miṇumiṇukka (p. 353) --மிணுமிணென, inf. [also முணமுணக்க, முணுமுணுக்க.] To mumble, speak with a low reiterated sound. [corrupt. of Sa. Manmana. W. p. 643.] மிணுமிணுத்தல்--மிணுமிணுப்பு, v. noun. Mumbling. 35)

muṇmuṇkk (p. 356) --முணுமுணுக்க, inf. [v. noun. முணமுணப்பு.] To mutter, whisper, murmur. See மிணுமிணுக்க. 136) *