akkircntāṉi (p. 4) s. The register of human actions kept by Yama, the judge of the dead, recording all actions from the original birth, நமன்கணக்கு. 12) *

ari (p. 23) s. An enemy, சத்துரு. 2. Wheel, சக்கரம். Wils. p. 66. ARI. 3. Green, பச்சைநிறம். 4. A horse, குதிரை. 5. A lion, சிங்கம். 6. Leo the constellation, சிங்கவிராசி. 7. The sun, சூரியன். 8. Vishnu, விட்டுணு. 9. Yama, நமன். 1. Air, wind, காற்று. 11. The moon, சந்திரன். 12. Indra, தேவேந்திரன். 13. A ray of light, கிரணம். 14. A parrot, paroquet, கிளி. 15. A monkey, குரங்கு. 16. A snake, பாம்பு. 17. A frog, தவளை. 18. One of the nine divisions of the known continent, நவகண்டத்தொன்று. 19. Fire, தீ. Wils. p. 969. HAP. and HARIT. 2. An emerald, மரகதம். 21. Color, நிறம். 22. Smoke, புகை. 23. Hatred, பகை. 24. Keenness, sharpness, கூர்மை. 25. Arms, weapons, ஆயுதப்பொது. 26. A saw, ஈர்வாள். அரிகரபுத்திரன்--அரியரபுத்திரன், s. Ayanar, ஐயனார். அரிகள், s. Foes, enemies, பகை வர். அரிச்சுவடி--அரிவரி, s. The child's first book, the alphabet--thus called from the Hindus prefixing to it the name of Vishnu. அரிதாரம், s. Lukshmi, wife of Vishnu, இலக்குமி. 2. Yellow sulphuret of arsenic, yellow orpiment, ஓர்மருந்து. கட்டரிதாரம்--கல்லரிதாரம், s. Orpiment or arsenic in lumps. தகட்டரிதாரம்--மடலரிதாரம், s. Leaf orpin ent. பொன்னரிதாரம், s. Orpiment of gold-color. அரிப்பிரியை, s. Lukshmi. Wils. p. 97. HARIPRYA. அரிமந்திரம், s. A lion's den. அரிமருகன், s. Skanda, முருகன். 2. Ganesa, விநாயகன்; as the nephews of Vishnu. அரிமா, s. A lion, சிங்கம். 2. A male lion, ஆண்சிங்கம். 3. Leo of the zodiac, சிங்கவிராசி. அரிமாநோக்கம் or சிங்கநோக்கம் s. [in grammar.] Lion-look, one of the four kinds of சூத்திரநிலை, which see. அரியணை, s. A throne, சிங்காச னம்; [ex அணை, a seat or cushion,] a seat supported by artificial lions. அரியணைச்செல்வன், s. Argha, அருகன். அரியமன், s. One of the twelve suns, துவாதசாதித்தரிலொருவன். Wils. p. 72. ARYAMAN. அரியமா, s. The sun, சூரியன். 2. A class of manes or deified ancestors, ஓர்பிதிர்தேவதை. Wils. p. 72. ARYAMA. அரியயற்கரியோன், s. Siva. அரியேறி, s. Durga, who rides on a lion, துர்க்கை. 44)

iyamaṉ (p. 48) s. Yama the god of death, regent of the south, and king of hell, (நரகம்.) the place of his capital, in which he sits in judgment on departed souls, sending the good to Swerga and the wicked to Naraka. In the latter there are 28,, divisions appropriated to different classes, according to their respective demerits. He is figuratively described as devouring souls for food. He takes the buffalo for his vehicle; and for weapons, the battle-axe, club and cord, நமன்; [ex யம, to stop, restrain.] Wils. p. 681. YAMA. 2. [Med. usage.] One of the two poisonous fangs of snakes, பரம்பினச்சுப்பற்களி லொன்று. இயமகணம்--இயமகிங்கரர்--இய மதூதர்--இயமபடர். s. The messengers of Yama, நமன்றூதர். இயமதூதி, s. One of the lower poisonous fangs of a snake. இயமலோகம், s. The place of departed souls, the purgatory of the Hindus--the kingdom of Yama. 3) *

