apāṇṭam (p. 16) s. A false accusation or report, இடுநிந்தை. என்மேலேயபாண்டம்போட்டான். He charged me falsely with a crime. 28) *

iṭuvnti (p. 45) s. Calumny, defamation, false accusation, அபாண்டம். 2. Oppression, extortion, அடாவரி. 3. Injustice, அநீதி. இடுவந்திக்காரன், s. A calumniator. 103)

uḷu (p. 67) க்கிறது, த்தது, க்கும், க்க, v. n. To be worm-eaten--as wood, to be eaten out by worms, insects, weevils--as grain, seeds, or other cold body, மரமுதலியவையுளுக்க. 2. To perish as flour, to become spoiled, மாவாயுளுக்க. இந்தமரமுழுதுமுளுத்துப்போயிற்று. This wood in entirely worm-eaten. இச்சரீரமுப்பிருந்தபாண்டம்போலுளுத்துப்போம்.... The body becomes corroded like a vessel in which salt is kept. உளுத்ததுவரை, s. The worm-eaten seed of the Cajan shrub, Cajanus Indicus. உளுப்பு, v. noun. Being wormeaten, உளுக்கை. உளுப்புத்தாவ, inf. To begin to be worm-eaten. 42)

ūttai (p. 70) s. Filth connected with the teeth, body, &c., excrement, excretion, &c.; any ceremonial uncleanness especially from catamenia, சரீரவழுக்கு. 2. Filth in general, dirt, foulness, stain, tarnish, அழுக்கு. 3. (p.) Butcher's meat, flesh, fish, ஊன். ஊத்தைக்குவிளாங்காய்சேர்ந்தாற்போலிருக்கிறது... The union of a person with another as bad as himself is like eating wood apple with unclean teeth. ஊத்தைபோகக்குளித்தவனுமில்லைப்பசிபோகத்தின் றவனுமில்லை. None washes himself so as not to require it again, nor does any one eat so as not to hunger again. ஊத்தைகுடியன், s. A kind of goblin, ஓர்பிசாசு. ஊத்தைச்சீலை, s. Menstruous cloth, சூதகச்சீலை. 2. Dirty cloth, or clothes, அழுக்குச்சீலை. ஊத்தைதாங்க, inf. To bear dirt, &c.--as cloth without showing it. ஊத்தைதேய்க்க--ஊத்தைபுரட்ட, inf. To rub the body in bathing. ஊத்தைநாறி, s. A dirty slut, துர்க்கந்தமுடையவள். [vul.] 2. A tree, பீ நாறி. ஊத்தைபுரள, inf. To be dirtied-as clothes, &c. ஊத்தைப்பல்லன், s. A man with dirty teeth. ஊத்தைப்பாண்டம், s. An unclean vessel, அழுக்குப்பாத்திரம். 2. (Met.) The body, உடல். ஊத்தைப்பிணம், s. A putrid corpse or carcass, நாறியபிணம். 2. The vile body (as spoken of by ascetics, &c.), உடம்பு. ஊத்தைப்பிணமாய்நாறுகிறது. It stinks like a corpse. ஊத்தையெடுக்க, inf. To remove the tarnish from jewels, a stain from a silk or other cloth. 2)

navam (p. 271) s. Newness, freshness, புதுமை. 2. Uncommonness. (Sa. Nava.) நவநாணயம், s. [com. புதுநாணயம்.] A new practice, innovation. நவபாண்டம், s. A new pot. (c.) நவநீதம், s. Newness, புதுமை. (c.) 2. (சது.) Fresh butter, புதுவெண்ணெய். நவநீதபாகம், s. [in poet. compos.] A very easy style, செய்யுளினோர்நடை. நவநீதிசோரன், s. Krishna, as butterstealer, வெண்ணெய்திருடியகிருஷ்ணன். நவமானகாரியம், s. An extraordinary occurrence. 6) *

