uyr (p. 63) --உயரு, கிறேன், உயர்ந்தேன், வேன், உயர, v. n. To rise, become high, tall, elevated, to grow, or rise high, வளர. 2. To rise as water; to ascend as a paper kite; to rise towards the meridian as a heavenly body, மேலெழ. 3. To become proud, vain, self-conceited, consequential, to be elated, இறுமாக்க. 4. To be excellent, exalted, eminent, dignified, மேன்மையுற. In neuter forms it is found chiefly in the past tense. 5. To be raised or lifted up, உன்ன தப்பட. உயரப்பறந்தாலுமூர்க்குருவிபருந்தாமோ? Though it soars high, will the sparrow become a hawk? ஓதற்றொழிலுரித்துயர்மூவருக்கும். The study of the vedas belongs to the three superior castes. வரம்புயரநீருயருநீருயரநெல்லுயருநெல்லுயரக்குடி யுயருங்குடியுயரமுடியுயரும். As the banks are raised, the water will rise, as the water increases, so will the rice, rice will increase population, and as the population increases, so will the dignity of the crown. உயரநினைப்பவன்தாழ்வான். He who is intent to rise will fall. தானியமுயந்துவிற்கிறது. Grain sells cheap. மாற்றுயர்ந்தபொன். Gold of a superior quality, high standard. உயரஇருந்துவிழ, inf. To fall down from above. உயரக்கட்ட, inf. To build a structure higher. உயரக்கிளம்ப, inf. To rise--as a bird from the ground, &c. உயரப்பார்க்க, inf. To look upward. 2. To seek to rise, aspire, seek dignity, &c. உயரப்போக, inf. To go up. உயரவெறிய, inf. To fling up. உயரவேற, inf. To ascend, rise, to mount up. உயர், rel. part. High, elevated, eminent. உயரில்லறம், s. High domestic virtue. உயர்குலம்--உயர்ந்தகுலம், s. A high caste. உயர்குலத்தோர், s. Persons of high caste or family. உயர்திணை, s. [in grammar.] The superior or rational class. See திணை. உயர்தினம், s. A high day, a festival, பெருநாள். உயர்நிலம், s. High land, a hillock, a hill, மேடு. 2. The world of the inferior gods, தேவலோகம். 3. An upper room or terrace, உப்பரிகை. உயர்நிலத்தோர், s. The gods, the celestials, வானோர். உயர்நிலை, s. Swerga, சுவர்க்கலோ கம். 2. An upper room, மேன்மாடம். உயர்ந்தசரக்கு, s. Valuable commodities, choice articles. 2. [in sarcasm.] A great person--as, அந்தவுயர்ந்த சரக்குவரமாட்டாது, That precious piece of goods (great personage) will not deign to come hither. உயர்ந்ததமிழ், s. High poetic Tamil, above the comprehension of the vulgar. உயர்ந்தகுளச்சி, s. A kind of prepared arsenic, பவளப்புற்றுப்பாஷாணம். உயர்ந்தபாறை, s. A high rock. உயர்ந்தமனுஷன், s. A tall man. 2. A man of high station. உயர்ந்தவயசு, s. A great age, advanced age. உயர்ந்தோர், s. The great, the learned, the renowned, the exalted in piety, virtue, austerities, &c., sages, ascetics, சான்றோர். 2. High caste persons, உயர்குலத்தோர். 3. The celestials, வானோர். 4. Brahmans, பார்ப்பார். உயர்மலை, s. A high mountain. உயர்ச்சி, s. [impr. உயர்த்தி.] Height, elevation, loftiness, altitude, eminence, sublimity, உயர்வு. 2. Excellency, superiority, dignity, moral worth, exaltation, மேன்மை. உயர்த்திதாழ்த்திபார்த்தல். Regarding the hours of one's caste, rank, property, &c., fastidiously. உயர்ச்சிகாட்ட, inf. To show one's superiority. 2. To exhibit one's real dignity. உயர்பு--உயர்வு, s. Height, loftiness, elevation, உயர்ச்சி. 2. Dignity, greatness, excellence, மேன்மை. 3. Increase, விர்த்தி. உயர்விக்க, inf. To elevate the character of any one, to improve the disposition, increase learning, moral worth, to exalt, dignify, promote, உயர்த்த. 2. To raise the price, increase expenditure, numbers, &c., அதிகப்படுத்த. 3. To raise, lift up, elevate, எடுப்பிக்க. 15)

