ēṟṟm (p. 79) s. Rise, ascent, acclivity, உயர்வு. 2. Superiority, excellence, pre-eminence, மேன்மை. 3. Fame, புகழ். 4. Excess, preponderance, மிகுதி. 5. Increase, பெருக் கம். 6. The flow of the tide, நீரேற்றம். 7. A lever or shaft for drawing water for irrigation, ஏற்றமரம். ஏற்றக்கால், s. The supporters of a beam for irrigation, துலாவைத்தாங்குங்கால். ஏற்றக்குறைச்சல்--ஏற்றத்தாழ்ச்சி, ஏற்றத்தாழ்வு, s. Superiority and inferiority, highness and lowness, உயர்வு தாழ்வு. 2. Disparity, difference, disagreement, that which is greater or smaller, &c., வேற்றுமை. ஏற்றக்கோல், s. A bamboo pole with which water is drawn from a well, ஏற்றக்கழி. ஏற்றச்சால், s. A bucket used for irrigation, நிரிறைக்குஞ்சால். ஏற்றமடல், s. The supporting timbers on which the well-sweep oscillates, being generally attached to a pillar which is fixed in the ground. ஏற்றமரம், s. The well-sweep, the picotta. 85)

kṭai (p. 88) கிறேன், ந்தேன், வேன், ய, v. a. To churn, தயிர்கடைய. 2. To turn in a lathe, மரமுதலியனகடைய. 3. To form moulds on a wheel--as a brazier, தரா, செம் புமுதலியனகடைய. 4. To rub two sticks together till they ignite, தீக்கடைய. 5. To mash yams or other vegetable, &c., to a pulp with the bowl of a ladle, பருப்புமுதலிய னகடைய. கடைந்தமோரிலேவெண்ணெயெடுக்கப்பார்க்கிறான். He is trying to get butter from whey; i. e. he is too exacting, rigorous. கடைந்தவெண்ணெய்மோர்புகா. Butter produced by churning will not again be diffused through the milk. கடைகோல், s. Two sticks for kindling fire by attrition--commonly தீக்கடைகோல். கடைந்தகுமிழ், s. A turned knob. கடைந்தெடுத்தநெருப்பு, s. Fire produced by attrition. கடைமரம், s. A lathe, கடைகின் றமரம். கீரைகடைய, inf. To mash potherbs into a pulp. தயிர்கடைய, inf. To churn curds to produce butter. கடைச்சல்--கடைதல்--கடைவு, v. noun. Churning curds, தயிர்கடைகை. 2. Turning on a lathe on the brazier's wheel, மரங்கடைகை. 3. Turning sticks to produce fire, தீக்கடைகை. கடைச்சலுளி, s. A turner's chisel. கடைச்சல்பிடிக்க, inf. To turn in a lathe. கடைச்சல்மரம், s. A turner's lathe. கடைச்சல்வேலை, s. Turning-the work of a turner. கடைச்சற்காரன், s. A turner. 11)

kāy (p. 104) s. Unripe fruits, fruits, that do not grow mellow by ripening--as grains, nuts, &c., கனிக்காய். 2. (c.) A callous tumour, an excrescence, a wart, a corn, a cicatrice from a wound, காய்ப்பு. 3. An unripe boil, &c., காய்ப்பரு. 4. A piece at chess, a die, சொக்கட்டான்காய். கட்டியின்னங்காயாயிருக்கிறது. The tumour is not yet ripe. காயவியல், s. A curry carelessly prepared with unripe fruits. காய்கறி, s. Fruits, vegetables and the like for preparing curry. காய்காய்க்க, inf. To form as a fruit; to produce fruit, to bear fruit. காய்காய்க்கிறமரம், s. A tree that bears fruit, not a barren tree. காய்க்கடுக்கன், s. [prov.] An ear-ring with a sacred seed fastened in it, for a bead, from which, if water fall on the body, in bathing, &c., it is deemed very meritorious, உருத்திராட்டக்கடுக்கன். காய்க்குலை, s. A bunch of unripe fruits. காய்ச்சீர், s. [in prosody.] Any of the four metrical feet ending in காய்காய்; also, a metrical foot equivalent in measure to a foot in காய். See சீர். காய்த்தானியம், s. The nine kinds of grains, called முதிரை, நவதானியம். 2. A shrub, கம்பளிகொண்டான், Morus Indica. காய்பறிக்க, inf. To pluck unripe fruits. காய்மடி, s. The thick, hard udder of a cow unfit for milk. காய்மடை, s. [prov.] An offering of fruits, commonly to a ferocious deity, கனிவர்க்கநிவேதனம். காய்ம்பனை, s. [prov.] A fruit-bearing palmyra tree, as distinguished from young trees and males, காய்க்கும்பனை. காய்வள்ளி, s. See வள்ளி. காய்வெட்டிக்கள், s. [prov]. Toddy from a Palmyra tree, the young fruits of which are cut off that the juice may flow from the stalk, காயைவெட்டி இறக்குங்கள். கருக்காய், s. Grain almost ripe. கருங்காய், s. Dark betel-nuts, not yet turned red. செங்காய், s. Fruits or grain turning yellow when ripening. பசுங்காய்--இளங்காய், s. Fruits just formed, tender grain. 2. immature fruit or grain. 90)

