tiyāṉam (p. 238) s. Meditation, contemplation, fixed and undivided attention to an object, யூகிப்பு. 2. Profound and abstract contemplation of the deity, or of an image formed in the mind, தேவசிந்தனை. 3. Contemplation of a religionist in the சரிதை and கிரியை degrees. (See செபத்தியானம்.) 4. The seventh of the eight அங்கயோகம், consisting of restraining or suspending the senses and contemplating Siva, அஷ் டாங்கயோகத்தொன்று. W. p. 448. DHYANA. தியானசமாதி, s. Sitting, as the yogi in deep and silent contemplation, யோ கநிலையிலொன்று. தியானசுலோகங்கள், s. Sanscrit verses describing the form of the deity, used in the daily worship. தியானத்திலிருக்க, inf. To sit engaged in divine contemplation. தியானம்பண்ண--தியானஞ்செய்ய, inf. To meditation on a deity, as the daily worshipper. தியானவான்--தியானி, s. A yogi, யோகி. 2. A contemplator, one who meditates. 114)
