aṟai (p. 33) s. The sound of a letter, எழுத்தினோசை. 2. A word or sentence as uttered (not as written), சொல். 3. A rock, பாறை. 4. Peak of a mountain, மலையுச்சி. (p.) 5. A room, a chamber, cell, a separate apartment of a house, அறைவீடு. 6. (c.) Drawer of a box or otherwise, பெட்டிய றை. 7. (p.) The apartment in a chessboard, அரங்கு. 8. The cells in a bee-hive, தேன்கூட்டினறை. 9. Hanging ornaments, தூக்கங்கள். 1. A curtain, திரைச்சீலை. 11. An excavation, cavern, முழைஞ்சு. அறைகுறை, s. Wants, necessities, troubles. அறைகுறைபார்க்க, inf. To repair damages. அறைகூவ, inf. To challenge, summon to combat. (p.) அறைக்கட்டுக்கட்ட, inf. To build rooms and apartments in a house. 2. To construct a temporary temple on a certain festival. அறைபோக, inf. To undermine, make an underground passage, கீழறுக்க. 2. To desert to an enemy. அறைமுறையிட, inf. To complain, state one's wants and complaints. அறையுங்குறையுமான, rel. part. Incomplete, unfinished, half-done. 2. Injured, loose, defective, torn. அறைவீடு, s. A house with separate rooms or cells. 2. A room, chamber, room for security. நிலவறை, s. A cellar, a dungeon. 61)

kṭkṭttl (p. 87) --கடகடெனல், v. noun. Clattering, rattling, rumbling, clicking, கடகடென்றொலித்தல். 2. Shaking, tottering, a word imitative of sound and motion, கடகடவென்றுபோதல். கடகடென்றுபாடஞ்சொன்னான். He repeated his lesson without hesitation. பல்லுக்கடகடென்றாடுகிறது. My tooth is loose. பெட்டிக்குள்ளேயாதோவொன்று கடகடென்கிறது. Something rattles in the box. கடகடென்றோட, inf. To run at a rattling rate. கடகடப்பு, v. noun. A clatter, a rattling, rumbling, a clicking, ஈரடுக்கொ லிக்குறிப்பு. 3) *

kulukulukk (p. 127) inf. [vul.] To feel the sensation of creeping or running vermin, குருகுருக்க. 2. To rush or sound--as any thing in the ears, குடுகுடுக்க. காதுக்குள்ளேதோகுலுகுலுக்கின்றது. Something rushes in my ear. பாம்பு பெட்டிக்குள்ளே குலுகுலுக்கின்றது. A snake is crawling inside the box. குலுகுலுப்பு, v. noun. Feeling the sensation of crawling vermin, பரபரப்பு. 42)

kōrai (p. 151) s. Different kinds of grass of the genera cyperus and scirpus, பஞ்சாய். --Note. There are different species of கோ ரை; viz.: கம்பங்கோரை; களாப்பூக்கோரை, கன் னிக்கோரை, காட்டுக்கோரை, கிளைக்கோரை, சந்தனக் கோரை, சாயக்கோரை, சிறுகோரை, சீரகக்கோரை, சீப் பங்கோரை, தண்டாமரைக்கோரை, தாட்கோரை, பசுங் கோரை, பனைக்கோரை, பிரப்பங்கோலை, புற்கோரை, பூங்கோரை, பெட்டிக்கோரை, பொத்திக்கோரை, பொ ந்துக்கோரை, மட்டைக்கோரை, மணிக்கோரை, மிதி கோரை, முடிச்சுக்கோரை, மூக்கொற்றைக்கோரை, வ ரிக்கோரை, வாட்கோரை, which see severally. கோரைக்கிழங்கு, s. The mealy or tuberous root of the கோரை. கோரைப்பாய், s. A கோரை grass mat. கோரைப்புல், s. The கோரை grass. கோரையுள்ளான், s. A small kind of snipe. See உள்ளான். 17) *