emaṉ (p. 73) s. The deity of Naraca or hell, where his capital is placed, in which he sits in judgment on the dead, and distributes rewards and punishments, sending the good to Swerga, and the wicked to the division of Naraca or Tartarus appropriated to their crimes: he corresponds with the Grecian god Pluto, and the judge of hell Minos. and in Hindu mythology is often identified with death and time; he is the son of Surya, or the sun, and brother of the personified Yamuna or Jumna river, நமன். Wils. p. 681. YAMA. (இயமன் and யமன்.) 2. The third fang of the cobra, நரகபாம்பின்பற்களிலொன்று. (p.) எமகணம்--எமகிங்கிரர்--எமதூதர், s. The messengers of Yama employed to execute his behests, apprehending souls and conveying them to Tartarus, நமன் றூதர். எமதூதன், s. The fourth fang of the cobra, நரகபாம்பின்பற்றிகளிலொன்று. எமலோகம், s. The place of the deceased; the purgatory of the Hindus; the kingdom of எமன். எமாஸ்திரம், s. His weapons of which there are three kinds, viz:. 1. கணிச்சி, a trident. 2. தண்டு, a club. 3. பாசம், a rope. 70)

erumai (p. 73) s. A buffalo, especially the female, காரான். எருமைப்பால்குடித்தவன். One who has drunk buffalo's milk, a blockhead, மந்தன். எருமைக்கடா, s. A he-buffalo, பகடு. எருமைக்கடாத்தானம், s. A gift of a buffalo. See தானம். எருமைக்கற்றாழை, s. A species of the தாழை, growing in stony places. எருமைக்காஞ்சொறி, s. A plant, ஓர்பூடு, Tragia involucrata, L. எருமைக்கொத்தான், s. A creeper, ஓர்வகைக்கொடி. எருமைத்தக்காளி, s. A species of தக்காளி plant. எருமைநாகு, s. A buffalo heifer, எருமைப்பெண்கன்று. எருமைநாக்கி, s. A kind of herb, hart's ear, or oleander-leaved cacalia, ஓர்பூடு. எருமைநாக்கு, s. A kind of fish, a sole, ஓர்மீன், Pleuronectes solea, L. எருமைமாடு, s. A buffalo, எருமை. எருமைமுல்லை, s. A kind of shrub, ஓர்முல்லைச்செடி. எருமைமுல்லைத்தீவு, s. An ancient name of Jaffna a district in Ceylon-so called from the above-named shrub. எருமைமுன்னை, s. A tree, ஓர்மரம். Premna mysorensis, L. (Rott.) எருமையூர்தி, s. Yama, the deity of Naraca, whose conveyance is the buffalo, நமன். 101)

oppāri (p. 82) s. Comparison, similarity, likeness, ஒத்தபாவனை. 2. A funeral elegy, lamentation or episode sung by women and abounding with comparisons between the deceased and other objects, அ ழுகையிலொப்பனையிடுகை. மக்களே போல்வர்கயவர்அவரன்னவொப்பாரியாங்க ண்டதில். The base among men are formed like others, we see no two classes of beings that so much resemble each other. (குறள்.) ஒப்பாரிகொள்ளுதல்--ஒப்பாரிபிடி த்தல், v. noun. Esteeming one as a near relation because of his resemblance to a deceased member of the family. ஒப்பாரிக்காரன், s. One so esteemed. ஒப்பாரிசொல்ல, inf. To sing a funeral elegy for a deceased relative. ஒப்பாரியிட்டழ, inf. To sing an elegy with wailing.--Note. This is frequently done with great pathos and the intensity of feeling is heightened by numerous references to the beauty and excellency of the deceased--as உன்பல் லழகின்பாவனையைப் பார்த்தநமன்விடானே, the regent of the dead, fascinated by the beauty of thy teeth, would not pass thee over. 15)

