kontu (p. 146) கிறது, கொந்தினது, ம், கொந்த, v. a. To peck, to pick, கொத்த. 2. To injure fruits by pecking, gnawing, &c., பழமுதலியனகொந்த. 3. v. n. To be enraged, furious; to be inflamed as with fury or anger, கோபமூள. கொந்திக்குதறிவிட்டது. The reptiles, &c., injured them. கொந்தல், v. noun. Picking, nibbling, கொந்துதல். 2. s. Fruits injured by birds, reptiles, &c., கொந்தப்பட்டகனி. 3. Anger, fury, கோபம். 4. A sign of anger. கொந்தல்மாங்காய், s. [prov.] Mangoes injured or stinted in their growth. 78)

kōpam (p. 150) s. [com. கோவம்.] Anger, wrath, rage, fury, சினம். 2. Displeasure, pique, umbrage, dudgeon, வெறுப்பு. 3. Irritation, exasperation, irascibility, waspishness, கோபக்குணம். (c.) 4. Morbid irritation, or exacerbation of any of the three humors of the body, உடம்பெரிச்சல். W. p. 251. KOPA. 5. The cochineal and other insects of the coccus class, இந்திரகோபம். 6. A kind of prepared arsenic, துத்தபாஷாணம். கோபமுங்குறையும். Displeasure and offence. கோபம்பாவம். Anger is sin. கோபக்காரன், s. An irritable, passionate man. கோபங்காட்ட, inf. To be angry, to manifest resentment, to appear displeased. 2. To give place to anger before superiors. 3. To be indolent. கோபங்கொள்ள, inf. To be displeased, to take umbrage at. 2. (fig. prov.) To be inflamed, irritated--as a sore, a wound, &c., to become aggravated--as a disease; to rage--as the sea. கோபஞ்சாதிக்க, inf. To harbor resentment. கோபதாபம், s. Great anger, choler, rage. (c.) கோபமுகம், s. An angry countenance, angry looks. கோபமூள, inf. To be excited, inflamed with anger. 2. To be enraged. கோபமெழுப்ப--கோபமூட்ட, inf. To provoke, to enrage, to incense, to exasperate. கோபம்பாராட்ட, inf. To yield to, or indulge in anger. கோபாக்கினி, s. Hold displeasure, fury, indignation; [ex அக்கினி, fire.] கோபி, s. A passionate, irritable person, one easily enraged; a surly, waspish person, கோபமுடையவன். See கோபிசந்தனம். கோபிஷ்டன், s. A passionate man. தீராக்கோபம், s. Implacable hatred. முன்கோபம், s. Sudden anger from a slight cause, pettishness. 2. Cherished malice. முன்கோபம்பின்னிரக்கம். Soon angry and soon relenting. 61) *

muṭṭāḷ (p. 356) s. A dunce, a simpleton. முட்டாளுக்குக் கோபமூக்கிலே. A dunce has anger in his nose. முட்டாள்பெட்டிமகன். A very ignorant man, [lit.] son of a silly woman; used by brahmans. முட்டாள்வேலை, s. The work of a blunderer. 127)

mūḷu (p. 361) மூள், கிறேன், மூண்டேன், வேன், மூள, v. n. To kindle, to catch fire, நெ ருப்புப்பற்ற. (c.) எசமானுக்குவேலைக்காரன்மேற்கோபமூண்டது..... The master's wrath was kindled against his servant. அதைமூளவை. Set it on fire. மூளல்--மூளுதல், v. noun. Kindling as fire, anger, &c. 80)

viṣam (p. 391) --விடம், s. Poison, நஞ்சு. 2. Any thing hurtful or destructive. W. p. 79. VISHA. அநப்பியாசேவிஷம்சாஸ்திரம். Want to practice is poison to all learning. விஷந்தீண்டிச்செத்தான். He was bitten by a snake and died. காலகூடவிஷம், s. Deadly poison. See காலகூடம். விஷக்கடி, s. [com. விஷகடி.] A poisonous bite. விஷக்கடிவாய், s. The place bitten. விஷக்கடிவேளை, s. An unfortunate time. (R.) விஷக்கல், s. The Bezoar-stone, said to draw out poison. விஷக்காய்ச்சல், s. A pestilential fever. See காய்ச்சல். விஷங்கொல்லி, appel. n. (lit. poison killer.) An herb, ஓர்பூடு. விஷநீர், s. Malignant humors causing swelling, &c. விஷநீரேற்றம், s. The dropsy. விஷந்திரும்பல், v. noun. The dispelling of poison. விஷந்தீண்டல், s. Being bitten by a venomous snake. See தீண்டு. விஷபாகம், s. A sudden swelling of the body. விஷபேதி, s. Virulent diarrh&oe;a, choleramorbus. விஷப்பனி, s. Mildew, dew pernicious to health. விஷமிறக்க, inf. To remove poison. விஷமிறங்குதல், v. noun. The action of animal poison being subdued. விஷமுட்டி, s. A poisonous tree, Strychnos, எட்டிமரம். விஷமூங்கில், s. A medicinal shrub, Crinum Asiaticum. விஷமேறுதல், v. noun. Diffusing poison, through the system. விஷமேற்ற, inf. To cause reduced animal poison to spread again through the system by magic. 2. (fig.) To provoke one to fury, கடுங்கோபமூட்ட. விஷவாக்கு, s. A word of bad omen, as நச்சுவாக்கு. விஷவாதகரப்பன், s. A kind of cutaneous disease. 3)