall upon, மாறுபட. 3. To counteract, contravene, தடுக்க. 4. To vex, trouble, harass, அலைக்க. 5. To meet a future event, receive, obtain, எதிர்பார்க்க. தெய்வமெதிர்ப்பின். If destiny be adverse-(இராமா. உரை). எதிர்காலம், s. Future time, future tense, வருங்காலம். எதிர்காலவுணர்ச்சி, s. Prescience, foreknowledge. எதிர்த்தவன், s. A kind of arsenic. எதிர்த்துநிற்க, inf. To resist, to withstand. எதிர்த்துப்பேச, inf. To contradict, dispute, controvert, retort. 2. To remonstrate, or expostulate with. 3. To object, plead against in law, &c. எதிர்த்துப்பொர, inf. To combat. எதிர்க்கை, v. noun. [prov.] Opposition, resistance, விரோதிக்கை. எதிர்ப்பு, v. noun. Meeting, சந்தி ப்பு. 2. Encounter, attack, resistance, assault, onset, எதிர்க்கை. 3. Counteraction, contravention, தடுப்பு. 4. Harassing, vexing, அலைப்பு. 5. Motive, object, இலக்கு. 6. Futurity, future time, வருங் காலம். 7. A word in reply, an answer, எதிர்மொழி. (நிகண்டு.) 8. A forfeit for breach of contract, சண்டிவாளம். 48)

oṟu (p. 84) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To reduce, suppress, subject, restrain the senses, desires, &c., to mortify the body, curb the appetites, to pinch, stint or deny one's self, to suppress the passions, அடக்க. 2. To afflict, distress, cause pain to one's self or others, அலைக்க. 3. To punish, chastise, தண்டிக்க. (கு. 964.) 4. To rebuke, reprove, கடிந்துகொள்ள. 5. To dislike, to be disgusted with, வெறுக்க. (p.) 6. v. n. To become scarce and dear, to fail or be scanty--as crops, rain, &c., to be sparing, குறைய. கொலையிற்கொடியாரைவேந்தொறுத்தல். Punishing the guilty by death--the prerogative of a prince. (குறள்.) அகமொறுக்கும். Corn will be scarce. அவனொருத்தருக்குமொறுக்கிறதில்லை. He submits to no one's reproof; he does not brook censure. கையொறாமற்கொடுக்கிறான். He gives liberally. அன்னத்தையொறு. Abstain from taking food. சற்றும்வாயொறுக்கிறானில்லை. He does not at all restrain himself (in speaking). 2. He does not conform to the prescribed diet. உடம்பினையொறுத்துநோற்பார். Those who mortify their bodies and do penance. (ஸ்காந்.) கொடுஞ்சொற்றாயரொறுப்பவும். When the mother rebukes with sharp language-ஒறுத்துக்கொண்டிருக்க, inf. To be afflicted. விலையொறுக்க, inf. [prov.] To become dear. மழையொறுத்தகாலம், s. A drought. வயிற்றையொறுக்க, inf. To pinch one's self. ஒறுப்பு, v. noun. Scarcity, dearness, ஒறுக்கை. 2. Restraint of the passions, self-mortification, self-denial, உட ல்வருத்துகை. 3. Chastisement, punishment, correction, தண்டிப்பு. 4. Rebuke, reproof, கடிவு. 5. Dislike, disgust, வெறு ப்பு. 6. Privation, deprivation, குறைவு. 22)

krkr (p. 96) க்கிறது, த்தது, க்கும், க்க, v. n. To feel-as grit in the eye, or as food in the mouth, மணல்முதலியனகரகரக்க. 2. To feel itching in the throat, be disposed to cough, to be hoarse--as with cold, &c., தொண்டை கரகரக்க. 3. To importune, to tease, அலைக் கழிக்க. கரகரப்பு, v. noun. Itching, irrita tion, &c., in the throat, sharpness to the importunity, அலைக்கழிப்பு. 3. Hoarseness, deepness, or heaviness of voice, தொண் டைக்கரகரப்பு. கரகரெனல், v. noun. Having irritation in the throat. கரகரென்றரிக்கிறான். He teases me by constant asking, importunity, rebuke. சோற்றிலேமணலிருந்துகரகரக்கிறது. The grit in the rice grinds my mouth. 57) *