krumm (p. 96) s. Act, action, moral actions involving future retribution, &c., கிரியை. 2. Actions of a previous birth, good or evil, entailed on the soul and resulting in the enjoyments and sufferings of the present or a future state, fate, destiny, முன்வினை. 3. Business, profession, occupation, attempt, essay, enterprise, தொழில். 4. Religious rites, duties, &c., stated, periodical, or otherwise, according to the rules of the shasters; moral duty, specific action, duty, obligation imposed by peculiarities of tribe or occupation, &c., வைதீகக்கிரியை. 5. Natural activity, self-moving energy, &c., இயற்கைச்சொல். 6. Religious actions --as connected with the hope of future recompense and as opposed to speculative religion--as explained in the Agamas, ஆகாயமிருகம். 7. [in grammar.] The object of actions, செயப்படுபொருள். 8. Magical enchantment of eight kinds, அஷ்டகருமம். (1.) வசியம். getting a person into one's own power, influence, &c. (2.) மோகனம், libidinous fascinations. (3.) தம்பனம், stopping, checking, restraining the powers of fire, the flowing of water, the ferocity of wild beasts, &c., making a spirit or person stand immovable in a place and depriving him on the power of speech, &c. (4.) உச்சா டனம், setting demons against one to ruin him by magical incantations, or dislodging them from persons or places. (5.) ஆகருட ணம், summoning or invoking a spirit or absent person visibly into one's presence. (6.) வித்துவேடணம், excitment to hatred. (7.) பேதனம், causing separation, dissension, discord. (8.) மாரணம், deprivation of life, killing either spirits or men. Wils. p. 197. KARUMA., and p. 198. KARUMAN. 9. Heat, உஷ்டணம். கருமஒழுங்குபெருமைக்களவு, rectitude of his actions is the measure of a man's dignity. கருமவரிசையால். For the attainment of an object-- (நாலடி.) கருமகர்த்தா, s. A doer, actor, performer. கருமஞ்செய்பவன். 2. [in grammar.] The agent, காரியகர்த்தர். கருமகாண்டம், s. A division of the Vedas, வேதநூலினோர்பகுப்பு. 2. A medical treatise of Agustya. See கன்ம காண்டம். கருமகாண்டிகன், s. One who practises the rites and ceremonies inculcated in the Vedas, கிரியாகாண்டிகன். கருமங்கட்டுப்பட, inf. To be contracted, accumulated, laid up, &c.--as sins for retribution in future births, வி னைகட்டுப்பட. கருமசண்டாளன், s. A villian, a scoundrel, a rogue, an abandoned wretch. கருமசம், s. Vice, atrocity, தீவினை. Wils. p. 197. KARMAJA. கருமசாங்கரியம், s. Community of wives, promiscuous or indiscriminate cohabitation, ஐக்கம். கருமஞானம், s. Knowledge and skill religious exercise and ceremonies. கருமத்தலைவர், s. Royal fortunetellers, astrologers, conjurers, foretellers of future events, வருங்காரியஞ்சொல்வோர். கருமத்தலைவன், s. a superntendent. 