aṭṭālam (p. 9) s. An upper room, or pavilion on the flat roof of an Indian house, மேன்மாடம். (p.) Wils. p. 15. ATTHALA. 10)

aṭṭālai (p. 9) --அட்டாளை, s. [prov.] A kind of roofed seat or stage in a garden, field, sheep-fold, &c. in which a person may watch, காவற்பரண். 2. An upper room, மேன்மாடம். (c.) 11)

upprikai (p. 62) s. [pref. உ.] An upper room or terrace, மேனிலைமாடம். 61)

uyr (p. 63) --உயரு, கிறேன், உயர்ந்தேன், வேன், உயர, v. n. To rise, become high, tall, elevated, to grow, or rise high, வளர. 2. To rise as water; to ascend as a paper kite; to rise towards the meridian as a heavenly body, மேலெழ. 3. To become proud, vain, self-conceited, consequential, to be elated, இறுமாக்க. 4. To be excellent, exalted, eminent, dignified, மேன்மையுற. In neuter forms it is found chiefly in the past tense. 5. To be raised or lifted up, உன்ன தப்பட. உயரப்பறந்தாலுமூர்க்குருவிபருந்தாமோ? Though it soars high, will the sparrow become a hawk? ஓதற்றொழிலுரித்துயர்மூவருக்கும். The study of the vedas belongs to the three superior castes. வரம்புயரநீருயருநீருயரநெல்லுயருநெல்லுயரக்குடி யுயருங்குடியுயரமுடியுயரும். As the banks are raised, the water will rise, as the water increases, so will the rice, rice will increase population, and as the population increases, so will the dignity of the crown. உயரநினைப்பவன்தாழ்வான். He who is intent to rise will fall. தானியமுயந்துவிற்கிறது. Grain sells cheap. மாற்றுயர்ந்தபொன். Gold of a superior quality, high standard. உயரஇருந்துவிழ, inf. To fall down from above. உயரக்கட்ட, inf. To build a structure higher. உயரக்கிளம்ப, inf. To rise--as a bird from the ground, &c. உயரப்பார்க்க, inf. To look upward. 2. To seek to rise, aspire, seek dignity, &c. உயரப்போக, inf. To go up. உயரவெறிய, inf. To fling up. உயரவேற, inf. To ascend, rise, to mount up. உயர், rel. part. High, elevated, eminent. உயரில்லறம், s. High domestic virtue. உயர்குலம்--உயர்ந்தகுலம், s. A high caste. உயர்குலத்தோர், s. Persons of high caste or family. உயர்திணை, s. [in grammar.] The superior or rational class. See திணை. உயர்தினம், s. A high day, a festival, பெருநாள். உயர்நிலம், s. High land, a hillock, a hill, மேடு. 2. The world of the inferior gods, தேவலோகம். 3. An upper room or terrace, உப்பரிகை. உயர்நிலத்தோர், s. The gods, the celestials, வானோர். உயர்நிலை, s. Swerga, சுவர்க்கலோ கம். 2. An upper room, மேன்மாடம். உயர்ந்தசரக்கு, s. Valuable commodities, choice articles. 2. [in sarcasm.] A great person--as, அந்தவுயர்ந்த சரக்குவரமாட்டாது, That precious piece of goods (great personage) will not deign to come hither. உயர்ந்ததமிழ், s. High poetic Tamil, above the comprehension of the vulgar. உயர்ந்தகுளச்சி, s. A kind of prepared arsenic, பவளப்புற்றுப்பாஷாணம். உயர்ந்தபாறை, s. A high rock. உயர்ந்தமனுஷன், s. A tall man. 2. A man of high station. உயர்ந்தவயசு, s. A great age, advanced age. உயர்ந்தோர், s. The great, the learned, the renowned, the exalted in piety, virtue, austerities, &c., sages, ascetics, சான்றோர். 2. High caste persons, உயர்குலத்தோர். 3. The celestials, வானோர். 4. Brahmans, பார்ப்பார். உயர்மலை, s. A high mountain. உயர்ச்சி, s. [impr. உயர்த்தி.] Height, elevation, loftiness, altitude, eminence, sublimity, உயர்வு. 2. Excellency, superiority, dignity, moral worth, exaltation, மேன்மை. உயர்த்திதாழ்த்திபார்த்தல். Regarding the hours of one's caste, rank, property, &c., fastidiously. உயர்ச்சிகாட்ட, inf. To show one's superiority. 2. To exhibit one's real dignity. உயர்பு--உயர்வு, s. Height, loftiness, elevation, உயர்ச்சி. 2. Dignity, greatness, excellence, மேன்மை. 3. Increase, விர்த்தி. உயர்விக்க, inf. To elevate the character of any one, to improve the disposition, increase learning, moral worth, to exalt, dignify, promote, உயர்த்த. 2. To raise the price, increase expenditure, numbers, &c., அதிகப்படுத்த. 3. To raise, lift up, elevate, எடுப்பிக்க. 15)