kuẕppu (p. 128) கிறேன், குழப்பினேன், வேன், ப்ப, v. a. To mix into a mass, to incorporate; to stir up, to agitate, கலக்க. 2. To derange, disorder; to jumble, ஒழுங்கைக் கலைக்க. 3. To confuse, disturb; to embroil, embarrass, தாறுமாறாக்க. 4. To disconcert, to trouble, மனதைக்குழப்ப. 5. To cause doubt, or hesitation; to frustrate a design; to interrupt, to hinder a contract, &c., தடுக்க. 6. To vex, annoy, tease, அலைக்கழிக்க. 7. v. n. to be restive, stubborn, unruly, intractable, குழப்பஞ்செய்ய. 8. To prevaricate, to shuffle; to evade fair questions, குழப்பிப்பேச. குழப்பிப்போட, inf. To mix, mingle. 2. To confuse, disturb, perplex. 3. To be restive or stubborn. விருந்தைக்குழப்பிப்போட்டான். He has broken up the feast. குழப்பியடிக்க, inf. To confuse, derange, perplex. 2. To excite, stir up, &c.--Note. More intense than குழப்ப. குழப்பு, v. noun. Mixing liquids of different consistency; mixing powders with liquids, &c., கலக்குகை. 2. Agitating, confusing, &c., குழப்புகை. 19)

kai (p. 144) க்கிறது, த்தது, க்கும், க்க, v. n. To be bitter, harsh, astringent, unpleasant, கசக்க. 2. To take amiss, to be piqued, to take offence, to be angry, to be disgusted with, to dislike, வெறுக்க. 3. v. a. (சது.) To vex, trouble, harass, torment, அலைக்க 4. To decorate, adorn--as கைசெய்ய. அவர்கள்கைத்துக்கொண்டார்கள். They are at variance. மனங்கைக்க, inf. To hate, to grow inimical. 2. To be disgusted with. கைக்கை--கைச்சல்--கைத்தல், v. noun. Bitterness, கசப்பு. கைத்து, v. noun. Disgust, dislike, வெறுப்பு. (சது.) See under கை. s. கைப்பு, v. noun. Bitterness. 2. Bitters. 28) *

tiṇṭāṭṭm (p. 238) --திண்டாட்டு, v. noun. Vexation, annoyance, அலைக்கழிவு. (c.) 2. [vul.] Being pressed in fight, &c., பகைவ ரால்நெருக்கப்படல்; sometimes this takes the form of a verb, as திண்டாடு. திண்டாட்டங்கொள்ள--திண்டாட்டப் பட, inf. To be vexed, troubled, அலைக் கழிய. திண்டாட்டம்பண்ண, inf. To vex, to trouble. 42) *

teṟṟu (p. 257) கிறேன், தெற்றினேன், வேன், தெற்ற, v. n. (com. தெத்து.) To stammer in speaking, வாய்கொன்ன. 2. To have the feet entangled in a rope, &c., to be tripped up, upset, supplanted, இடற, (c.) 3. To be perverse, obstinate, மாறுபட. 4. v. a. (c.) To braid whips, mats, baskets, &c., to plait, entwine, enfoid, weave, பின்ன, 5. To disturb, அலைக்க. தெற்றிப்பேச, inf. To stammer. தெற்றிவீழ்த்த, inf. To trip, supplant. தெற்றுக்காலன், s. A person whose legs in walking strike one against the other. தெற்றுப்பல், s. A lapping tooth, a snag tooth. தெற்றுப்பல்லன், s. (fem. தெற்றுப்ப ல்லி.) A person with teeth lapping over each other. தெற்றுவாயன், s. A stammerer. தெற்றல்--தெற்று, v. noun. Intwining, braiding, பின்னுகை. 2. Tripping, இடறுகை. 3. Being perverse, மாறுபாடு. 34)

tel (p. 256) --தெல்லு, s. [prov.] A kind of play; also the thing used in the play, ஓர் விளையாட்டு, (c.) 2. A stage in a journey by palankeen, or the place of changing bearers அஞ்சலிடம். 3. Oblong plats or patches in a field, bounded by small ridges, நெடும்பாத்தி.--The compounds are limited to Jaffna. தெல்லாட்டம், s. Playing with தெல். 2. Fraud, trick, deception, வஞ்சனை. தெல்லுக்கட்ட, inf. To construct small ridges between plats in rice-fields. தெல்லுக்காரர், s. Bearers for change. தெல்லோட்டு, v. noun. Continual teasing, pressing, harassing, அலைக்கழிப்பு. 74)