cuṟṟu (p. 198) கிறேன், சுற்றினேன், வேன், சுற்ற, v. n. To go or pass round, revolve, circulate, turn, வட்டமாயோட. 2. To go or move about here and there, wander, அலைய. 3. To take a circuitous or indirect course, சுற்றிப்போக. 4. To be circuitous, meander, wind about--as a river, road. &c., ஆறுமுதலியசுற்ற. 5. To whirl, spin round, turn about, இராட்டினஞ்சுற்ற. 6. To be giddy, be dizzy, தலைசுற்ற. 7. To be coiled, to curl round, to kink, to twine, நூன்முதலியசுற்ற. (c.) சுற்றியுஞ்சுகத்திலேபோ. Seek a good result even circuitously. சுற்றிக்கொள்ள, inf. To become coiled, entangled. See சுற்று, v. a. சுற்றிச்சுழற்றி, Gerund. (adverbially.) Altogether, ஒருமிக்க. சுற்றிச்சுற்றி, Gerund. ( used adverbially.) Round and round. 2. Circuitously. repeatedly--as திரும்பத்திரும்ப. சுற்றிச்சுற்றிப்பேச, inf. To talk in a round about way. சுற்றித்திரிய, inf. To go round about, perambulate. 2. To ramble or stroll about, to roam. சுற்றிப்பிடிக்க, inf. To have a cholic, சுற்றிவலிக்க. See சுற்று, v. a. சுற்றியடிக்க, inf. To whiffle, shift-as the wind. சுற்றியலைந்துதிரிய, inf. To ramble about. சுற்றியலைந்துபோக, inf. To take a circuitous course. சுற்றியாட, inf. To whirl in dancing. 2. To dance round the area. சுற்றியெடுக்க, inf. [prov.] To wave cakes, &c., round an idol, a new married couple, &c., to dispel fascinations. Compare திஷ்டிசுற்ற. சுற்றிவந்துகும்பிட, inf. To raise the hands and turn round towards the eight points, worshipping their guardians. 2. To worship with raised hands passing round a temple, &c. சுற்றிவர, inf. To pass round a temple in worship, singly, or in procession. 2. To pass about a village turning to the right, as in marriage processions, &c. சுற்றிவலிக்க, inf. As சுற்றிப்பிடிக்க. நாடோறும்வந்துசுற்ற, inf. To come for a thing day after day. 2. To hang about in order to steal, திருடப்பார்க்க. சுற்றிக்கொத்த, inf. To dig up and loosen the earth round about a plant, &c. (c.) சுற்று, v. noun. Passing round in an orbit, revolving, circulation, வட்டமாயோ டல். 2. Whirling on an axis, revolution, சுழற்சி. 112)

maṇṭalam (p. 341) s. Circle, sphere, orbit, disc, வட்டம். 2. Disc of the sun or moon. 3. A great circle--as the equator or ecliptic, கிராந்திமண்டலம். 4. A region, world-as of the sun, moon, or clouds, as சத்த மண்டலம். 5. Any circular, or elliptical figure, வலயம். 6. Coil, as of a snake or rope, பாம்புச்சுற்று. W. p. 633. MAN'DALA. 7. A mystic circular diagram, யந்திரம். 8. A bending attitude in archery. See மண் டலநிலை. 9. A course of regimen for forty days, நாற்பதுநாள். 1. See மண். திரிமண்டலம் or மண்டலம், 3. The three mystic regions of the human body. These are; 1. அக்கினிமண்டலம், that of fire, in the lower abdomen; 2. ஆதித்த மண்டலம், of the sun, in the stomach and heart; 3. சந்திரமண்டலம், of the moon, in the head and shoulders. See these words. சத்தமண்டலம் or மண்டலம், 7. Seven regions in the universe. These are; 1. வாயுமண்டலம், of wind; 2. வருணமண்டலம், of water; 3. சந்திரமண்டலம், of the moon; 4. சூரியமண்டலம், of the sun; 5. நட்சத்திர மண்டலம், of the stars; 6. அக்கினிமண்ட லம், of Agni, fire; 7. திரிசங்குமண்டலம், of திரிசங்கு or the Southern cross; which see. மண்டலநிலை, s. The second of the four attitudes in archery. See நிலை. மண்டலமழை, s. Rain extending through the country. மண்டலம்போட--மண்டலமிட, inf. To form into circles or coils, as a snake. 2. To pass round one another--as combatants, or as birds, &c., in a circle, சுற்றிச்சுற்றிவர. 3. To make ornamental, astrological or mystic diagrams, commonly of a circular figure, யந்திரம்வகுக்க. மண்டலவிதி, s. Directions for making diagrams, for worship, &c. மண்டலபுருடன், s. [also called வீரமண் டலவன்.] A Jaina ascetic equally eminent as a poet and lexicographer. His poetic lexicon சூடாமணிநிகண்டு, outshines all similar productions in Tamil. He also wrote an epic poem in honor of Argha, ஓர்நிகண்டாசிரியன். மண்டலாகாரம், s. A circular figure, course, &c., வட்டவடிவம். மண்டலாபிஷேகம், s. A daily anointing of an idol for forty days, after the கும்பாபிஷேகம் or other ceremony. மண்டலார்த்தம், s. Semicircle, அர்த்த கோளம். 2. Semidiameter, பாதிவிட்டம். மண்டலீகர், s. [pl.] Kings, sovereigns of a limited reign, அரசர். (சது.) மண்டலேசன், s. An emperor, an independent monarch, உலகாதிபதி; [ex ஈசன்.] மண்டலேசுரன்--மண்டலேச்சுவரன், s. An independent sovereign. 2. A monarch who governs a country forty yojana in length, and forty in breadth; or containing over 1, hamlets. 34) *