ēẕu (p. 79) . Seven, septuple, seven fold, ஓரெண்.--Note. Seven is considered a special or sacred number. As a prefix it is often எழு or ஏழ். எழுகடல்--ஏழ்கடல், s. The seven oceans. எழுநிலைக்கோபுரம், s. A tower seven stories high. எழுநிலைமாடம், s. A palace seven stories high, lit. with seven door frames one above another. எழுபிறப்பு--ஏழ்பவம்--ஏழ்பிறப் பு, s. The seven different living beings, viz.: 1. தேவர், supernals. 2. மக்கள், men. 3. விலங்கு, beasts. 4. பறவை, birds. 5. ஊர்வன, reptiles. 6. நீர்வாழ்வன, aquatic creatures. 7. தாவரம், immovable things --as trees, plants. ஏழடிபின்போக, inf. To accompany a poet or learned person seven steps on his departure. ஏழத்தனை. Seven-fold. ஏழரை--எழரையாண்டுச்சனி, s. The period of saturn's evil influence being seven-and-half years. See மங்கு சனி, பொங்குசனி, மரணசனி. ஏழனுருபு, s. The seventh case or local ablative, ஏழாம்வேற்றுமையுருபு. ஏழாங்கால், s. The first post of the marriage-shed when planted on the seventh day before the wedding, a lucky day being chosen. ஏழுகோணம், s. A heptagon, septangular figure. ஏழுதீவு, s. The seven continents. ஏழுபருவம், s. The seven stages of life. See பருவம். ஏழுலகம், s. The seven worlds, including the earth and six supernal worlds. ஏழேழு, s. Seven times seven. 2. Seven of each, எவ்வேழு. ஏழேழுதலைமுறை, s. Seven generations, the duplication of the numeral indicating and equal number of generations both on the side of husband and wife. ஏழ்பரியோன், s. The sun as drawn by seven green horses, ஆதித்தன். ஏழ்புரி, s. The seven sacred cities, also witten ஏழ்புர, and ஏழ்தலம். See புரி. ஈரேழுலகம், s. The fourteen worlds, viz.: seven supernal and seven infernal. See உலகம். ஏழ்சுரம், s. The seven sounds of the diatonic scale. எவ்வேழு, s. Seven of, to, for, or from each, seven by seven. 74)

cuvr (p. 197) s. [improp. செவர்.] A wall. 2. The shell of the mundane egg surrounding the universe. அண்டச்சுவர்.--Note. There are உட்சுவர், புறச்சுவர், கற்சுவர், கைபி டிசுவர், குட்டிச்சுவர், மண்சுவர், சோற்றாலெடுத்தசு வர், &c., which see severally.--The word sometimes changes to சுவத்து and செவத்து in its compounds. சுவரிருந்தாலல்லோசித்திரமெழுதலாம். If the wall remain you may draw pictures on it; i. e. if your body be in health, you may accomplish much. சுவர்க்கால், s. The bottom of a wall, சுவரருகு. சுவரெறிபந்து, s. [prop.] A ball tossed against a wall--spoken of things that admit of no settlement. சுவரகழ்கருவி, s. [com. கன்னக்கோல்.] A robber's instrument for breaking through walls. (p.) சுவரறை, s. An opening for a shelf in a wall. சுவரெழுப்ப, inf. To raise a wall. சுவரெடுக்க, inf. To put up a wall. சுவரொட்டி, s. A kind of plant growing on walls, சுவர்முள்ளங்கி, Prenanthes sonchifolia, L. (M. Dic.) 2. [prov.] the liver of a sheep, stuck to a wall as a charm. (c.) 3. A buttress, அணைசுவர். சுவர்தீற்ற, inf. To polish a wall. சுவர்பூச, inf. To plaster a wall. சுவர்போட, inf. To put up a wall, as சுவரெடுக்க. சுவர்த்தலம், s. A wall--as சுவர். சுவர்த்தாங்கி-சுவர்தாங்கி, s. A buttress, அணைசுவர். சுவர்நாகம், s. A kind of venomous serpent, ஓர்பாம்பு. சுவர்ப்பலகை, s. The upright boards of a box, wardrobe, &c. சுவர்மட்டம், s. The level of the wall. சுவர்மாடம், s. A square cavity in the inside wall of a house. சுவர்முள்ளங்கி, s. [vul. சுவத்துமுள் ளங்கி.] A plant--as சுவரொட்டி. சுவர்விரியன், s. A kind of poisonous snake. See விரியன். சுவர்வைக்க, inf. To build a wall. 32) *

