oṭṭārm (p. 81) s. Obstinacy, stubbornness, a disposition to dispute, சலஞ்சாதிப்பு. ஒட்டாரக்காரன், s. An obstinate fellow. ஒட்டாரஞ்செய்ய, inf. To be obstinate, to adhere stubbornly to an opinion, &c. 60)

ceṟṟm (p. 206) s. Anger, fury, rage, கோபம். 2. Malice, Indulgence of malicious feelings, hatred, சலஞ்சாதிப்பு. 3. Wrath, சினம். (சது.) 23)

tontam (p. 262) s. (St. துவந்தம்.) A pair, a couple, union of the sexes, சேர்க்கை. 2. Implacable hatred, inveterate animosity, malice, சலஞ்சாதிப்பு. (சது.) 3. Strife, contention, போர். 4. Adhering to, as a hereditary or chronic disease, தொடர்பு. 5. Familiarity, அன்னியோன்னியம். 6. Sympathy, உடன்படுகை. 7. Improper familiarity, தொடுசு. (c.) தொந்தக்காரர், s. [plu.] Inveterate foes; mutual and implacable enemies. தொந்தசத்துரு, s. An implacable, continued foe. தொந்தப்பட, inf. To cleave to, as a chronic or hereditary disease. 2. To be disordered, deranged, brought into conflict as the different humors of the body. தொந்தப்பழி, s. Hatred, malice--perpetuated from generation to generation. தொந்தயுத்தம், s. A duel, a closedetermined fight, between two persons, or two armies, இருவர்செய்யும்போர். தொந்தரோகம்--தொந்தவியாதி, s. An internal, complicated and dengerous disease. தொந்தவினை--தொந்தார்த்தம், s. The fruit of former actions good or evil, invariably following a person. தொந்தார்த்தனை, s. Reciprocal abuse, mutual hatred between two persons; [ex Sa. Arthana, censure. 73)

pẕi (p. 302) s. Blame, censure, reproach, as நிந்தை. 2. Fault, crime, sin, guilt, as குற்றம் 3. Complaint, imputation, charge, disparagement, குறை. 4. Falsehood, deceit, பொய். 5. Revenge, vengeance; vindictiveness, சலஞ்சாதிப்பு. 6. Quarrel, strife, bickering, விரோதம். 7. Slander, aspersion. See புறங்கூறுகை. (c.) என்மேலேபழியோ. Am I culpable? பெரியபழியாய்வந்திருக்கிறது. A great fault has been committed 2. Retribution has followed. பழிகட்ட, inf. [prov.] To pick a quarrel, சண்டைதொடுக்க. 2. To accuse unjustly, குற்றஞ்சாட்ட 3. To sow discord, to cause contention, பகைமூட்ட. 4. To threaten in order to effect one's purpose, பயமுறுத்த. 5. To contract guilt, குற்றஞ்செய்ய. பழிகாரன், s. An accuser, an avenger, in contempt, பழிகாரப்பயல். 2. A great sinner. பழிகிடத்தல், v. noun. Sitting Durnha, or starving at one's door to make him comply with a demand. பழிகூற, inf. To charge falsely. 2. To asperse, to slander. பழிக்கஞ்சுதல், v. noun. Being weakly afraid of the displeasure of others. பழிக்குடி, s. Families at variance from old time. 2. As எளியகுடி. பழிக்குப்பயப்பட, inf. To fear to do evil. 2. To fear blame, censure. பழிக்குப்பழிவாங்க, inf. To retaliate. பழிக்குவிட, inf. [prov.] To abandon one to his evil ways; to leave a person or thing to ruin, அழியவிட. பழிசுமக்க, inf. To bear reproach. 2. To suffer vengeance. 3. See சும, v. n. and v. a. பழிசுமத்துதல், v. noun. Charging blame on, or imputing guilt to, another. பழிசூழ்தல், Being involved in crime, பழியடைதல். 2. Thinking evil of another, பிறர்க்குத்தீங்குநினைத்தல். பழிசொல்லல், As பழிசுமத்துதல். பழிச்சொல்--பழிமொழி, s. Reproach, aspersion, as நிந்தனை. பழிதீர்க்க--பழிமீட்க, inf. To take vengeance. 2. To expiate guilt, to atone, பாவந்தீர்க்க. பழிதீர்தல், v. noun. Being expiated, atoned for. 2. Becoming reconciled, settled, as an old grievance. பழிதூறல்--பழிதூற்றல், v. noun. Slandering, as தூற்றல். பழிதேட, s. To contract disgrace, or reproach. பழிபாதகம், s. Fault and crime. பழிபோட, inf. To blame one, to charge one with guilt. பழிமுடிக்க, inf. To take vengeance. பழிமுடிய, inf. To sow discord. பழிமூளுதல், v. noun. Kindling of wrath. பழியெடுக்க, inf. As பழிவாங்க, 2. பழியேற்க, inf. To take on one's self the responsibility or guilt of an evil action. பழிவாங்க, inf. To take vengeance, to avenge, to revenge, பகைசாதிக்க. பழிவேலை, s. Work unwillingly done, compulsory labor. பழிவைக்க, inf. As பழிபோட. 78)

