ūmai (p. 70) s. Dumbness, மூகை. 2. Unsounding--as a coin that will not ring, ஒலியின்மை. 3. A dumb person, ஊமன். ஊமைகண்டகனாப்போலிருக்கின்றது. It is like the dream of a dumb person (not revealable). ஊமைக்கட்டி, s. A blind boil, one that does not suppurate, வாய்மூடியபரு. 2. The mumps, பொன்னுக்குவீங்கி. ஊமைச்சி, s. A dumb woman, ஊமைப்பெண். 2. [as ஊமச்சி.] Cockles. ஊமைத்தனம், s. Dumbness. ஊமைத்தேங்காய், s. A cocoanut whose water does not sound when shaken, நீராடாத்தேங்காய். ஊமைப்பயில், s. The gestures or signs used in conversing with dumb persons, ஊமைசமிக்கை. ஊமையன், s. A dumb person, ஊமன். ஊமையெழுத்து, s. A mute consonant, மெய்யெழுத்து. (உப. 86.) ஊமைவிளையாட்டு, s. A kind of play in which one imitates a dumb person, ஓர்விளையாட்டு. 11)

ēẕai (p. 79) s. A poor, indigent person, a poor wretch, an object of pity, one that is helpless, &c., வறியன். 2. An ignorant person, one of weak intellects, and pitiable. அறிவிலான். 3. Simple, harmless, inoffensive person. பேதை. 4. A woman, பெண். The use of this word often shows pity in the speaker. ஏழைபேச்சுஅம்பலத்துக்கேறுமா. Will the entreaties of the poor be taken up in the assembly of the great? ஏழையழுத கண்ணீர் கூரியவாளொக்கும். The tears of the poor resemble sharp swords. ஏழைக்குறும்பு, s. Deceitful purposes concealed under the guise of poverty. ஏழைச்சனங்கள், s. Poor people. ஏழைத்தனம்--ஏழைத்தன்மை, s. Want of power, pusillanimity, a poor, pitiable state, எளிமை. ஏழைஎளியவர்கள், s. Poor, miserable people. ஏழைமை--ஏழமை, s. Ignorance, simplicity, அறியாமை. 2. Timidity, pusillanimity, want of fortitude and energy, powerlessness, cowardice, effeminacy, பேதமை. 3. Poverty, wretchedness, வறுமை. தோழனோடுமேழைமைபேசேல். Disclose not your defects even to your friend. ஏழைமைகாட்ட, inf. To be timid, fearful, yielding, effeminate, cowardly. 2. To pretend to be poor, to feign poverty. ஏழைமைத்தனம், s. Lowliness, meanness, poverty. ஏழைமைப்புத்தி, s. Ignorance, foolishness, want of discretion, prudence, &c., அறியாமையுள்ளபுத்தி. 75) *

kiṟpu (p. 112) s. Action, act, performance, செய்கை. 2. (fig.) Bondage, restraint, அடி மைத்தனம், கிற்பு, as an expletive particle, is sometimes in poetry united to a finite verb--as in கூறுகிற்பித்தான், he mentioned. (obsol.) 34)

ciṟai (p. 189) s. A captive, a slave, அடிமை யானவள். 2. Captivity, slavery, bondage, incarceration, அடிமைத்தனம். 3. Guard, defence, safe-guard, watch, காவல். 4. Confinement, restraint, binding, தடை. 5. A beautiful but loose woman, விபசாரி. (c.) 6. Prison, jail, place of confinement, சிறைச்சா லை. (சது.) 7. Place, location, situation, இடம். 8. Fence, hedge, a surrounding wall, &c., மதில். 9. Wing, feather, plumage, இறகு. 1. Side, பக்கம். 11. A dam, a bank, நீர்க்கரை. அவளொருநல்லசிறை. She has meretricious beauty. ஒருசிறைசார்ந்தான். He inclined to one side. (p.) சிறைகொள்ளவந்தான். He came to buy slaves. சிறைக்களம்--சிறைக்கூடம்--சிறைச் சாலை, s. A place of captivity. 2. A prison. சிறைக்கோலம், s. State of captivity. சிறைசெய்ய, inf. To imprison, to confine; to limit the powers of the soul. 2. To capture men or animals. 3. To dam up water. (p.) சிறைச்சோறு, s. Food given to prisoners, or captives, in charity; one of the thirty-two அறம், acts of charity. சிறைத்தீர்வை, s. A tax on slaves. (R.) சிறைபோக, inf. To be exposed to plunder. (R.) சிறைபோனவர்கள். People led into captivity. சிறைபிடிக்க, inf. To take captive, to enslave. 2. To hold in slavery. சிறைப்பட, inf. To be enslaved, to be taken captive; to be ensnared--as animals, &c., 2. To be imprisoned or impounded as stolen, or strayed cattle, &c., 3. [prov.] To be laid up, to be mislaid, or forgotten. சிறைப்படுத்த--சிறைபடுத்த, inf. To enslave, to take captive. 2. To confine, to impound. 3. To take or encage birds, wild animals, &c. to ensnare. 4. To imprison, incarcerate. சிறைப்பாடு, v. noun. [prov.] Captivity, slavery, bondage, &c., as சிறை, 2, 4. 2. Being dropped, and lying untouched; as a thing lost. சிறைப்புறம், s. The outside of a fence, or wall, for secret prying, spying, &c. (p.) சிறைமீட்க, inf. To redeem from slavery or captivity, to ransom. சிறைமீட்பு, v. noun. Redemption from slavery, enfranchisement. சிறைமீள, inf. v. n. To go free as a slave by purchase, or otherwise. 2. v. a. [prov.] To ransom, சிறைமீட்க. சிறைமுறிய, inf. To burst--as a dam, banks, &c. (p.) சிறையாக்க, inf. To take captive; to captivate, enslave. சிறையிருந்துநோக, inf. To be in distress (imprisoned)--said of a woman longing for her absent husband. (c.) சிறையிருப்பு, v. noun. Captivity, slavery. 2. Imprisonment, incarceration. சிறையெடுக்க, inf. To take a woman for wife or concubine by force, or without the consent of her friends. 2. To purchase the freedom of a slave. சிறைவிட--சிறைவிடுக்க--சிறைநீக்க, inf. To release from captivity, slavery, or confinement, to enfranchise. சிறைவைக்க, inf. To imprison, to keep in prison. 2. To place captives in custody, &c. 58) *

makimai (p. 338) s. Greatness, grandeur, glory, majesty, பெருமை. 2. Honor, dignity, respectability, கனம். W. p. 652. MAHIMAN. (c.) மகிமைக்காரன், s. An honorable, respectable man. 2. One who makes formal professions, a boaster. மகிமைத்தனம், s. Making a false show. மகிமைபண்ண, inf. To respect, honor, glorify. 2. As மகிமைப்படுத்த. மகிமைபாராட்ட, inf. To glory, boast. மகிமைப்பட, inf. To become illustrious. மகிமைப்படுத்த, inf. To magnify, glorify, dignify. 2. To extol, to praise. மகிமைப்பிரதாபம், s. Greatglory, lustre or radiance of glory. மகிமைமங்குதல், v. noun. Eclipse of glory. மகிமையானசொல், s. A term of dignity, a respectful term, word, &c. 75) *