tuḷaci (p. 250) s. Tulasi, a fragrant herb held in great veneration by the Hindus; holy basil, which is said to be a female metamorphosed, துளவம். Ocymum sanctum. W. p. 381. TULASI.--Note. There are three kinds especially sacred to siva, viz.: வெ ண்டுளசி, சிறுதுளசி, சிவதுளசி, Oeymum tenuiflorum. There are others appropriated in Vishnu who claims also those of Siva. viz.: இராமதுளசி, கரியமால்துளசி, செந்துளசி, கருந் துளசி, விஷ்ணுதுளசி, பெருந்துளசி, Ocymum gratissimum. There are still other varieties. as கர்ப்பூரத்துளசி, which see; also காட்டுத் துளசி, Ocymum adscendens; நாய்த்துளசி, dog's basil, oppos. to நல்லதுளசி; நிலத்துளசி, Ocymum prostratum. (c.) துளசிதீர்த்தம், s. Tulasi leaves and consecrated water, taken in making oath in court, or, as a token of adherence to Vishnu on entering his temples. துளசிமணி, s. (also தாதமணி.) Beads made of the white Tulasi root or branch, worn by devotees of the Vishnu sect. துளசிமாடம், s. A raised place for Tulasi plants, instead of a flower pot. துளசிமாலை, s. A necklace made of Tulasi, whether leaves or beads. 27)

niv (p. 277) க்கிறது, ந்தது, க்கும், க்க, v. n. To rise, be elevated, become high, உயர. நிவந்தமாடம், s. A high house. நிவப்பு, v. noun. Elevation, height, எழுச்சி. 163)

purai (p. 326) s. The hollow of a tube or pipe, உட்டுளை. 2. Separations, or divisions in a bag, மடிப்பு. 3. A deep ulcer, a fistula, குழிப்புண். 4. A small hole in a wall for a lamp, மாடம். 5. A little house or room as சமையற்புரை; in a limited sense, a cell, (Beschi.) 6. Defect, fault, blemish, குற்றம். 7. [fig.] Secrets, internal, or personal matters, இரகசியம். (c.) 8. Height, elevation, உயர்ச்சி. 9. A particle of comparison, உ வமைஉருபு. புரைக்கேற--புரையேற, inf. [v. noun. புரையேற்றம்.] To choke one, as any thing passing into the wind-pipe. புரையோடுதல்--புரைவைத்தல், v. noun. Forming as a hollow in a tumor. புரையோர், s. [pl.] Thieves, purloiners, திருடர். 2)