pañcu (p. 291) s. Cotton in general. See பஞ்சி, Sa. 2. Cloth சீலை. 3. The cotton shrub, பருத்தி, Gossypium herbaceum. 4. Down of the Illecebrum lanatum, பூனைபஞ்சு. (c.) பஞ்சும்நெருப்பும்போலே. As cotton and fire; to express the temptation from mingling of the sexes, &c. பஞ்சணை, s. A cushion stuffed with cotton, பஞ்சுமெத்தை. 2. See பஞ்சு. பஞ்சிற்றுகள், s. A small, lineal measure, தேர்த்துகள். பஞ்சிற்றொடர்--பஞ்சிற்றொடர்நுதி, s. The end of a cotton web next to the thread. See துய். பஞ்சினூல், s. Cotton-thread. பஞ்சுகடைதல், v. noun. Tousing cotton with a turning stick in a pot. பஞ்சுகொட்ட, inf. To beat cotton, by a machine like a bow-string. பஞ்சுகொட்டி, appel. n. One who beats cotton. பஞ்சுக்கொட்டை, s. A handful of cotton prepared for spinning. பஞ்சுசூர்தல், v. noun. Tousing cotton with the fingers. (p.) பஞ்சுநூற்றல், v. noun. Spinning cotton பஞ்சுபன்ன, inf. To pull cotton with the fingers. பஞ்சுபன்னுகிறதுபோலேபன்னுகிறது. Paining and twinging, like picking cotton. பஞ்சுப்பெட்டி, s. A small cotton basket. பஞ்சுப்பெட்டிபோலேநரைத்ததலை. A head as grey as a cotton basket. பஞ்சுப்பொதி, s. A cotton sack, a bag for cotton. பஞ்சுமெத்தை, s. A cotton bed or mattress. பஞ்சுவாய்க்கொள்ளுதல், v. noun. Forming as a cotton-like-substance on the eye of sprouting rice, on the fourth or fifth day after sowing. 23)

peṭṭilikkuẕl (p. 332) s. A long tube through which pellets of clay are blown-as நச்சுக்குழல். (R.) 9)

muṭṭāḷ (p. 356) s. A dunce, a simpleton. முட்டாளுக்குக் கோபமூக்கிலே. A dunce has anger in his nose. முட்டாள்பெட்டிமகன். A very ignorant man, [lit.] son of a silly woman; used by brahmans. முட்டாள்வேலை, s. The work of a blunderer. 127)

vṇṭi (p. 375) s. [sometimes வண்டில்.] A cart, carriage, bandy. See பண்டி. (c.) சக்கடாவண்டி, s. A common cart. பெட்டிவண்டி, s. A carriage with body and seats. வில்வண்டி, s. A carriage with springs. வண்டிக்காரன், s. Bandy- man, the driver. வண்டிக்கால், s. A carriage wheel. வண்டிக்கொழுப்பு, s. Grease for the bandy. வண்டிச்சத்தம், s. [loc.] Carriage-hire, cart-hire, commonly வண்டிவாடகை. வண்டிப்பட்டா, s. [loc. வண்டிக்கட்டு.] The flat iron-bar used for the tire of a cart-wheel. வண்டியகவாய், s. The axle-tree hole. வண்டியிலேறு. Get into the cart. வண்டிபோடு. Tie the bullocks; harness the horse. (Colloq.) வண்டிகுடங்கவிழ்ந்தது. The bandy was upset.