mūrkkam (p. 361) s. Foolishness, ignorance, stupidity, மூடத்தனம். W. p. 667. MOORKHA. 2. Rage, fury, wrath, violence, force, கடுங் கோபம். 3. Obstinacy, opposition from hatred, சலஞ்சாதிப்பு. 4. An earth-worm, a belly-worm, நாகப்பூச்சி. அவனுடையமூர்க்கமெல்லாமடங்கிப்போய்விட்டது..... His mettlesomeness is reduced. சதைமூர்க்கம், s. Lustiness, stoutness. மூர்க்கக்குதிரை, s. A vicious horse. மூர்க்கத்தனம்--மூர்க்ககுணம், s. Obstinacy, opposition. மூர்க்கவெறி, s. Fury, ungovernable passion. மூர்க்கர், s. [sing. மூர்க்கன்.] Angry persons. 2. (சது.) Low, ignorant people, கீழ்மக்கள். மூர்க்கரோடிணங்கேல். Join not with vicious persons. (Avv.) மூர்க்கனுமுதலையுங்கொண்டதுவிடா. An obstinate man and a crocodile will not lose hold of what they have seized. [prov.] மூர்க்கன், s. A kind of snake. See கொம்பேறிமூர்க்கன். 2. See மூர்க்கர். மூர்க்கை, s. An obstinate woman. 62) *

vayiram (p. 376) s. [also வைரம்.] The heart of a tree, மரவயிரம். 2. A diamond, வச்சிரமணி. 3. A diamond-weapon, வச்சிராயுதம். 4. Hardness, solidity, as வச்சிரம். 5. Obstinacy, malice, சலஞ்சாதிப்பு. 6. Wrath, சினம். [Sa. Vaira.] 7. Club, தண்டாயுதம். 8. The point or edge of a thing, கூர்மை. 9. The twentysecond lunar mansion, திருவோணம். 1. An ornamental knob on a tusk or horn, கிம்புரி. வயிரக்கடுக்கன், s. [loc. ரவைக்கடுக் கன்.] An ear-ring with a diamond inlaid. வயிரச்சன்னம்--வயிரப்பொடி, s. Diamond-dust, very small diamonds. வயிரஞ்சாதித்தல், v. noun. [com. வன்மஞ் சாதித்தல்.] Bearing a grudge, cherishing, and giving vent to malice. வயிரத்தளம், s. A flat diamond, தட் டைவயிரம். வயிரப்படை, s. Any weapon, or warinstrument, made of diamond, வச்சிராயு தம். (சது.) வயிரமணி, s. A diamond, 2. A prismatic-jewel of gold, ஓராபரணம். (R.) வயிரமுத்து, s. Sound pearls of the first quality. வயிரவாளி, s. A diamond-arrow. 2. [prov.] A female ear-ornament. உள்வயிரம். Internal soundness or hardness. புறவயிரம். External soundness or hardness. 89) *