maṇi (p. 341) s. A gem, a jewel, இரத்தினம். 2. A pearl, முத்து. 3. Wattles on the throats of sheep, அதர். 4. The wrist, commonly மணிக்கட்டு. W. p. 632. MAN'I. 5. Sound, ஓசை; [from Sa. Man'a, to sound.] 6. A bell or gong, கிலுக்குமணி. 7. [fig.] The hour of the day, மணிநேரம். 8. A stone for extracting the poison of snakes, விஷக்கல்; some say antidotes for poison. மணிஅடிக்கிறது. The clock strikes; the bell rings. நவமணி, s. Nine kinds of gems. See இரத்தினம். அகன்மணி, s. A flat gem or bead; a precious stone of a superior kind--as a diamond, or ruby. மணிகன்னிகை--மணிகர்ன்னிகை, s. [Sa. Manikarnika.] A sacred tank at Benares, காசித்தீர்த்தத்தினொன்று. மணிகிலுக்க, inf. [prov.] To ring a hand-bell. மணிக்கட்டு--மணிபந்தம், s. The wrist. மணிக்கணக்கு, s. The hour of the day by the clock or bell. மணிக்கயிறு, s. A bell-rope. 2. A whiplash with knots in the end, as அஞ்சுமணிக் கயிறு. மணிக்கிரீபன், s. One of Kuvêra's children, குபேரன்மகன். மணிக்கூடு, s. A frame, stand or covering for a bell, மணிதூங்குமாடம். 2. [prov.] A clock, as containing a bell, நாழிகைவட் டில். 3. A clock-case, கடிகாரக்கூடு. மணிக்கோவை, s. A string of beads, a necklace. மணிதுருவிடுதல், v. noun. Perforating, or drilling pearls and gems. மணிநேரம்--மணிவேளை, s. An English hour. மணிபூரகம்--மணிபூரம், s. [in Hin. physiol.] One of the six regions of the body--that of the navel, நாபிஸ்தானம். W. p. 632. MAN'IPOORA. மணிமகுடம், s. A crown set with precious stones, a crown worn by great monarchs. 2. [prov. also மணிமுடிச்சு.] The button of the child's first book on olas. See மகுடம். மணிமங்கலம், s. Name of a district, ஓரூர். மணிமந்திரௌஷதம், s. Three remedies for serpent's bites--snake-stone, incantation and medicine. மணிமாலை, s. A pearl-necklace, முத்து வடம். 2. A poem composed of twenty வெண்பா, and forty கலித்துறை. See பிரபந்தம். மணிமேகலை, s. One of the five classic poems. See under காவியம். மணியடிக்க, inf. To strike or ring a bell. மணியெறித்தல், v. noun. Sparkling of gems. மணிவடம், s. Any string of beads or pearls. மணிவட்டம், s. [in திவா. மிசைவடம்.] A warrior's ankle-ring. 2. Tinkling ankle-ornaments, பாதசாலம். 3. A gong. 22)