pākam (p. 305) s. Cooking, dressing food--as சுயம்பாகம், சமையல். 2. Ripeness, maturity, பக்குவம். W. p. 521. PAKA. 3. The style of poetry, as easy or otherwise, செய்யுள் நடை.-- For the kinds of cooking see நளபாகம் and வீமபாகம். பாகம், 4. Four kinds of style, 1. பலா பாகம் or பனசபாகம், an easy style like the jack fruit; 2. சிலாபாகம், a hard style, like stone; 3. கதலிபாகம், a very easy style, like a plantain; 4. நாரிகேளபாகம்--நாளிகேர பாகம், a difficult style as coco-nut, which must be broken. பாகங்கொடுக்க, inf. To give portions of food to the gods, by casting them into the fire, அலிப்பாகங்கொடுக்க. பாகசாலை--பாகஸ்தானம், s. A cooking room, மடைப்பள்ளி. பாகபாண்டம், s. Cooking vessels, and other needed utensils, சட்டிபானைமுதலிய சமையற்பாத்திரம். பாகபேதம், s. Difference in cooking, as by different cooks, சமையல்வித்தியாசம். பாகப்படுத்த--பாகமாக்க, inf. [intrans. பாகப்பட, பாகமாக.] To cook, to dress food, to prepare by fire, as medicines, &c. 2. To mature, to ripen. 12) *

pācaṉam (p. 307) s. A pot or other vessel, பாண்டம். 2. An eating dish or plate, உண் கலம். W. p. 616. B'HAJANA. 3. Relations, kindred, consanguinity, சுற்றத்தோர். (p.) 5)

pāṇṭam (p. 309) s. An earthen vessel, மட் கலம். 2. A vessel in general, a pot, cup, plate, &c., பாத்திரப்பொது. 3. (fig.) The body, உடம்பு. W. p. 616 B'HAN'DA. உப்பிட்டபாண்டம், s. A salt-pot, as fit for nothing else. 2. A thing or body reduced, broken, or irrecoverable. உப்பிருந்தபாண்டமும் உபாயமிருந்தநெஞ்சமும் த ட்டியுடையாமற்றானேயுடையும். A salt-pot and deceitful mind break, not by dashing against another, but of themselves. 26) *