2. A minister, அரசர்க்குத்துணைவன். கருமத்துரோகம், s. Treachery, treason, villainy துரோகஞ்செய்யல். கருமநிவிர்த்தி, s. Ceremonies performed to expiate the evil deeds of former births in times of disease, &c. கருமபந்தம்--கருமபந்தனம், s. The tie or vinculum, கருமபாசம், Which connects the actions of a former birth with their fruits in after transmigrations. Wils. p. 198. KARMMABANTHANA. கருமபாகை, s. One of the three parts of the Vedas, relating to daily ceremonial rites, வேதத்தின்பொருட்பாகுபாட் டிலொன்று. See ஞானபாகை, and அருத்தபாகை. கருமபூமி, s. The part of the earth deemed most sacred in which Hinduism prevails and religious rites are regularly performed, வினைசெய்தற்குரியபூமி. Wils. p. 198. KARMMAB'HUMI. 2. A place of cremation, சுடுகாடு. கருமபூமிக்குரிமை, s. The six occupations of men, viz.: 1. வரைவு, marriage. 2. தொழில். trade. 3. வித்தை, study. 4. வாணிபம், merchandize. 5. உழவு, husbandry. 6. சிற்பம், the arts. கருமமுடிக்க, inf. To accomplish one's purpose. 2. To perform duties, rites, ceremonies, &c., especially the daily rites and duties of religion. கருமவியாதி, s. A lingering and afflictive disease, the result as supposed of atrocious deeds in previous births. கருமவேதனை, s. The results, actions-as births, bodies, pleasures, pains, &c., கன்மவாதனை. கருமாதி, s. Prescribed funeral rites for deceased ancestors, அந்தியேட்டிமுதலிய சடங்கு. கருமாதிகாரன், s. A ruler, a governor, கருமத்தலைவன். கருமாதிசெய்ய, inf. To perform funeral rites. கருமாத்துமா, s. A heinous sinner, one who has accumulated evil deeds either in a previous birth or the present. Wils. p. 199. KARMMATMAN. கருமாந்தம்--கருமாந்தரம்--கருமாந் தியம், s. The end of a funeral ceremony which continues for sixteen days. Wils. p. 199. KARMMANTA, KARMANTARA. கருமானுட்டானம், s. Performance of exterior rites as distinguished from the contemplative or internal ritual of the silent worshipper. Wils. p. 199. KARMMANUSHTANA. கருமானுபவம், s. Suffering evils from sins of previous births, கருமப்பய னுகர்ச்சி. கருமி, s. A person engaged in the ordinary external rites of religion who has not risen to the higher degrees, கிரி யைசெய்பவன். 2. One who performs pujah regularly, பூசைசெய்பவன். 3. An atrocious sinner, தீவினையுடையோன். Wils. p. 199. KARMMI. கருமேந்திரியம், s. The organs of action, கன்மேந்திரியம், Wils. p. 199. KARMENDRYA. துஷ்கருமம், s. A bad action. சற்கருமம், s. A good action. 154)

