oḷi (p. 84) s. A hiding place, a lurking place, a covert, ஒளிப்பிடம். 2. A screen behind which a person hides himself, or a cover carried before a fowler to conceal him from the view of birds, வேட்டைக்காரர்ப திவிருக்குமறைப்பு. 3. Light as shining in, issuing from, or reflected by a luminous body, not as the medium of sight; ray, pencil, brightness, splendor, coruscation, brilliancy, reflection, luminousness, a luminous body, பிரகாசம். 4. The sun, சூரியன். 5. The moon, சந்திரன். 6. Fire, நெருப்பு. 7. Fame, celebrity, renown, புகழ். 8. A star, விண்மீன். 9. Flame, சுவாலை. 1. Sun-shine, வெயில். 11. The apple of the eye, கண் மணி. 12. A lamp, விளக்கு. 13. Object of vision, நேத்திரேந்திரியவிடயம். (See அணு.) 14. Illumination of mind, intelligence, அறிவு. 15. God, கடவுள். 16. A decoy animal, பார் வைமிருகம். மன்னாவாமனனர்க்கொளி. (If kings swerve from justice) their renown cannot last. ஒளிகால, inf. To issue out as light. ஒளிக்கடல், s. Teeth, பல், (M. Dic.) ஒளிசெய்ய, inf. To give light, illuminate. ஒளிபடர, inf. To spread as light. ஒளிப்பிழம்பு, s. Flame, flame of alamp, அக்கினிச்சுவாலை. ஒளிமங்க--ஒளிமழுங்க, inf. To grow dim--as light, splendor, lustre, ஒளிகெட. ஒளியிருக்க, inf. To lie in concealment in order to catch game, to lurk in order to catch one, பதுங்கியிருக்க. ஒளியிழக்க, inf. To be deprived of lustre or brightness, பிரகாசநீங்க. ஒளியுருவியகல், s. A gem--cat's eye, வைடூரியம். ஒளியோன், s. The sun, சூரியன். (p.) ஒளிவட்டம், s. A mirror, a lens, கண்ணாடி. 2. The discus weapon, சக்கரா யுதம். ஒளிவிட--ஒளிவீச, inf. To emit light, cast rays, ஒளிதர. ஒளிவிளங்குமேனி, s. A kind of arsenic in its natural state. ஒளிவைக்க, inf. To set a snare for wild animals. ஒளிவைத்துப்பிடித்தான். He caught the game by setting a snare, or decoy animal. ஒளிவைத்துப்பார்க்க, inf. To watch for game after setting a snare. 2. To stare at a person. 15)

pulleṉl (p. 327) v. noun. Losing greatness, decaying, பொலிவழிதல். 2. Growing dim, losing splendor, ஒளிமங்கல். (சது.) 3. Being worthless, trifling, பயனிலதாதல். 32) *

pūñcl (p. 329) s. [prov.] Brownness, பூஞ்சு. 2. Dimness of sight, as பூஞ்சை. பூஞ்சனிறம், s. A dusky, or brown color, dimness--as of twilight. பூஞ்சற்கண், s. Bleared eyes, பீளைக்கண். 2. Dim eyes, ஒளிமங்கியகண். 3. Small sunken eyes, குழிந்தகண். 34)

mẕungku (p. 346) கிறேன், மழுங்கினேன், வேன், மழுங்க, v. n. To be blunt, or dull--as an edge or point, முனைமழுங்க. 2. To be obscured, be deprived of lustre or glory, காந்தி குறைய. 3. To become dull in feeling, to lose keenness of intellect, புத்திகுறைய. 4. To fade--as a color, the brightness of a jewel, or the glory of a state, ஒளிமங்க. 5. To be dim or obscure--as the sun or moon in an eclipse or behind a cloud, பிரபைமங்க. 6. To pass by without strict examination, inquiry or notice, மறைந்துபோக. (c.) அவன்மழுங்கச்சிரைத்துப்போட்டான். He shaved off all the hair from the head and face. மழுங்கன், s. A plain jewel without any engraving. மழுங்கல், v. noun. Any thing which is blunt, dim, or unpolished. 2. A loggerhead. 3. One devoid of shame. 46)