iṭukku (p. 45) s. The claws of a lobster, scorpion, &c., கொடுக்கு. 2. A small hole, nook or corner--as the parting between the fingers or teeth, the arm-pit, any parting where a thing becomes infixed, confined, pressed, &c., a recess, சந்து. 3. Narrowness, trouble, துன்பம். பல்லிடுக்கிலேயகப்பட்டுக்கொண்டது. It has stuck between the teeth. இடுக்கணி, s. [prov.] A corner, nook where a thing may be held--as under the arms, between the fingers, under the hams, or where a person or thing may become confined, jammed in, wedged in, &c. இடுக்குமரம், s. A narrow passage through posts to a field, for men, which cattle cannot pass, கடவைமரம். இடுக்குமுடக்கு--இடுக்குமுடுக்கு, s. A close, confined place, a narrow corner, முட்டுச்சந்து. 2. Straits, difficult circumstances, embarrassment, difficulty, சங்கடம். (c.) இடுக்குவழி, s. A narrow way or lane. இடுக்குவாசல், s. A strait gate. 96)

kaccam (p. 85) s. The front border of the cloth worn below the waist-chiefly a woman's, முன்றானை. Wils. p. 179. KACHCHA. கச்சங்கட்டுதல், v. noun. Tucking up the cloth behind. 60)

kṭu (p. 87) க்கிறது, த்தது, க்கும், க்க, v. n. To throb--as from a sting, venomous bite, the prick of a thorn, tooth-ache, விரு விருக்க. 2. To ache--as with colic, dysentery, &c.; to have pain as the leg from walking; the shoulders or head from carrying a load; the mouth from speaking; the arm from writing, &c., உளைய. 3. To be seasoned too highly, or otherwise spoiled--as curry, commonly, கடுகடுக்க. 4. (p.) To be like, to resemble, ஒக்க. 5. To be in doubt, or uncertainty, to hesitate, ஐயுற. 6. To be angry, impatient, fretful, கோபிக்க. 7. To pass swiftly, விரைய. கடுத்தபின். When (the king) suspects. (குறள்.) கடுத்துப்போனதண்ணீர். Bad water, water unpleasant to the taste. அடுத்ததுகாட்டும்பளிங்கேபோல்நெஞ்சங்கடுத்ததுகா ட்டுமுகம். The face indicates the resentment of the heart, as the mirror reflects the shape of things placed before it. ஊமன்கண்ணிலாதவற்குரைத்தலுங்காண்டலுங்கடுக் கும். It is as if a blind man saw a thing which a dumb man told him to look at. கடுவரைநீரிற்கடுத்துவரக்கண்டு. Seeing it coming as rapidly as the impetuous mountain torrent-- (வெண்பாமாலை.) கடுத்துப்பேச, inf. To speak harshly. கடுப்ப, inf. Used as a particle of comparison--as பிள்ளைகடுப்பப்பிணம்பிறங்க, the bodies (of those who fell in battle) appeared (to move their dying limbs) like infants. (வெண்பா.) கடுத்தல், v. noun. Doubt, ஐயம். 2. Wrath, கோபம். 3. Vehemence, வேகம். 4. Comparison, உவமை. (p.) கடுப்பு, v. noun. Pains, throbbing, throe, எரிவு. 2. Anger, displeasure, impatience, peevishness, சினம். 3. Speed, rapidity, impetuosity, great haste, வேகம். அவருடையகடுப்பெல்லாமாறிப்போயிற்று. His peevish arrogance is now all gone (his means being reduced). கடுப்பிறக்குதல், v. noun. Reducing one's pride, arrogance. கடுப்புக்கழிச்சல், s. A painful dysentery. கடுப்புச்சூடு, v. noun. Cauterizing oxen after castrating as a counteroperation to promote healing. கடுப்பெடுத்தல், v. noun. Being in pain, aching. 2. Reducing one's pride, arrogance. வாதக்கடுப்பு, s. Rheumatic pains in the limbs. நீர்க்கடுப்பு, s. Dysury, strangury. மூலக்கடுப்பு, s. Dysentery, tenesmus. வயிற்றுக்கடுப்பு, s. Griping of the bowels. மனக்கடுப்பு, s. Indignation, resentment. 72)