mṇ (p. 341) s. The earth, the world, பூமி. 2. Lime-mortar, சுட்டசாந்து. 3. Hill, mountain, மலை. 4. Atom, particle, grain, அணு. 5. Soil, ground, dirt, land, நிலம். 6. Greatness, superiority, excellency, மாட்சிமை. 7. A paste smeared on the head of a drum to increase its sound, முழவின்மார்ச்சனை. மண்ணாய்ப்போவாய். You go to dust--an imprecation. மட்கடி, க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To damage, destroy, lose money by negligence. (Beschi.) மட்கலம்--மட்பாண்டம்--மட்பாத்திரம்-மண்பாண்டம்--மண்பாத்திரம், s. An earthen vessel. 2. (fig.) The body, உடல். மட்கு, கிறது, மட்கினது, ம், மட்க, v. n. [as மக்கு.] To grow dim, be deprived of lustre, glory, brilliance, மழுங்க. 2. To be fouled, to become dirty, அழுக்காக. மட்குகை, v. noun. Becoming mouldy; damaged. 2. As மண்குகை. மட்சுவர்--மண்சுவர், s. A mud-wall. மண்கட்ட, inf. To form earth--as white ants, புற்றுக்கட்ட. 2. To make moulds of earth for casting metals, as கருக்கட்ட. மண்கட்டை, s. [prov.] The base of a rocket formed of clay. 2. The body, spoken diminutively, உடம்பு. மண்கணை, s. An earthen pot with a skin over its mouth for a drum, குட முழவு. 2. Any drum, வாச்சியம். (சது.) மண்கண்டம்--மட்கண்டம், s. Stratum of earth, in sinking wells. மண்கிடங்கு, s. A pit for getting earth. 2. [prov.] A grave, கல்லறை. மண்கிணறு, s. An unwalled well, or hole for water, in the sand, கற்கட்டாத கிணறு. மண்குகை, s. A cave in the earth, நில வறை. 2. A hornet's or chafer's nest, குளவிக்கூடு. 3. A crucible for calcining medicines or metals, மண்மூசை. மண்குளிக்க, inf. To roll and besmear itself with dirt--as a child, beast or fowl. மண்கொழுத்தல், v. noun. Land becoming rich. மண்சீலை, s. [com. சீலைமண்.] A rag coated with luting tied over a pot for calcining medicines, or tied round medicines to be calcined. மண்டலம், s. The earth, world, பூமி; [ex தலம்.] 2. A province, region, district, country, empire, தேசம். compare மண்டலம், a circle, &c. மண்டைலம்--மண்தைலம், s. Rockoil, bitumen, petrolium; [ex தைலம்.] மண்ணப்புதல், v. noun. Besmearing with mud or clay; [ex அப்பு, v.] மண்ணரிநார், s. A potter's string for cutting clay. (சது.) மண்ணரியாளன்--மண்ணரிவான்--மட் பகைஞன்--மட்பகைவன், s. A potter, குசவன். (சது.) மண்ணரைத்தல், v. noun. [prov. vul.] Being lazy, lounging, சோம்பியிருத்தல். மண்ணவர்--மண்ணுள்ளார்--மண்ணோர், s. [pl.] Men, human beings, மனிதர். மண்ணன்--மண்ணி, s. [prov.] A clown, clod-hopper, dullard; a stupid man, மூடன், மந்தன். மண்ணாங்கட்டி--மண்கட்டி, s. A clod of earth. 2. [fig.] An unimportant thing, பயனற்றது. மண்ணாங் கட்டிமாப்பிளைக்கு எருமுட்டைபணியா ரம். For a clod-like bridegroom, a cake of dried dung. மண்ணாசை, s. Desire of land, power, &c. See ஆசை. மண்ணிட--மண்பூச, inf. To plaster with clay. மண்ணிலம்--மண்ணுலகு, s. The earth, பூமி. (சது.) மண்ணிலவேந்தன், s. The முடிதும்பை shrub. மண்ணீடு, s. A raised verandah, திண் ணை. 2. A cavity, or niche in a wall for a light, or an image, மாடம். (சது.) 3. A room with a plastered roof, மூடுசாந்திட்ட வீடு. மண்ணீட்டாளர், s. [pl.] Masons, architects, சிற்பாசாரியர். (சது.) மண்ணீரல், s. The spleen, milt, பிளி கை. மண்ணுடையான்--மண்ணுக்குடையவன், appel. n. A potter, குயவன். (சது.) 2. A king, அரசன். மண்ணுணி, appel. n. A small venomous snake, said to feed on earth; also மண்ணுணிப்பாம்பு. 2. [vul. மங்கிணி.] A mean, worthless person; (lit.) a dirteater, பயனில்லாதவன். மண்ணுலகு, s. The earth, பூமி--oppos. to விண்ணுலகு. (சது.) மண்ணுளிப்பாம்பு, s. A harmless kind of snake. மண்ணுள்ளார், appel. n. [pl.] Men. See மண்ணவர். மண்ணூற்று, s. A spring in an earthy soil. மண்ணெடுக்க, inf. To raise up earth, as rats and white ants. 2. To toss up earth--as cows, with their horns. 3. To lower a field by excavation. மண்ணேறிவிடுதல், v. noun. Becoming marred--as land by a flood of water running over it, and depositing sand. 2. Becoming foul, as water, by dirt washing into it. 3. Working of dirt into a sore. மண்ணொட்டர், s. [pl.] Well-diggers, &c. See ஒட்டர். மண்தாங்கி--மண்டாங்கி--மண்தாங்கிப் பலகை, s. A board which supports the wall over a door, window, &c. (Beschi.) மண்பவளம், s. An earthen-imitation of red coral, for necklaces and bracelets. மண்பார், s. [in well-digging.] A strata of hard earth under a rocky strata. மண்புளித்தல், v. noun. Fermenting, becoming well-seasoned or thick, as mortar mixed and pounded on the preceding day. 2. Land becoming soft, by continued rain. மண்பூச, inf. To plaster with clay. மண்பொதுத்தந்தை, s. Brahma--as creator, or evolver, of all worlds, பிரமன். மண்போட, inf. To put earth on one's mouth for his burial. 2. To cast earth into the air and curse one, as wishing his death. மண்மகள், s. The goddess earth, பூமி தேவி. மண்மகள்புதல்வர், s. [pl.] Vellalas, the caste; (lit.) the offspring of the goddess earth. (சது.) மண்மக்கள், s. [pl.] The servile caste, சூத்திரர். மண்மழை--மண்மாரி, s. A shower of sand or dust. மண்மாரிமழைமாரிபொழிதல்...... Pouring showers of sand and dust. 2. Casting weapons in showers. 3. Pouring forth vollies of reasons, arguments or rebukes. மண்மேடு, s. A hillock. மண்வாரி, appel. n. A great wind drifting the dust. மண்வாரியிறைத்தல், v. noun. Drifting of dust by the wind. 2. Casting earth --as an elephant, on itself. 3. Casting earth into the air, as a victor in games. மண்விளையாட்டு. Playing with dirt, as children. மண்வெட்டி, appel. n. A hoe, a mattock. மண்வேலை, s. Work in mud, earth, or clay, 2. Work in the fields, as clearing out, levelling, filling up. 26)