vāy (p. 385) s. Mouth, வாக்கு. 2. A mouthful, வாய்கொண்டது. 3. Mouth of a cup, a bag, a wound; the muzzle of a gun, &c., பற்றுவாய். 4. Lip, or lips, உதடு. 5. (நல்.) Place, இடம். 6. Manner, mode, ஏழனுருபு. 8. Truth, மெய். 9. A word, சொல். (சது.) அவனுக்குவாயாலும்வயிற்றாலும்போகிறது. He is both passing stools, and vomiting. வாயைமூடு. Hold your tongue. இன்னம்ஒருவாய்சாப்பாடு. Take a mouthful more. எனக்குவாயெழவில்லை. I cannot say a word. இதுகுரைகடல்வாயமுதென்கோ. Shall I call this the nectar of the roaring sea? (p.) குடத்தின்வாயைப்பிடியாதே. Do not take the pot by its mouth. சந்துவாய். The joint, or place of joining boards, &c. தூற்றுவாய். The wind-ward side in winnowing. வாயடிக்க, inf. To chatter, to tergiversate. வாயடைக்க, inf. To put to silence, to confute an adversary, to shut his mouth. 2. To fail in speech as a dying person. வாயலம்ப, inf. To rinse the mouth, before eating, sometimes with appropriate incantations. வாயறியாதுதின்ன, inf. To eat without thought. வாயாங்காரம், s. Arrogance as displayed in one's speech; words of self-conceitedness. வாயாட, inf. [appel. n. வாயாடி.] To speak much and to little purpose, to babble. 2. To quarrel, to argue frivolously, வாதாட. வாயாடிப்பெட்டிமகன். An impertinent good-for-nothing-man. வாயார, With open mouth, See ஆர், v. வாயாவி, s. The breath of the mouth as distinct. from. மூச்சு. வாயாவிபோக்க, inf. To yawn. 2. [met.] To speak vainly. வாயிலெடுக்க, inf. To vomit. வாயிலேபோட்டுக்கொள்ள, inf. To injure one, (lit.) to put in the mouth. (abusively.) வாயில்வந்தபடி. As it flowed from his mouth, at random. அவன்வாயில்வந்தபடிதிட்டினான். He abused as much as his mouth could! வாயில்லாச்சீவன்--வாய்விடாச்சீவன், s. Dumb animals. வாயிழந்துகேட்க, inf. To ask a favor of an inferior, or of an equal. வாயுதவி--வாயுபகாரம், s. Help or aid by word of mouth. வாயுபசாரம், s. Empty compliments. வாயுறைவாழ்த்து, s. An admonition to young people who behave ill, from their seniors; painful, but useful, ஓர்பிரபந்தம். வாயூற, inf. To water, to form or collect as saliva. 2. To flow from the mouth as spittle, to slaver, எச்சிலொழுக. 3. To water in the mouth for something nice to eat, வாயினீரூற. 4. To long for wealth, fame, office, or learning, அவாவ. வாயெடுக்க, inf. To begin to speak, (lit.) to take mouth. வாயெடுக்கவொட்டாமலடிக்கிறது. Refuting one so that he cannot open his mouth. வாய்கட்ட, inf. [v. noun. வாய்க்கட்டு.] To silence one. 2. To charm a snake or beast so as to prevent its biting. 3. To abstain from improper food when dieting. வாய்கனக்க, inf. [prov.] To articulate indistinctly, as when having the mouth filled with food. வாய்கிறுது, s. Arrogant speech. வாய்கிறதுபேசினாலுதைவரும். If one speak arogantly a kick will follow. வாய்குளிற, inf. To bawl, to vociferate, இரைய. 2. As வாய்வெருவ. வாய்கொடுக்க, inf. To kindle a quarrel. வாய்கொடாமலிருக்கிறது. Being silent. 2. Being unfriendly. வாய்க்கட்டை, s. A gag for a mouth, in abuse. 2. [in cant.] Bribery. வாய்க்கணக்கு, s. Mental arithmetic. 2. Account kept in the memory. வாய்க்கரிசி, s. A ceremony of putting rice into the mouth of a corpse before burning. கூத்தரிசிகுற்றுகிறவீட்டிலேவாய்க்கரிசிக்குவழியி ல்லை. In a rice-pounding-house, there is not a handful for a corpse; those who have abundance have nothing to give. வாய்க்காசு, s. The money cast with rice upon a corpse. 2. Money given to a witness. வாய்க்காடிவார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது. Being very sorrowful, (lit.) having vinegar poured into the mouth. வாய்க்கால், s. Water-course, நீரோடுங் கால். 