tẕai (p. 229) கிறது, ந்தது, யும், தழைய, v. n. To sprout, shoot forth, to vegetate, தளிர்க்க. 2. To grow full of boughs; to thrive, as vegetables, தழைக்க. 3. To recover verdure, as drooping plants, &c., வாடியதுதுளிர்க்க.-Note. This word is not used like தழை க்க, with reference to persons. தழைந்திருக்கிறமரம், s. A tree with shady branches. தழைவானமரம், s. A flourishing tree. தழைகை, v. noun. Sprouting, shooting, flourishing, as தழைவு. தழைவு, v. noun. Sprouting, shooting, germinating, தளிர்த்தல். 2. Luxuriance of growth, செழிப்பு. 3. Boughs, leaves, foliage, குழை. 4. Plumpness, sleekness, வளமை. 5. Increase, abundance, பெருக்கம். தழைவுகொடுக்க, inf. [prov.] To become plump, as the body. 24)

tulā (p. 249) s. Balance, steelyard, scales, beam of scales, நிறைகோல். W. p. 381. TULA. 2. [vul. தொலா.] A well-sweep, or lever for drawing water, picotta, ஏற்றமரம். (c.) (சது.) 3. Single shaft of a carriage, bullock-cart, &c., பண்டிஏர்க்கால். துலாகோடி, s. (St.) A weight. துலாக்கட்டை, s. [loc. திராவி.] Cross beams used for a terraced house. துலாக்கொடி, s. [prov.] A rope or pole attached to the well-beam. துலாக்கோல், s. Balance, beam of scales. துலாபாரம்--துலாவாரம், s. A weight in gold equal to that of a person, presented to a brahman, as an atonement for sin; or a deed of merit. துலாபாரந்தூங்க--துலாபாரமேந்த, inf. To get into scales as a person to make up a weight of gold equal to himself. துலாப்படி, s. Steelyard. 2. A large weight for a balance. துலாப்பட்டை, s. A well-basket attached to the lever for irrigation. 2. [loc.] The trunk part of a split palmyra. துலாமரம், s. A well-sweep. துலாமிதிக்க, inf. To tread the wellbeam in drawing water. துலாயனம், s. Autumnal, equinoctial point. 2. (R.) The apparent course of the sun from North to south. துலாராசி, s. Libra of the Zodiac. துலாவீடு--துலாவிஷுவம்--துலாவிடு வம், s. Autumnal point. அடித்துலா, s. The butt end of the well-beam. 18) *

tulām (p. 249) s. Balance, steelyard, scales, நிறைகோல். 2. Libra of the Zodiac, துலாராசி. 3. A well-sweep, a well-beam, ஏற்றமரம். 4. A weight equal to one hundred பலம். In some places two-hundred பலம் or five vis, ஓர்நிறை. (c.) 21) *

pī (p. 320) s. Excrement, f&oe;ces, மலம் low usage. ஆப்பீ, s. Cow's dung. [poet.] பன்றிப்பீ, s. Pig's dung. [not of other animals.] மூக்குப்பீ, s. The mucus of the nose. பீக்குடல், s. The straight gut, மலக் குடல். (Old Dic.) பீநண்டு, s. Common crabs. See நண்டு. பீநாறி, appel. n. A stinking person. பீநாறிச்சங்கு, s. A hedge shrub of an offensive smell, as சங்கங்குப்பி, Clerodendron increne. பீநாற்றமடிக்க, inf. To stink as human ordure. பீநாறிமரம், s. [sometimes பீநாற்றமரம்.] A tree smelling like ordure having medicinal properties, Sterculia f&oe;tida, L. (Drury's Bot.) பீயாக்க--பீயாக்கிப்போட, inf. To corrupt, to reduce to dung. பீவண்டு, s. A beetle, Scarab&oe;us femarius. 12)

pūṭṭai (p. 329) s. A machine for drawing water, ஏற்றமரம். 2. Water-works, hydraulics, காராம்பி. 3. An oil press, செக்கு. (சது.) 4. Basket for baling out water, இறைகூடை. 5. [south usage for பீட்டை.] Ears of maize or great millet, கதிர். பூட்டைவாங்குதல்--பூட்டைபறிதல், v. n. Shooting out ears of corn. 45)