mṇ (p. 341) s. The earth, the world, பூமி. 2. Lime-mortar, சுட்டசாந்து. 3. Hill, mountain, மலை. 4. Atom, particle, grain, அணு. 5. Soil, ground, dirt, land, நிலம். 6. Greatness, superiority, excellency, மாட்சிமை. 7. A paste smeared on the head of a drum to increase its sound, முழவின்மார்ச்சனை. மண்ணாய்ப்போவாய். You go to dust--an imprecation. மட்கடி, க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To damage, destroy, lose money by negligence. (Beschi.) மட்கலம்--மட்பாண்டம்--மட்பாத்திரம்-மண்பாண்டம்--மண்பாத்திரம், s. An earthen vessel. 2. (fig.) The body, உடல். மட்கு, கிறது, மட்கினது, ம், மட்க, v. n. [as மக்கு.] To grow dim, be deprived of lustre, glory, brilliance, மழுங்க. 2. To be fouled, to become dirty, அழுக்காக. மட்குகை, v. noun. Becoming mouldy; damaged. 2. As மண்குகை. மட்சுவர்--மண்சுவர், s. A mud-wall. மண்கட்ட, inf. To form earth--as white ants, புற்றுக்கட்ட. 2. To make moulds of earth for casting metals, as கருக்கட்ட. மண்கட்டை, s. [prov.] The base of a rocket formed of clay. 2. The body, spoken diminutively, உடம்பு. மண்கணை, s. An earthen pot with a skin over its mouth for a drum, குட முழவு. 2. Any drum, வாச்சியம். (சது.) மண்கண்டம்--மட்கண்டம், s. Stratum of earth, in sinking wells. மண்கிடங்கு, s. A pit for getting earth. 2. [prov.] A grave, கல்லறை. மண்கிணறு, s. An unwalled well, or hole for water, in the sand, கற்கட்டாத கிணறு. மண்குகை, s. A cave in the earth, நில வறை. 2. A hornet's or chafer's nest, குளவிக்கூடு. 3. A crucible for calcining medicines or metals, மண்மூசை. மண்குளிக்க, inf. To roll and besmear itself with dirt--as a child, beast or fowl. மண்கொழுத்தல், v. noun. Land becoming rich. மண்சீலை, s. [com. சீலைமண்.] A rag coated with luting tied over a pot for calcining medicines, or tied round medicines to be calcined. மண்டலம், s. The earth, world, பூமி; [ex தலம்.] 2. A province, region, district, country, empire, தேசம். compare மண்டலம், a circle, &c. மண்டைலம்--மண்தைலம், s. Rockoil, bitumen, petrolium; [ex தைலம்.] மண்ணப்புதல், v. noun. Besmearing with mud or clay; [ex அப்பு, v.] மண்ணரிநார், s. A potter's string for cutting clay. (சது.) மண்ணரியாளன்--மண்ணரிவான்--மட் பகைஞன்--மட்பகைவன், s. A potter, குசவன். (சது.) மண்ணரைத்தல், v. noun. [prov. vul.] Being lazy, lounging, சோம்பியிருத்தல். மண்ணவர்--மண்ணுள்ளார்--மண்ணோர், s. [pl.] Men, human beings, மனிதர். மண்ணன்--மண்ணி, s. [prov.] A clown, clod-hopper, dullard; a stupid man, மூடன், மந்தன். மண்ணாங்கட்டி--மண்கட்டி, s. A clod of earth. 2. [fig.] An unimportant thing, பயனற்றது. மண்ணாங் கட்டிமாப்பிளைக்கு எருமுட்டைபணியா ரம். For a clod-like bridegroom, a cake of dried dung. மண்ணாசை, s. Desire of land, power, &c. See ஆசை. மண்ணிட--மண்பூச, inf. To plaster with clay. மண்ணிலம்--மண்ணுலகு, s. The earth, பூமி. (சது.) மண்ணிலவேந்தன், s. The முடிதும்பை shrub. மண்ணீடு, s. A raised verandah, திண் ணை. 2. A cavity, or niche in a wall for a light, or an image, மாடம். (சது.) 3. A room with a plastered roof, மூடுசாந்திட்ட வீடு. மண்ணீட்டாளர், s. [pl.] Masons, architects, சிற்பாசாரியர். (சது.) மண்ணீரல், s. The spleen, milt, பிளி கை. மண்ணுடையான்--மண்ணுக்குடையவன், appel. n. A potter, குயவன். (சது.) 2. A king, அரசன். மண்ணுணி, appel. n. A small venomous snake, said to feed on earth; also மண்ணுணிப்பாம்பு. 2. [vul. மங்கிணி.] A mean, worthless person; (lit.) a dirteater, பயனில்லாதவன். மண்ணுலகு, s. The earth, பூமி--oppos. to விண்ணுலகு. (சது.) மண்ணுளிப்பாம்பு, s. A harmless kind of snake. மண்ணுள்ளார், appel. n. [pl.] Men. See மண்ணவர். மண்ணூற்று, s. A spring in an earthy soil. மண்ணெடுக்க, inf. To raise up earth, as rats and white ants. 2. To toss up earth--as cows, with their horns. 3. To lower a field by excavation. மண்ணேறிவிடுதல், v. noun. Becoming marred--as land by a flood of water running over it, and depositing sand. 2. Becoming foul, as water, by dirt washing into it. 3. Working of dirt into a sore. மண்ணொட்டர், s. [pl.] Well-diggers, &c. See ஒட்டர். மண்தாங்கி--மண்டாங்கி--மண்தாங்கிப் பலகை, s. A board which supports the wall over a door, window, &c. (Beschi.) மண்பவளம், s. An earthen-imitation of red coral, for necklaces and bracelets. மண்பார், s. [in well-digging.] A strata of hard earth under a rocky strata. மண்புளித்தல், v. noun. Fermenting, becoming well-seasoned or thick, as mortar mixed and pounded on the preceding day. 2. Land becoming soft, by continued rain. மண்பூச, inf. To plaster with clay. மண்பொதுத்தந்தை, s. Brahma--as creator, or evolver, of all worlds, பிரமன். மண்போட, inf. To put earth on one's mouth for his burial. 2. To cast earth into the air and curse one, as wishing his death. மண்மகள், s. The goddess earth, பூமி தேவி. மண்மகள்புதல்வர், s. [pl.] Vellalas, the caste; (lit.) the offspring of the goddess earth. (சது.) மண்மக்கள், s. [pl.] The servile caste, சூத்திரர். மண்மழை--மண்மாரி, s. A shower of sand or dust. மண்மாரிமழைமாரிபொழிதல்...... Pouring showers of sand and dust. 2. Casting weapons in showers. 3. Pouring forth vollies of reasons, arguments or rebukes. மண்மேடு, s. A hillock. மண்வாரி, appel. n. A great wind drifting the dust. மண்வாரியிறைத்தல், v. noun. Drifting of dust by the wind. 2. Casting earth --as an elephant, on itself. 3. Casting earth into the air, as a victor in games. மண்விளையாட்டு. Playing with dirt, as children. மண்வெட்டி, appel. n. A hoe, a mattock. மண்வேலை, s. Work in mud, earth, or clay, 2. Work in the fields, as clearing out, levelling, filling up. 26)

