aṇil (p. 9) s. A squirrel, அணிற்பிள்ளை. (c.) அணில்வரியன், s. [prov.] A kind of streaked water-melon, ஓர்வகைவெள்ளரி. 2. A species of streaked jack fruit, ஓர் வகைப்பலாப்பழம். 3. A striped kind of silk, ஓர்வகைப்பட்டு. 4. A cow with a grey stripe on its back, ஓர்நிறப்பசு. அணில்வாற்றினை, s. [prov.] A kind of white millet with ears, supposed to resemble the tail of the squirrel, ஓர் வகைத்தினை. 41)

kiṇkiṇi (p. 109) s. [prop. கிங்கிணி.] A girdle of small tinkling bells, சதங்கைப்பட்டி கை. 2. Ankle-rings strung with tinkling bells, சதங்கைச்சிலம்பு. 3. (சது.) Tinkling bells in general, சதங்கை. கிண்கிணிமாலை, s. A string of small tinkling bells, either for the girdle or ankles of woman, or for the neck of a horse or some other animal, சதங்கைமாலை. 45)

kaippṭṭai (p. 141) s. [local.] Sleepers, in a building. 2. A small well-basket used by the hand, நீர்முகக்குஞ்சிறுபட்டை. 49)

crikai (p. 166) s. [com. சருகை.] Gold or silver thread fringe or embroidery, உலோகநூல்; [perhaps from Sa. Sarit, thread.] (c.) 2. v. noun. See சரி. v. சரிகைக்கம்பி, s. A narrow, strip of gold or silver thread in the border of a cloth. சரிகைக்கெண்டை, s. An embroidered border, as of a garment. Compare கெ ண்டை. சரிகைச்சால்வை, s. A shawl with gold or silver fringe. சரிகைச்சேலை, s. A woman's cloth with gold embroidery in the border. சரிகைத்துப்பட்டா, s. A man's upper cloth embroidered with gold. சரிகைத்திரி, s. [loc.] A twist, a skein of gold thread. சரிகைப்பாகை, s. A turban with gold or silver embroidery. சரிகைத்திம்மை, s. [loc.] A skein of gold thread. சரிகைநெய்ய, inf. To weave a border, flower, &c., of gold or silver thread; to embroider. சரிகைப்பட்டை, s. Broad gold or silver strips in the border of cloth. சரிகைவேலை, s. Embroidery or lacework with gold or silver. சரிகையிழைக்க--சரிகைவைக்க, inf. To embroider with gold or silver. வெள்ளிச்சரிகை, s. Silver thread. பொற்சரிகை, s. Gold thread. 77)

pṭṭai (p. 291) s. Bark of a tree, மரத்தோல். (சது.) 2. Coats forming the stalk of the plantain tree, வாழைப்பட்டை. 3. Gold or silver fringe, சரிகைப்பட்டை. 4. A stripe of streak, in general rather broad, பட் டைக்கோடு. 5. [in combin.] A flat part of the body, the shoulderblade. See. கைப்பட்டை, and தோட்பட்டை. 6. A thick fillet, web, &c., of gold thread, பொற்சரிகைப்பட்டி. 7. A collar of a shirt or cloak, a cape, கழுத் துப்பட்டை. 8. A palmyra timber, பனம் பட்டை. 9. [probably a change of பூட்டை.] A well-basket, இறைகூடை. 1. [in architecture.] A frieze, போதிகை. (Beschi.) 11. A rhomb, in gems, மணியிற்றீரும்பட்டை. 12. A broad folded seam, பட்டைத்தையல். 13. A small casket made of bark--as பொடிப்பட்டை. The compounds relating to a well-basket are of Jaffna. பட்டைக்கோலுதல், v. noun. [prov.] Making a well-basket of palmyra leaf. பட்டைக்காறை, s. An ornament for the neck, ஓர்கழுத்தணி. See காறை. பட்டைக்கிடங்கு--பட்டைக்குழி, s. A cavity at the bottom of a well. See. குழி. பட்டைசீவ--பட்டைதட்ட--பட்டையு ரிக்க. inf. The scrape off bark. பட்டைச்சாதம், s. Boiled rice moulded in a metal cup. See சாதம். பட்டைச்சாராயம், s. Arrack extracted from a bark. See சாராயம். பட்டைதீர, inf. [also பட்டையடிக்க.] To mark stripes of red and white on the walls of a Brahman's house and trees around. 2. See தீர், v. பட்டைத்தையல், s. As பட்டை, 12. பட்டைநாமம், s. A wide mark on the forehead. see நாமம். பட்டைமுட்டு, s. [prov.] Striking of the well-basket on the bottom from shallowness of water. பட்டையரைஞாண், s. A broad waistring. See அரைஞாண். பட்டைவிட்டுப்போதல், v. noun. The bark becoming loose. யோகப்பட்டை, s. A narrow stout web, used by a devotee to tie his knees in a sitting posture while he is engaged in meditation. 150) *