ōlai (p. 84) s. A palm leaf of any species, an ola, பனை, தெங்குமுதலியவற்றினோலை. 2. The leaf of the தாழை or wild pine-apple tree, தாழையோலை. 3. An ola letter, a written ola, a writing or document, எழுதுமோலை. 4. The summons of Yama, நமனோலை. 5. (p.) (சது.) Sound, ஒலி. நாளையோலையுந்தூதரும்வரின். If to-morrow the messengers of Yama come with the summons. (வைரா.) ஓலைக்கட்டு, s. A bundle of palmyra leaves. ஓலைக்கணக்கர், s. Learners at school, பள்ளியிற்படிப்போர். ஓலைக்கணக்கரொலியடங்கும்புன்மாலை. The evening when the noise of learners at school ceases. (நாலடி.) ஓலைக்கணாட்டு, s. A chip of small piece of ola. ஓலைக்கண், s. Scallop or indentation of a palmyra leaf. ஓலைக்காந்தல், s. Cinder of the ola--as burning, floating flakes, dry pieces of ola. ஓலைக்குடை, s. An umbrella made of palm leaves. ஓலைக்கொடி, s. [prov.] An ola kite. ஓலைச்சிறகு, s. The half of a palmyra leaf. ஓலைச்சுருள், s. An ola letter inclosed in a செந்திரிக்கம். ஓலைதீட்ட, inf. To write on the ola, ஓலையிலெழுத. ஓலைதீட்டும்படை, s. A style, an iron pen, எழுத்தாணி. ஓலைபோக்க--ஓலைவிட, inf. To send a note. கூற்றைவெல்குவம்வருகவென்னாவோலைவிட்டு. Despatching a challenge to the regent of the dead-- ஓலைப்பூ, s. [vul.] The flower of the wild pine-apple tree, தாழம்பூ. ஓலைமுத்திரை, s. A stamp imprinted on a palmyra leaf. ஓலைமுரி, s. Unevenness of a palm leaf. ஓலையாள், s. A carrier of palm leaf letters. ஓலையெழுத, inf. To write a letter on a palmyra leaf. ஓலைவாங்க, inf. To receive an ola; i. e. the summons of death; to die. ஓலைவீடு, s. A house thatched with palmyra leaves. ஓலைவேலி, s. A hedge platted with palm leaves. பட்டோலை, s. A written order, royal edicts. 2. A writing from dictation. காதோலை, s. Ear-hoop of palm leaf. 2. (fig.) Ear-hoop made of gold, worn by women. குருத்தோலை, s. A young shoot of palm leaf. படியோலை, s. The duplicate of a document. (பெரியபு.) படையோலை--பாரோலை, s. A palmyra leaf or leaves on which the fruit of the palmyra are kept when they are unhusked, preparatory to their being inspissated. பிணியோலை, s. An amulet made of palmyra leaf, tied as a remedy to the waist of children supposed to be possessed of a demon. ஔ--ஔகாரம். The twelfth or last of the vowels in Tamil, உயிரெழுத்தி லொன்று. ஔகாரக்குறுக்கம், s. The letter ஔ shortened in sound, சார்பெழுத்துக்களி லொன்று. 127) *

kṇicci (p. 89) s. An axe for felling timber, a hatchet, கோடரி. 2. A battle-axe, மழு. 3. A chisel, உளி. 4. The battle-axe of Yama, நமனாயுதம். 5. (பாரதி.) A knife to cut off the stalk of betel leaves, வெற்றிலைமூக்கரி கத்தி. (p.) 6) *