kavacam (p. 97) s. Armor, mail, a jacket or coat-of-mail, சட்டை. 2. An incantation repeated for defence, ஓர்மந்திரம். An amulet, a charm worn as a defence from evil, phylactery, spell, காப்பு. 4. The mystical syllable hum, forming part of a mantra and considered as a preservative or armor inscribed or carried about the person as a charm, மந்திரத்தினோருறுப்பு. (p.) 5. (c.) A lute, a clayey composition with which chemists close vessels, சீலைமண். Wils. p. 24. KAVACHA. 6. A medicinal composition, used as a cover for medicines for reducing them to ashes,மருந்துக்கவசம். கவசகுண்டலன், s. The king கன் னன்-- said to have been born with a coat-of-mail and ear-rings, கவசத்தோடுங்கு ண்டலத்தோடும்பிறந்தகன்னன். கவசங்கட்ட, inf. To bind or restrain malignant deities, &c., by repeating the defensive incantations, as the initiatory part of the daily worship, in order to prevent their depriving the worshipper of the benefit, &c., மந்திரத்தினாற் காவற்பண்ண. 2. To cover or overspread with loam or clay, to lute, சீலையால்வாய் கட்ட. கவசந்தரிக்க, inf. To put on a coatof-armor. கைக்கவசம், s. A gauntlet, an iron glove used for defence. மெய்க்கவசம், s. A jacket, a coatof-mail. மார்க்கவசம், s. A breast-plate. தோட்கவசம், s. A leathern jacket. 3)

kuñcam (p. 115) s. A tassel; a cluster of grass; a fan made of a pucker of cloth, குச்சு. 2. A bunch of flowers, பூங்கொ த்து. 3. A creeper bearing scarlet seeds, குன்றிமணி, the smallest of the jeweller's weights about sixteen grains, குன்றிக்கொடி, Abrus piccatori, L. Wils. p. 29. GUNJA and GUCHC'HA. 4. [among weavers.] A measure in the width of cloth, being onehundred-and-twenty threads of the chain or warp. (See கால், 25.) 5. A chowry, a fly-whisk, ஈயோட்டி. 6. An ornament made of corn-ears, கதிர்க்கொத்து. (See குச்சம்.) 7. An hump-back, கூன். 8. Dwarfishness, குறள். (Sans. Kuncha.) 9. Calumny, aspersion, slander, கோள். 1. A corn measure of about a pint, நாழி. 11. A weaver's brush, பாவாற்றி. (See குச்சு.) 12. A plant, புளிநறளை, Cissus, L. 13. A kind of arsenic, சீதாங்கபாஷாணம். குஞ்சங்கட்டித்தொங்கவிட, inf. To hang up tassels as ornaments. குஞ்சம்வீச, inf. To fan with a குஞ் சம். மயிலிறகுக்குஞ்சம், s. A bunch of peacock's feathers. குஞ்சன், s. A dwarf, குறளன்.

kuḷicm (p. 131) s. [vul.] A thin piece of metal, with magical characters, worn as a charm against evil spirits or disease, இரட்சாபந்த னம். 2. A root tied round the finger of a snake-charmer or poison-charmer--as an amulet, விஷமேறாமற்கட்டுங்குளிசம். 3. [prov.] A charm inserted at the root of a tree, to make it productive, மரத்துக்குக்கட்டுங்காப்பு. குளிசங்கட்ட, inf. To tie an amulet on the finger, &c. அழகுகுனிசம், s. [local.] A kind of amulet, worn as an ornament on the neck. 2)

cangkaṭam (p. 155) s. Narrowness, contractedness, straits, difficulty, trouble, நெருக்கம். W. p. 879. SANKAT'A. (c.) 2. [prov.] A gate of bars placed outside the garden door. தடைவாசல். 3. A ferry-boat of two canoes with a platform on them, &c., ஓர்வகைமி தவை. Compare சங்குவடம். சங்கடப்படுதல், v. noun. Being molested, or involved in difficulty. 22) *

cangkaṭai (p. 155) s. (also சாங்கடை.) One of the seasons of life, the last trial, terminating in death, மரணசமையம். (from Sa. Sankat'a narrow and difficult.) See மங் களை and பிங்களை. 2. As சங்கடம், 1. 23)

cngkṭṭm (p. 155) s. Uneasiness, sickness, bodily pain, வியாதி. 2. The agony of death, மரணாவஸ்தை. 3. Difficulty, trouble, straits--as சங்கடம். (Sa. Sankosht'a.) (c.) அவன்வெகுசங்கட்டமாய்க்கிடக்கிறான். He is at the point of death. 24) *

cngkuvṭm (p. 156) s. [loc.] A boat, a small dhoney--as சங்கடம், 3, பரிசு. 32) *

caṭangkam (p. 157) s. The six Shastras; [ex shat' six, et அங்கம்.] (See சாத்திரம்.) 2. [a change of சங்கடம்.] Difficulty, straits, entanglement--as of a cow caught in a thicket by the horns; detention, வருத்தம். 3. [loc.] A weight containing sixteen தூக்கு, ஓர்நிறை. 4. A bundle for journey, knapsack, பயண மூட்டை. 5. (p.) A ceremony--as சடங்கு. சடங்கத்திலேபோட்டுக்கட்டு. Put these things together in a bag. சடங்கம்போட, inf. To make up, to get into a bundle. (R.) 26) *