2. (p.) The tenth lunar mansion, மகநாள். (சது.) வாய்காலுக்குப்போகிறது. Going to ease nature. வாய்க்குவழங்காமலிருக்கிறது. Being unpalatable. வாய்க்குள்ளேபேச, inf. To mumble, in mutter. வாய்க்குற்றம், s. A verbal mistake or error. வாய்க்கூடை--வாய்ப்புட்டில்--வாய்ப் பெட்டி, s. A small basket for muzzling a calf. வாய்க்கூலி, s. A bribe. வாய்க்கொழுப்பு, v. noun. Arrogance, insolence. வாய்க்கொழுப்புசீலையாலேவடிந்ததுபோலே. As one's insolence forced him to carry hot rice in a napkin. (Prov.) வாய்சலிக்கத்திட்ட, inf. To abuse till the mouth aches. வாய்ச்சம்பிரதாயம், s. Skilfulness in speaking, sometimes in reproach. 2. Oral tradition. See சம்பிரதாயம். வாய்ச்சாலகம், s. [improp. for வாசால கம்.] Talkativeness. வாய்ச்சொலவு, s. Prediction, augury. 2. An ominous speech. வாய்தடுமாற, inf. To make a verbal mistake. வாய்தாரை, s. Edge of a knife or other instrument, keenness of the edge, ஆயுதங்களின்கூர்மை. வாய்த்தவிடும்போதல். Even the bran is gone; i. e. nothing is left to eat. (பஞ்ச). வாய்த்தலை, s. A Channel of stone for conveying water. வாய்நீர், s. [com. வாணி.] Saliva, spittle. வாய்நீரூற, inf. To slaver. வாய்நீரொழுக, inf. To drivel, to drop sanva from the mouth. வாய்பாடு, v. noun. [in gram.] A model, a specimen; a symbolic term, for all roots of verbs, as செய். 2. A symbolic expression in any art or science, as barbara, celarent, &c. in Logic; spondee dactyl, &c. in Poetry. வாய்பிதற்ற--வாய்பினற்ற, inf. To speak without sense, or incoherently. வாய்புதைக்க--வாய்பொத்த, inf. To shut the mouth with the palm of the hand, as children in fear or wonder. வாய்பூச, inf. To wash the mouth. 2. To flatter, to speak smooth things. 3. TO bribe a superior. (Colloq.) வாய்போட, inf. To interrupt another when talking, or to interfere with others, by words. வாய்ப்பட்டி, s. A chattering woman. வாய்ப்பாடம், s. A lesson learnt by heart. வாய்ப்பானை, s. A babbling fellow. (R.) வாய்ப்பிரசங்கம், s. Oratory, extempore discourse. வாய்ப்பிறப்பு, s. A saying, a declaration. அவன்வாய்ப்பிறப்பைக்கேள். Hear his deposition. வாய்ப்புண்--வாய்க்கிரந்தி, s. Sore on the tongue or lips; an ulcered mouth. வாய்ப்பூட்டு, s. A lock for the mouth, a gag, used by anchorites. வாய்மட்டம், s. Level to the brim, even to the surface. 2. A process in making golden heads. வாய்மதம், s. Arrogant speech. வாய்மூட, inf. To shut one's mouth. See ஊர்வாய்மூட, under உலைமூடி. வாய்மூடு. Shut your mouth, stop speaking. வாய்மூத்தகுடி, s. A family excelling in talk. வாய்மூத்தவன், appel. n. A chief speaker. வாய்மோசம், s. A mistake, inadvertence in speech. வாய்வட்டம், s. A rope or halter to put round a horse's mouth, குதிரைவாய்க்க யிறு. (சது). வாய்வழங்க, inf. To eat, to use the mouth, உண்ண. 2. To speak, பேச. 3. To promise. பேசவாய்வழங்கவில்லை. The mouth, [tongue.] fails to speak--said of a dying man. வாய்விசேஷம், s. Speech, oral communication. 2. Report, செய்தி. வாய்விசேஷமாய்ச்சொன்னேன். I told him by word of mouth. வாய்விட, inf. To speak plainly. 2. To divulge a secret. அவன்வாய்விட்டழுதான். He wailed, cried aloud, like a child. அவள்வாய்விட்டதினாலேமோசமாயிற்று. Mischief came through her divulging the secret. வாய்விடல், v. noun. Yawning. (R.) வாய்விளங்கம், s. A medicinal seed. See வாயுவிளங்கம். வாய்விளிம்பு, s. The margin, or edge of a thing. வாய்வெட்ட, inf. To silence another. வாய்வெட்டுவெட்டுகிறவன். One who overcomes in argument. வாய்வெருவ, inf. [improp. வாய்பெரு வ.] To cry out in sleep from fear, night-mare, &c., as வாய்பினற்ற. வாய்வைக்க, inf. To bite as a snake, கடிக்க. 2. To eat, as a horse, &c., தின்ன. 9)