ktir (p. 91) s. Ray of light, a beam, a gleam, கிரணம். 2. The sun, சூரியன். 3. A spinner's spindle, a goldsmith's pin, a spike, an awl, &c., இருப்புக்கதிர். 4. An ear or spike of corn, grass, &c., பயிர்க்கதிர். 5. Spokes of a wheel, the radii of a circle, தேரினுட்பரப்பின் மரம். கதிரடிக்க, inf. To beat out or tread out corn. கதிரவன்--கதிரோன், s. The sun, சூரியன். (p.) கதிரறுக்க, inf. To reap or cut the ears of corn. கதிரீன, inf. To ear--as corn. கதிரெழுதுகள், s. Atoms or dust appearing in a sunbeam, twenty-four of which make half a hair's point. கதிர்கொய்தல், v. noun. Plucking ears of corn. கதிர்க்கட்டு, s. A sheaf, அரிக்கட்டு. கதிர்க்கம்பி--கதிர்க்கோல், s. A spindle, a goldsmith's pin on which he fastens a head, &c., for working on. கதிர்க்காம்பு, s. The stalk of an ear of corn. கதிர்க்குஞ்சம், s. A bunch of corn ears to adorn a house, &c., கதிர்க்கற்றை. கதிர்க்குடலை, s. Corn with the ear shot out and shooting out. கதிர்செய்ய, inf. To emit rays-as the sun, கிரணம்வீச. கதிர்த்தாக்கம், v. noun. Bending with the weight of ears--said of corn. கதிர்நாள்--செங்கதிர்நாள், s. The twelfth lunar asterism, உத்திரநாள். (p.) கதிர்புறப்படுதல், v. noun. Putting forth-as ears of corn. கதிர்ப்பகை, s. Names of இராகு and கேது, the ascending and descending nodes--regarded as planets. கதிர்ப்பக்குவம், s. Corn formed into the ear. கதிர்ப்பக்குவமானநெல், s. Paddy grown to the height of earing. கதிர்ப்பயிர், s. Corn in the ear. கதிர்ப்புல், s. Grass bearing ears, ஓர்வகைப்புல். கதிர்ப்போர், s. A stack of corn, a rick of corn. கதிர்மகன், s. The planet Saturn, சனி. 2. Sugriva, சுக்கிரீவன். 3. Kannen, கன்னன். 4. Yama--the regent of the dead, நமன். (p.) கதிர்வாங்குதல்--கதிர்வீசுதல், v. noun. Shooting out ears of corn. கதிர்வால், s. The arista, the awn of a corn, &c. கதிர்விட, inf. To cast a phosphoric light, coruscate--as animalcul&ae; in sea-water. தொண்டைக்கதிர், s. The stage in growing corn when it is ready to shoot out ears. இராக்கதிர், s. The moon, சந்திரன். (p.) பசுங்கதிர், s. Young ears of corn. அமுதகதிரோன், s. The moon, சந் திரன். (p.) நெற்கதிர், s. An ear, a spike of paddy. 12)

caṇṭaṉ (p. 158) s. The minister of Yama, காலன், W. p. 314. CHAN'D'A 2. Yama, the god of death, நமன். 3. A violent or quick person, துடிதுடித்தவன். 4. The sun, as the source of heat, சூரியன். 5. Siva --as the wrathful, சிவன். 6. W. p. 827. SAN'D'HA.) A enuch; an impotent man; also a hermaphrodite, பேடு. (நிக.) 12) *

camaṉ (p. 163) s. [a change of சமம்.] Evenness, equality in weight, equipolse, uniformity, சமானம். 2. The mark in the Indian steel-yard where without a weight it stands at an equipoise; the fulcrum, துலாக்கோலின்சமவரை. 3. Medium, நடு. (c.) 4. W. p. 83. S'AMANA. Yama, the regent of death, நமன். 5. The minister of Yama, காலன். சமனாகப்பிரிக்க, inf. To distribute equally. (c.) சமனானபூமி, s. A plain, an open field, as சமபூமி. சமனாக்க, inf. To make even, to level; to equalize. சமனிசை, s. Tenor in music. 2. [in pros.] A due mixture of guttural, nasal and medial letters, ஒத்தவிசை. See சமநிலை. சமன்கட்ட, inf. To place the string on the mark of the steel-yard for equipoise to test it. 2. To make a like weight, quantity, &c. சமன்சங்கலிதம், சமன்சமன்சங்கலிதம், சமன்வியன்சங்கலிதம், s. See under சங்கலிதம். 5)

