alangkāram (p. 27) s. Ornament, decoration, embellishment, சிறப்பு. 2. Beauty, அழகு. 3. Rhetorical ornament, figures of language, rhetoric, அணியிலக்கணம். 4. One of the sixty-four கலைஞானம், கலைஞானமறுபத் துநான்கினொன்று. Wils. p. 73. ALANKARA. There are thirty-five figures of language; viz.: 1. தன்மை, a word or phrase expressing the nature of a thing. 2. உவமை, a parable. 3. உருவகம், metaphor. 4. தீவகம், a word once used and understood in the other parts of the sentence. 5. பின் வருநிலை, the repetition of the word beginning a sentence with the same or a different signification. 6. முன்னர்விலக்கு, rejecting a truth asserted, by showing its absurdity. 7. வேற்றுமைப்பொருள்வைப்பு, establishing the truth of a particular fact by a general truth. 8. வேற்றுமை, contrast. 9. விபாவனை separating effects from their proper causes and attributing them to other causes alluded to. 1. ஒட்டு, an allegory. 11. அதிசயம், hyperbole or exaggerated description. 12. தற்குறிப்பேற்றம், a principal kind of metaphor. 13. ஏது, a figure showing the cause, &c. 14. நுட்பம், a figure which presents a suitable idea, by a corresponding hint, &c. 15. இலேசம், a figure in which a trifling excuse is given, as a cloak for a thing of greater magnitude. 16. நிரனிறை, one of the eight kinds of construction of a sentence, i. e. the separate successive arrangements of a series of nouns and their verbs in natural or reverse order. 17. ஆர்வமொழி, an affectionate word or phrase. 18. சுவை, the passions or emotions of the mind expressed by gesture, exhibited in action and transferred to poetry. 19. தன்மேம்பாட் டுரை, self-adulation. 2. பரியாயம், a figure in rhetoric by which one thing is told and another connected with it is intended. 21. சமாயுதம், the accomplishing of one's object by indirect means. 22. உதாத்தம், a figure which expresses copiousness, richness, enterprise, &c. 23. அவநுதி, denying the character, quality or essence of a person or thing in order to attribute the same to others. 24. சிலேடை, a word of double interpretation. 25. விசேடம், distinguishing a cause by ascribing to it effects which it is inadequate to produce. 26. ஒப்புமைக்கூட்டம். enumeration of analogous words, &c. 27. விரோதம், opposition. 28. மாறுபடுபுகழ்நிலை, praising a person or thing to the disparagement of another. 29. புகழாப்புகழ்ச்சி, praise, flattery, &c., couched in terms of dispraise. 3. நிதரிசனம், feigning a thing in nature as doing good or evil to another, a species of personification as a mode of moral instruction. 31. புணர்நிலை, a figure in which the same epithets or attributes are adapted to two or more different subjects. 32. பரிவ ருத்தனை, a figure in rhetoric, describing an exchange of beauties, excellencies. 33. வாழ்த்து, congratulation. 34. சங்கீரணம், the blending of several figures. 35. பாவிகம், moral instruction, inference, applications, &c., from events related in epic poems. அலங்காரநைவேத்தியம், s. An offering made in front of a temple, for show. அலங்காரபஞ்சகம், s. A poem of a hundred verses, (lit.) the five forms of beauty. It is a series of five kinds of verses; viz.: வெண்பா, கலித்துறை, அக வல், ஆசிரியவிருத்தம், சந்தவிருத்தம். (இவ்வகை யே மாறிமாறி நூறுசெய்யுள் அந்தாதித்துப்பாடுவது.) அலங்காரப்படுத்த, inf. To adorn, சிங்காரிக்க. அலங்காரப்பிரியன், s. Vishnu. அலங்காரப்பேச்சு, s. Fine, elegant language, flattery. 33) *

pukẕ (p. 321) --புகழு, கிறேன், புகழ்ந்தேன், வேன், புகழ, v. a. To praise, extol, to laud, to eulogize, to panegyrize, துதிக்க. 2. To flatter, to applaud, பாராட்ட. (c.) புகழ்நிலை, s. One of the thirty-two rhetorical figures. See அலங்காரம். புகழ்ந்தேத்தல், v. noun. Extolling. புகழ்பொருள், s. That which is panegyrized, or praised. புகழ்பொருளுவமையணி, s. A rhetorical figure, ஓர்அலங்காரம். புகழ்வோர்--புகழுவோர், appel. n. Encomiasts, panegyrists. புகழ்தல்--புகழுதல், v. noun. Praising. See நவபுண்ணியம். 26)

māṟu (p. 351) s. A particle of continuity, regularity, time, change of time, as பகல்மாறு வருகிறான், he always comes in the daytime. 2. A besom, a broom, விளக்குமாறு. 3. A twig or branch without leaves, மிலாறு. 4. Mutation, change, வேறு. 5. Enmity, பகை. 6. Recompense, கைம்மாறு. மாறுகண், s. [appel. மாறுகண்ணன்.] Squint eyes, ஓரக்கண். மாறுகால்மாறுகைவாங்குதல், v. noun. Cutting off one leg and one hand--a punishment said to have been inflicted by the Zemindars of old times. மாறுகொ?க்கூறல். Contradiction. See நூற்குற்றம், under குற்றம். மாறுகோள், s. Contradiction, விரோதம். 2. Discrepancy, ஒவ்வாமை. (p.) மாறுத்தரம், s. An answer, as மறுவுத் தரம். (c.) மாறுபட, inf. [trans. மாறுபடுத்த.] To be opposed, to disagree, differ, to be discordant, to be in contrast. மாறுபடுபுகழ்நிலை, s. A figure in rhetoric. See அலங்காரம். மாறுபாஷை, s. Another language, as மறுபாஷை. மாறுபாடு, v. noun. Opposition, diversity, disagreement, disunion, perverseness, double-dealing. (c.) இதுக்குமாறுபாடாக. On the contrary. மாறுபாட்டுக்காரன், s. A double-dealer, one who contradicts. மாற்றாந்தகப்பன், s. [fem. மாற்றாந்தாய்.] A mother's second husband. மாற்றுக்கதை--மாற்றுநொடி, s. A conundrum, or riddle proposed in return. மாற்றுவஸ்திரம், s. A spare cloth, or garment. 75)