malam (p. 345) s. Excretion of the body--as serum, blood, marrow, urine, ear-wax, phlegm, sweat, &c., but especially the f&oe;ces, or excrement, உடம்பினழுக்கு. 2. Sin, பாவம். 3. Dirt, filth. அழுக்கு. 4. Dregs, sediment, வண்டல். W. p. 646. MALA. மலம், 3. The three evil passions or inherent principles of the soul, ஆண வம், மாயை, காமியம், which see. மலக்கட்டு, v. noun. Constipation of the bowels, மலபந்தம். மலக்குடல், s. The great gut, rectum. மலங்கழுவுதல், v. noun. Expelling moral evils from the soul, அழுக்குப்போக் கல். மலசகிதர், s. See under சகிதம். மலசம்பந்தம், s. The consequent effects of மலம். (ஞா. 18.) மலசலாதி, s. Excrements and urine. மலசுத்தி, s. Evacuation by stool. மலசுத்தியாகுதல், v. noun. Being discharged, as excrements. மலச்சிக்கு, s. Costiveness. மலதூஷிதம், s. Foulness, dirt, filth, அழுக்கு. மலத்திரயம், s. [also மும்மலம்.] The three மலம். See மலம், 3. மலத்துவாரம், s. [in anat.] The anus. மலபந்தம், s. Union of the soul with மலம்; [also மலப்பற்று.] 2. As மலக்கட்டு. மலபந்தன், s. One in whom மலம் is inherent. மலபரிபாகம்--மலபாகம், s. Ripening of the three inherent principles of the soul for its liberation. (தீ. 216.) மலபாண்டம், s. The body, உடல். மலபாதை--மலோபாதை, s. Urgency to stool. (c.) மலபாதைக்குப்போகவேணும். I must go to stool. மலப்பற்று. See மலபந்தம். மலப்புழு--மலக்கிருமி, s. Small insects in the excrements of the bowels, from disease. மலமிளக, inf. To be lax in the bowels. மலமிறுக, inf. To be costive. மலாசயம்--மலப்பை--மலவாகி, s. [in anat.] The rectum. See பஞ்சாசயம். மலாந்திரம், s. That part of the intestine called the colon. 22) *