aẕai (p. 33) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To invite, bid, call, accost respectfully, cite, summon, வாவென்ன. 2. To invoke the deity, &c., to adjure a spirit to take temporary possession of a person, in order to utter an oracle, வேண்டியழைக்க. 3. To lead, conduct, &c., கூட்டிப்போக. 4. To introduce as into an assembly, சபைக் கழைக்க. 5. To call (a snake, evil spirit, &c.,) by incantation, enchantment, &c., மந்திரத்தாலழைக்க. 6. To evoke, charm, invite or draw into union with, எத்தியழைக்க. அருத்தனே யடியேனாதரித்தழைத்தாலதெந்தவேயெ ன்றருளாயே. Oh! divine father, if I reverently invoke three, thou wilt condescened to own me as thine. (திருவாசகம்.) அவனையழைத்துக்கொண்டுவந்தான். He called and brought him. விருந்துக்கழைக்க, inf. To invite to a meal, or an entertainment. அழைக்கை, v. noun. A call, a calling, கூவுகை. அழைப்பு, v. noun. Invitation, request, citation, summons, invocation, விளிக்கை. 12)

kūppiṭu (p. 134) கிறேன், கூப்பிட்டேன், வேன், கூப்பிட, v. a. To call one, to call by name, to call attention, அழைக்க. 2. To call on one for aid, to cry to the deity; to invoke --as evil spirits, முறையிட. 3. To call with authority, to summon, to cite, அதிகாரத்தா லழைக்க. 4. To invite, வரவழைக்க. 5. v. n. To call out, to cry out, to exclaim, to halloo, to shriek, to whoop, கூவ. 6. To cry--as certain animals, மிருகங்கூப்பிட; [ex கூப்பு. calling, et. இடு.] கூப்பிட்ட குரலுக்கொருவருமில்லை. No one came at the call. 2. No one is at hand to aid, to serve, &c. கூப்பிடுதூரம், s. The distance of a call. கூப்பிடுவான், s. [prov.] A kind of lung disease, chiefly among goats, causing bleatings and sudden death; also used as a curse, meaning, may he die of this discase. கூப்பிடுசத்தம், s. A voice calling. 2. The distance of a call. கூப்பீடு, v. noun. A call, a whoop. 2. Calling distance. 3. [in long measure.] A call equal to a குரோசம். 13)