murungkai (p. 358) s. The Muringa tree, Hyperanthera Moringa; called horse-radishtree. ஓர்மரம். (c.)--Note. For different kinds of முருங்கை, see காட்டுமுருங்கை, செம்மு ருங்கை, தவசுமுருங்கை, புனல்முருங்கை. முருங்கைக்காய், s. The unripe edible legume. முருங்கைக்காய்என்றால்பத்தியமுறிந்துபோகுமா.... Will the regimen be violated by simply uttering முருங்கைக்காய்?--as, words break no bones. முருங்கைக்கீரை, s. Its leaves, which are boiled as pot-herbs. முருங்கைப்பட்டை, s. Its bark used medicinally. முருங்கைப்பூ, s. Its flowers, boiled with முருங்கைக்கீரை. முருங்கைவேர், s. The pungent root of this tree, used as a substitute for horse-radish, giving that name to the tree. நான்பிடித்ததுமுருங்கைக்கொம்பல்லபுளியங்கொம் பு. What I grasp is not a stick of the Muringa, but a branch of the Tamarind tree--of varied metaphorical usage. 12)

mūkku (p. 361) s. Nose, nostril, நாசி. 2. A bird's beak, பறவைமூக்கு. 3. Spout of a pot, or kettle, கலயத்தின்மூக்கு. 4. Lip of a cup or lamp, விளக்கின்மூக்கு. 5. Chit-point of a seed, தானியத்தின்மூக்கு. இல்லிமூக்கு--சில்லிமூக்கு, s. A bleeding nose. மூக்கடைப்பு, v. noun. Hinderance of breath through the nostrils. மூக்கணாங்கயிறு-மூக்காங்கயிறு, s. The rope or string which is put through a bullock's nose for a bridle. மூக்காங்கயிறுகுத்துகிறது. Perforating a bullock's nose for the string. மூக்கந்தண்டு, s. [com. மூக்காந்தண்டு.] Bridge of the nose. மூக்கரிகத்தி, s. [poet. குளிரி.] An instrument for nipping betel-leaves. (சது.) மூக்கறிவு, s. Knowing by smell. மூக்கறை, s. A person with an amputated nose; in contempt, மூக்கறைப்பயல். மூக்கறைச்சி--மூக்கறைப்பெண், s. [masc. மூக்கறையன்.] A woman deprived of her nose by amputation or disease. மூக்கறையனுக்குவாழ்க்கைப்பட்டால்முன்னும்போ கவிடான்பின்னும்போகவிடான். A woman whose husband has no nose can neither go forward nor backward; applied to a fickleminded master. மூக்கன், s. A man with a large nose. See காக்கைமூக்கன். மூக்காங்கொழுந்து--மூக்குக்கொழுந்து, s. End of the nose. மூக்காலேபோகிறசீவன். A living being which breathes its last by the nose; said of men in contempt. மூக்காலேயழுதல், v. noun. Snivelling, crying through the nose. மூக்கிலி, appel. n. A plant, Portalaca meridiana, சொக்களிப்பூடு. 2. As மூக்கறை. மூக்குக்கண்ணாடி, s. [high dialect சுலோ சனம்.] A pair of spectacles. மூக்குக்குத்துதல், v. noun. Perforating the nose of a child born after the death of two previous children, to preserve its life. மூக்குச்சளி--மூக்கூளை, s. Mucus of the nose. மூக்குச்சாத்திரம், s. See சரசாஸ்திரம். மூக்குச்சிந்த--மூக்குச்சீற, inf. [also சளிச்சிந்த.] To blow the nose. மூக்குத்தளுக்கு, s. A gold-ring worn in one nostril, by some women. மூக்குத்தி, s. A nose-ornament, or jewel. மூக்குத்திபோட்டிருக்கிறாள். She wears a nose-jewel. மூக்குத்தூள்--மூக்குப்பொடி, s. Snuff. மூக்குப்பிளவை, s. An ulcer on the nose. மூக்குப்பூருதல், v. noun. [vul.] Perforating the nose. மூக்குமயிர், s. Hair in the nostrils. மூக்குமயிர்பிடுங்கினாலாட்பாரங்குறையுமா. Will one's weight be diminished by pulling out the hair from the nostrils?--said of mean savings. [prov.] மூக்குவாளி, s. A ring worn in one nostril. மூக்குறிஞ்ச, inf. See உறிஞ்சு, v. மூக்கைச்சுளித்தல்--மூக்கைநெறித்தல், v. noun. Turning up the nose. மூக்கைத்தீட்டுதல், Whetting the beak as a bird. மூக்கையுமுகத்தையுங்காட்டுதல். Showing an alluring face, as a courtezan. 2. Looking sullen, displeased, &c. பிள்ளைமூக்கையுமுகத்தையுங்காட்டிக்கொண்டிருந் தாலேபோதும். If the child would only shew its [pretty] face and nose, it would suffice; said by a mother after its death. மூக்கொற்றி, s. A gold ring set with a stone or jewel. மூக்கொற்றிக்காய், s. The unripe fruit of the Thumbergia racemosa, used in food. மூக்கொற்றிக்கோரை, s. A grass, Scirpus antarcticus. மூக்கொற்றிப்பூடு--மூக்கொற்றிப்பூண்டு, s. A plant, Inula Indica. 21)