māṭm (p. 348) s. A house, hall or palace, உப் பரிகை. [Compare மாடி.] 2. As மாடக்குழி. மாடமாளிகைகூடகோபுரங்கள்....... Halls, palaces, pinnacles and towers. பிள்ளையார்மாடம், s. A niche in a wall for an image of பிள்ளையார். விளக்குமாடம், s. A hole in a wall for a lamp. மாடக்குழி, s. [vul. மாடாக்குழி.] A niche in a wall. மாடப்புறா, s. The domestic pigeon. மாடப்புறாக்கண்ணிறம், s. A medicinal plant. See அமுக்கிறா. 42) *

māṭam (p. 348) --மாஷம், s. A kind of pulse, green gram, Phaseolus mungo, உழுந்து. W. p. 66. MASHA. 43)

viṭangkam (p. 391) s. Beauty, அழகு. 2. Bravery, ability, ஆண்மை. 3. The inside of a bent arm, கொடுங்கை. 4. The projection of a beam or rafter outside the wall of a house, சுவர்ப்புறத்துநீண்டஉத்திரம். 5. Dovecotes on a pillar, புறாமாடம். 6. The top of a house, முகடு. 7. A flag hoisted in a street. வீதிக்கொடி. (சது.) 14)

viḷkku (p. 398) s. A lamp, தீபம். (c.) 2. The fifteenth lunar asterism, Arcturus in Bootes, சோதிநாள். (சது.) விளக்கெரிகிறது. The lamp burns. வீடும்விளக்குமாகவைக்கிறது. Providing one with house and lamp; i. e. giving one a living. விளக்கணைக்க--விளக்கையவிக்க--விளக் கைக்குளிரவைக்க--விளக்கைநிறுத்திப்போட, inf. To extinguish a lamp. விளக்கிட, inf. To light lamps. 2. To place lights in a temple, as an act of worship. விளக்கீடு, v. noun. Raising and placing various lights on a certain evening in November. See கார்த்திகைவிளக்கு. விளக்குக்கொளுத்த--விளக்கேற்ற--விளக் குப்பொருத்த, inf. To light a lamp. விளக்குக்கூடு, s. A lantern. 2. As விளக்குமாடம். (R.) விளக்குக்குச்சோறூட்ட--விளக்குக்குப் புதிதூட்ட, inf. To present boiled or new rice before burning lamps, as a thankoffering to the god of fire on gathering the first fruits. விளக்குத்தகளி, s. [sometimes விளக்குத் தளி]. A lamp as a utensil. விளக்குத்தண்டு--விளக்குத்தாள்--விளக்கு ப்பாதம், s. A candelabrum, a candle-stick. விளக்குநாச்சியார், s. A burning lamp, personifying a goddess. விளக்குநிலை, s. A salutation addressed to a king, invoking success and prosperity. See பிரபந்தம். விளக்குப்போட, inf. To prepare lamps for lighting. விளக்குமாடம், s. A small triangular niche in a wall to put lamps in. See மாடம். விளககெண்ணெய், s. Lamp oil. 2. Castor oil for medicinal purposes. விளக்கேற்றிவைக்க, inf. To light and hang up lamps. இவனுக்குக்காலங்காலத்தாலேஒருவிளக்கேற்றிவை க்கநினைக்கிறேன். I think it is better to marry my son while he is young. விளக்கையூதிவிடல், v. noun. Extinguishing a lamp by blowing with the mouth; considered a sin. விளக்கொளி, s. The flame of a lamp and the brilliancy around it. 119)