carīram (p. 167) s. The living human body, the tenement of the soul, மனிதருடல். (c.) 2. Body in general of men or brutes, மிருகாதி களினுடல். W. p. 832. SAREERA. (not com. in Tamil.) சரீரகுணம், s. Temperament, disposition or state of body. 2. The disposition of the body with regard to the different effects of food, &c., on different persons. சரீரக்கட்டு, v. noun. Compactness of body. See கட்டு. சரீரக்கூறு, s. See under கூறு. 2. Any state of the body, as corpulent, thin, &c., thus. 1. வாதசரீரம், a constitution in which flatulent humors prevail, causing bloatedness, &c. 2. பித்தசரீரம், in which the bilious humors preponderate, causing thinness, emaciation, fretfulness, heat, &c. 3. சிலேட்டுமசரீரம், in which phlegmatic humors prevail, causing pulmonary diseases, dryness, &c. சரீரங்கனத்துக்கொள்ள, inf. See under கனம். சரீரங்காய--சரீரங்கரைந்துபோக, inf. To be emaciated, as the body by fever, &c. See காய். v. சரீரசகாயம், s. See under சகாயம். சரீரசங்கட்டம், s. Pain in the body, sickness. சரீரசஞ்சலம், s. Disease, ailment. சரீரசம்ரட்சணை, s. Preservation of the health of the body, nourishment of the body. (Rare.) சரீரசம்பந்த, adj. Belonging or relating to the body. சரீரசவுக்கியம், s. Health, sound state of the body. சரீரசுத்தி, s. Cleanliness, or purification of the body. சரீரஸ்மரணை, s. [com. சரீரசுரணை.] Sense of feeling in the body. சரீரத்திரயம், s. A three-fold enumeration of bodies, as given in the Agama. 1. தூலசரீரம், the gross body which perishes at death. 2. சூக்குமசரீரம், the subtile or ethereal body, or case and immediate organ of the soul, accompanying that through its various transmigrations. It is the embryo or seed of the respective bodies assumed to be, and is, capable of sensations in enjoyment, suffering, &c., beyond those of the grosser body. 3. காரணசரீரம், the original type or embryo of the body, as existing with the soul in its original state. See under காரணம். Another three-fold classification describes bodies as assumed by the soul with its சூக்குமம் adapted to three different states to which it is subject, namely. 1. யாதனாசரீரம், a body adapted to suffering, assigned to the soul for its abode in the infernal regions. 2. பூத னாசரீரம், a body capable of the sensual felicities of சுவர்க்கம், or the abode of Indra. 3. பரிணாமசரீரம், changeable bodies, the bodies of the present state, in which moral actions are performed. சரீரநோய், s. Pains in the body from over exertion, walking, cold, &c. சரீரபுஷ்டி, s. Corpulency. 2. A healthy, thriving state of the body. சரீரப்போக்கு--சரீரப்போங்கு, s. The state of the body; different states of constitution. சரீரமரணம், s. [in Christ. usage.] Death of the body, oppo. to ஆத்துமமரணம், spiritual death. சரீரவதை, s. Mortifying the body by austere penance. சரீரவாகு--சரீரவாக்கு, s. The temperament of the body. சரீரவுபாதி, s. Bodily pain. சரீரவுறவு, s. Consanguinity, oppo. to ஞானவுறவு. (p.) சரீராவச்சின்னவான்மா, s. The individuated soul as it exists in bodies respectively--as distinguished or detached from the universal spirit, சீவான்மா; [ex சரீரம், et அவச்சின்னம், separated.] (சது.) சரீரி, s. A sentient soul, a corporeal being--oppo. to அசரீரி, an immaterial existence. சுகசரீரம், s. A healthy constitution, in which the three humors are in equilibrium. தூலீத்தசரிரம், s. A fat or corpulent body. வச்சிரசரீரம், s. An adamantine body, (a form used in benedictions.) See வச்சிரம். 2. Strong and healthy body. கற்சரீரம், s. Stone-like body. See கல். 13) *

