kṭṭai (p. 88) s. A block, a log, a small stump, a slab, a clump, குற்றி. 2. A post or stake to fasten an animal to, கடாவுமுளை. 3. Fire-wood, விறகு. 4. A short low dwarfish thing, thing grown short by use, worn off--as a pen, &c., தேய்ந்தது. 5. A lifeless body, உடல். 6. Defect, imperfection, inferiority, குறைவு. 7. The refuse or residuum of கேழ்வரகு, தினை and சாயவேர் root after pounding and sifting, திப்பி. 8. Roughness of the beard after shaving, மயிர் க்கட்டை. இந்தச்சீலையகலக்கட்டை. This cloth is narrow. இதுமுழக்கட்டையானசீலை. This cloth is deficient in length and breadth. அந்தமரத்திற்கிந்தமரங்கட்டை. This piece of timber is shorter than that. கல்வியிலவன்கட்டை. [prov.] He is deficient in learning. கட்டைகடாவ, inf. To fasten a splinter or pointed stick, &c. கட்டைக்காலி, s. [prov. vul.] A bear, கரடி--as short legged--and sometimes applied to women, cows, &c. கட்டைக்குரல், s. [prov.] A weak voice, கம்மினகுரல். கட்டைக்குருத்து, s. [prov.] The last tender leaf of a plantain which envelopes the sheath or blossom and shoots out a little before it. கட்டைநெருப்பு, s. Coal fire. கட்டைப்புத்தி, s. Shallow wit, weak intellect, stupidity, தடிப்புத்தி. கட்டையடிக்க, inf. To pass a stick through a plucked jack-fruit to ripen it, ஆப்படிக்க. 2. To hurt the foot against a stump by striking on it, காலிற்கட்டையிடற. 3. To drive a stake into the ground to tie animals to, முளைகடாவ. கட்டையன், s. (fem. கட்டைச்சி.) A short person, குறளன். கட்டைவாக்கு, s. Dimness in a precious stone, இரத்தினத்தின்மங்கலொளி. கட்டைவிரல், s. The thumb or great toe, காலின்பெருவிரல். கட்டைவைத்தல், v. noun. [prov.] Collecting the stones in the hand in the game of கொக்கான். 2. Gaining in the game of singing verses. See ஈற்றெழுத்துக்கவி. முகக்கட்டை--மோக்கட்டை-முகவாய்க்கட்டை--மோவாய்க்கட்டை, s. The chin. எள்ளுக்கட்டை--எட்கட்டை, s. The stubble or stumps of Indian sesamum. 42)

muḷai (p. 358) s. A germ, a shoot, the young shoot of a tree or plant, அங்குரம். 2. a wedge of a conical shape, not so flat as the ஆப்பு. 3. A peg, தறி. 4. Hook of a hinge, கதவின்முளை. 5. Staple of a padlock, பூட்டின் முளை. 6. A son, மகன். 7. The core of a boil, பருவின்முளை. 8. Bambu, மூங்கில். 9. A club, தண்டாயுதம். 1. [in anat.] a process. விளையும்பயிர்முளையிலேதெரியும். The nature of the harvest is known by the young shoot. as, Anglice, 'the child is father of the man.' [prov.] முளைகடாவ, inf. To drive a peg, wedge, &c. 2. (fig.) To restrain, restrict. முளைகட்ட, inf. To put moistened seed, as கம்பு or துவரை, into a basket to germinate for eating; or, paddy, &c., for sowing. முளைக்கீரை, s. A kind of tender greens. முளைக்குச்சி--முளைக்கூர்ச்சு, s. A pin or peg. முளைக்கொட்டு, v. noun. A kind of play among girls, dancing around pots of sprouting seeds. (Beschi.) முளைதெளிக்க, inf. To sow seeds, or plant young plants. முளைத்தாழ்வு, s. Failure to sprout. முளைத்தேங்காய், s. A sprouting cocoanut, too ripe and too long on the stem. முளையடிக்க, inf. To nail, to drive wooden pegs into the earth. 2. To coin, to stamp metal. அதப்படியிருக்கவேணுமென்றுமுளையடித்தான்...... He has nailed the matter, determined it முளையாணி, s. The staples of hinges. முளையான், s. A young boy or girl. [in contempt.] இந்தமுளையான்பேச்சையார்கேட்கிறது. who will listen to the talk of this youngling? முளையெறிய, inf. To sow sprouted grain. (p.) 45)