kēṭu (p. 139) v. noun. Ruin, destruction, annihilation, அழிவு. 2. Loss, waste, damage, சிதைவு. 3. Degeneracy, depravity, கெடுதி. 4. Vice, debauchery, wickedness, corruption, துரோகம். 5. Injury, mischief, தீமை. 6. Adversity, indigence, wretchedness, வறுமை. 7. Ugliness, deformity, அந்தக்கேடு. 8. Want, destitution, குறைவு. 9. [in gram.] Elision, omission, கெடுதல்விகாரம்; [ex கெடு, v.] கேடுவரும்போது மதிகெட்டுவரும். Folly precedes destruction. கேடுகாலம், s. A time of ruin from drought or other causes--often used as an imprecation. See கெடுகாலம். கேடுகெட்டவன், s. A ruined, miserable person. 2. Slovenly, dirty wretch. கேடுபாடு, v. noun. Loss, damage, injury, detriment; ruin. 2. Adverse circumstances. 26)

varucciyam (p. 376) --வர்ச்சியம், s. [com. வர்ச்சம்.] What is to be shunned, excepted, abandoned, தள்ளப்படுவது. (Sa. Varjjya.) வர்ச்சியகாலம், s. [com. வர்ச்சகாலம்.] A point in each lunar mansion, during the passage of the moon, at which no business should be begun. 2. [met.] An inauspicious time, கேடுகாலம். வர்ச்சியாவர்ச்சியந்தெரியாதவன், appel. n. One who does not know what to choose and what to reject. 142) *