cittirakuttaṉār (p. 183) s. The registrar of Yama, who records the virtues and vices of mankind, and calculates the time when the lives of beings are to end, according to the destiny of each, நமன்கணக் கன். W. p. 326. CHITRAGUPTA. 5) *

cimiṇṭu (p. 185) கிறேன், சிமிண்டினேன், வேன், சிமிண்ட, v. a. (Com. சீண்டு.) To touch with the finger, tickle; pluck, pinch. Compare நிமிண்டு. கக்கத்திற்சிமிண்டுகிறகைநமனல்லவோ. Is not the hand that tickles one's armpit a minister of death? சிமிண்டிக்காட்ட, inf. To pull one and point with the hand. (R.) 6)

cauri (p. 213) s. (also சவுரி) Saturn the planet, சனி. 2. A name of Vishnu, விஷ்ணு. W. p. 847. SOURI. 3. A name of Karna, கன்னன். 4. Garuda the vehicle of Vishnu, கருடன். 5. Yama, god of death, நமன். 6. The wife of the Asura, Taruka, தாருகன் மனைவி. 7. Durga, துர்க்கை. Compare கௌரி, சூரி. 9) *

taṇṭam (p. 222) A staff, walking-stick, ஊன்று கோல். 2. Support, stay, dependence, பற்றுக் கோடு. 3. Handle of an umbrella or parasol, குடைக்காம்பு. 4. Punishment, castigation. chastisement, correction--as one of the four modes of dealing with a hostile power. See உபாயம். 5. Army--as தண்டு, படை. 6. Unjust tax, exorbitant impost, அநியாயதண் டம். 7. [in long measure.] The height of a man of four cubits, ஒரு ஆட்பிரமாணம். 8. Country, நாடு. 9. Stores, பலபண்டம். 1. Elephant's track or way, யானைசெல்வழி. 11. Obeisance, homage, reverence to a superior; worship, adoration, வணக்கம். 12. Elephant's trunk, யானைத்துதிக்கை. 13. Stick, rod, club, bludgeon, cudgel, தடி. 14. Fine, amercement, penalty, அபராதம். 15. One of three kinds of charity, மூவகையறத்தினொன்று. --Note. In the meanings of fine. punishment and homage, it is commonly pronounced தெண்டம். தண்டச்சோற்றுக்காரன். A sluggard, a drone. அடிதண்டம், s. A flogging. 2. The prostration of a pilgrim who measures his way with his body in going to a temple; prostration before a superior. இடுதண்டம், s. Prostration united to an act of reverence with the hands. 2. a penalty. See under இடு. கும்பிடுதண்டம், s. Fine for not rendering homage to the Punjayet--as arbitrators for deciding a cause. தீர்க்கதண்டமாய்விழ, inf. To prostrate one's self very low, and raise the hands. பிடிதண்டம், s. [prov.] Unjust seizure of an innocent person. தண்டதரன், s. Yama, the god of death; (lit.) the club bearer, நமன்; also தண் டன். 2. Bhima, வீமன். (p.) தண்டநாயகன், s. Chief of an army, சேனாபதி. 2. A king, as receiving fines, அரசன். 3. Nandy, the bullock-vehicle of Siva, நந்தி. (p.) தண்டபாணி, s. Yama, நமன். 2. Vishnu, விஷ்ணு. 3. A servant of Siva, தண்டேசன்; [ex பாணி, hand; (lit.) the club-grasping hand.] (p.) தண்டமிறுக்க, inf. To pay a fine. தண்டம்பண்ண, inf. To make obeisance, to worship the deity or guru. 2. To punish, to chastise, to correct. தண்டம்பிடிக்க, inf. To fine one unjustly. தண்டம்போட, inf. To fine, amerce. 2. To worship. 55)