cīvam (p. 191) s. Life, existence, சீவன். 2. Individuated spirit--as distinguished from the deity; though according to the Vedantic system, they are identical. 3. The soul of the universe, giving life, motion and energy to all beings, and things. The collective or universal, பரமாத் துமா. 4. Arc of a circle, also used for sine, அர்த்தச்சா. W. p. 351. JEEVA.--Note. This word is rarely found except in combination. சீவகளை, s. Animation, energy, cheerfulness, உயிர்ப்பு. 2. A very pretty air in melody, இராகக்காட்சி. (Colloq.) சீவகாருண்ணியம்--சீவதயை, s. Benevolence to living creatures human or brute. சீவகாருண்ணியன், s. One kind, merciful, gracious, &c., to living creatures. சீவகாருண்ணியதயாபரன். The kind, merciful, gracious, benevolent God. சீவகாலம்--சீவநாள், s. Life time. சீவகோடிகள், s. Myriads of living creatures. சீவசங்கட்டம், s. The struggle preceding the last breathing. See சங்கட்டம். சீவசாட்சி--சீவசாட்சிசைதன்னியம், s. The intelligent soul, or universal intellect, according to the Vedantic system, as witness of all things, and identified with the Supreme Being, or Brahm. சீவசுவாசம், s. The breath of life. சீவசெந்து, s. Living beings. சீவதருமம்--சீவபுண்ணியம், s. Meritorious deeds of men to living creatures as distinguished from சிவதருமம் or சிவ புண்ணியம், divine benevolence. சீவதாதா, s. A patron, a generous, liberal person. (c.) சீவதாரு, s. See சீவவிருட்சம். சீவதாது, s. One of the three pulses supposed to be felt in the wrist, named after the three humors. See நாடி. சீவதிசை, s. Influence of the planets calculated by the sign rising at the time of birth. 2. (fig.) Life time. சீவதேகம், s. Body, case, or receptacle of the soul in its different states of existence; being of three kinds. See சரீரத்தி ரயம். சீவத்துவம், s. That which belongs to life. சீவநாடி, s. The vital artery. See சீ வனி. சீவநாயகன், s. God, as the author or lord of life. சீவபிராணி--சீவப்பிராணி, s. A living being. (Pleonastic.) சீவபேதம், s. Varieties of living beings. எறும்புகடையானை தலையெண்பத்து நான்குநூறாயி ரஞ்சீவபேதம். From the ant to the elephant, there are 8,4, species of living creatures. சீவநாசம், s. Something detrimental to life. சீவந்தன், s. [loc.] One who is alive. சீவரட்சை, s. Preservation of life--as by the divine being, or by a benevolent person in famine, &c. 2. Final salvation, liberation from births. சீவரத்தினம், s. A living gem worn by Vishnu on his breast. 2. The gem in the head of the fabulous five headed cobra, being essential to its life. 3. A fabulous gem in the world of Indra, and elsewhere, said to give whatever is asked. சீவராசிகள், s. See சீவகோடிகள். சீவவதை, s. Taking away one's life. சீவவிருட்சம், s. [in Christ. usage.] The tree of life. சீவலயம், s. Death. See இலயம். சீவாத்துமா--சீவான்மா, s. A living soul. See ஆத்துமா. சீவாக்கினி, s. Animal heat. (R.) சீவாந்தம், s. One's last end, exit, departure from life; [ex அந்தம்.] சீவோபகாரம், s. Benefit to men or other creatures; [ex உபகாரம்.] சீவோற்பத்தி, s. Animation of the f&oe;tus in the womb. See உற்பத்தி. 21) *

cuvācam (p. 197) s. Breath, breathing, respiration, உயிர்ப்பு, W. p. 868. S'VASA. (c.) 2. A comfortable dwelling place, நல்லிருப்பிடம்; [ex சு, et வாசம்.] சுவாசம்நடக்கிறது. Breathing continues; he is still alive. சுவாசகாசம், s. Asthma. (R.) சுவாசக்குத்து, v. noun. Shooting pains in pulmonic complaints. சுவாசம்கட்டியிழுக்க, inf. To breathe as a dying person. சுவாசங்கட்டிவாங்க--சுவாசங்கட்டியே ற்ற, inf. To restrain the breath by rule, &c., as the silent ascetic--one of the யோகம். சுவாசமடங்க, inf. To stop breathing, to expire. சுவாசமடக்க, inf. To restrain the breath. சுவாசமடக்கி, appel. n. One who restrains the breath, as a yogi. சுவாசம்வாங்க, inf. To inhale, inspire. 2. To breath hard and quick, as in pulmonary disease at the approach of death. 3. To draw in and restrain the breath, as a yogi. See பிராணாயாமம். சுவாசம்வாங்கிவிட, inf. To restrain and then remit the breath. சுவாசம்விட, inf. To exhale, respire. சுவாசநிருணயம், s. Passing the breath through either nostril at pleasure, or stopping it for any length of time, சுவாச அளவை. உசுவாசம், s. [com. உச்சுவாசம்.] The air drawn in by breathing. நிசுவாசம், s. [com. நிச்சுவாசம்.] The air thrown out, by the lungs--the opposite of உசுவாசம். மேற்சுவாசம், s. The short breathing of a dying person. (c.) சுவாசிக்க, inf. To breath, to respire. (p.) 52) *

cempuḷiccngkṭṭai (p. 204) s. The wood of the சீதாரி tree; [ex செம்புளிச்சை.] (R.) 18)