cikiccai (p. 181) s. Removal of disease, faults, &c., நிவிர்த்தி. 2. The medical art, pharmacy, பரிகாரம். W. p. 324. CHIKITSA. 36)

ciṉm (p. 189) s. Anger, wrath, rage, கோபம். சினத்திலெழுந்தீ. Fury, anger. (lit.) fire produced from rage. (p.) சினங்கொள்ள, inf. To be angry. சினங்காக்க, inf. To restrain anger. சினத்தன், s. An angry, iracible person. (p.) சினந்தவிர்த்தோன், s. An epithet of Argha--as one who has cast off anger. சினவர், s. Foes, enemies, பகைவர். (p.) 75)

cirēyacu (p. 185) s. [loc.] Superiority, excellence; prosperity, விர்த்தி. W. p. 865. S'REYAS. சிரேயசடைய, inf. To acquire reputation. சிரேயசுபெற்றவன், Appel. n. A distinguished man. 83)

cēvakam (p. 208) s. (Sa. S'evaka.) Service, servitude, ministry, the office of a soldier, peon or other servant, சேவகத்தொழில். 2. Valor, bravery, heroism, வீரம். 3. Elephant's sleeping place, யானைத்துயிலிடம். (சது.) உன்சேவகத்தையடக்கு. Keep down your valor, be patient. சுவாமீசேவகம். Homage to thee, my Lord. சேவகஞ்செய்ய--சேவகம்பண்ண--சே வகம்பார்க்க, inf. To serve, do service, minister. சேவகத்தனம்--சேவகத்திராணி, s. The character or capacity of a soldier, peon, &c. சேவகத்திலமர, inf. To be settle in employment--as a servant, &c. சேவகத்திலமர்த்த, inf. To settle one in office, as a servant, writer, &c. சேவகமெழுத, inf. To enlist or enrol soldiers. சேவகமோடி, s. [vul.] The accoutrements of a soldier. 2. Bravery of a soldier. See மோடி. சேவகன், s. A soldier, a warrior, a veteran. 2. A peon, a lascar, a footman, a ministering attendant--as an umbrella or parasol-bearer, &c, 3. (fig.) A person on an errand, a messenger. 4. A kind of wild onion--as சேவகம். சேவகத்தலைப்பா, s. The turban of a peon--generally large. சேவகமுறுக்கு--சேவகராங்கி, s. As சேவகமோடி; [ex ராங்கி, rank.] சேவகம்வாங்க, inf. To get a situation. சேவகஆசாமி, s. A peon who acts as a writer. (Colloq.) சேவகாவிர்த்தி--சேவகத்தொழில், s. The profession of a soldier. 2. Military service. சேவகம்போக, inf. To lose one's office. சேவகப்பதம், s. [prov.] Rice not fully boiled, அரிசிப்பதம். 62)

tīr (p. 243) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க. v. a. To finish, complete, conclude, முடிக்க. 2. To settle, decide, determine, predestinate, தீர்மானிக்க. 3. To adjust a quarrel, bargain, marriage contract, &c., திட்டஞ்செய்ய. 4. To arbitrate, decide a law-suit, pass sentence as a judge, தீர்ப்புச்செய்ய. 5. To remove moral or ceremonial defilement, to expiate, நீக்க. 6. To remove affliction, sorrow, pain; to terminate births, as the Deity, விடுக்க. 7. To satisfy hunger, desire, revenge, lust, &c., திருத்தியாக்க. 8. To accomplish, effect, fulfil, consummate, perfect, பூர்த்தியாக்க. (c.) தீர்த்தறுத்துக்கொள்ள, inf. To drop acquaintance, terminate intercourse or dealings. தீர்த்துக்கொடுக்க, inf. To settle the price and give up the commodity. தீர்த்துக்கொள்ள, inf. To settle an account. தீர்த்துப்போட--தீர்த்துவிட, inf. To settle a difference between parties. 2. To pay off. தீர்த்தல், v. noun. A causing to leave or to quit, போக்குதல். (நீதிநெறிவிள.) தீர்ப்பு, v. noun. Settlement, conclusion, completion, termination, consummation, முடிப்பு. 2. Decision, award. judgement, decree, sentence, நியமம். 3. Determination, resolution, தீர்மானம். 4. Clearance, removal, liquidation, remission, நிவிர்த்தி. 5. Antidote, atonement, expiation, பரிகரிப்பு. தீர்ப்பானபேச்சு, s. A decision, conclusion. தீர்ப்பானவிலை, s. A settled price--as தீர்மானமானவிலை. தீர்ப்புக்கட்ட, inf. To make a decision, settle a business, to finish, decide, fix. 2. To form an opinion, judgement, &c. தீர்ப்புக்காண, inf. To find out the result of a law-suit, &c. 2. To terminate, come to an issue--as a law-suit. தீர்ப்புச்சொல்ல, inf. To speak decidedly. 2. To pass sentence, pronounce judgement. 3. To suggest a remedy, antidote, &c., or counteraction of a curse. தீர்ப்புநகல், s. Copy of a decision. தீர்ப்பெழுத, inf. To record a sentence, award, &c., as a judge. 31) *

tukkam (p. 245) s. Sorrow, distress, grief, sadness, regret, dejection, விசனம். 2. Pain, anguish especially of the mind, உபத்திரவம். (c.) W. p. 413. DUHKHA. 3. Hell, நரகம். 4. Defect, fault, natural or moral, குற்றம்.-Note. துக்கத்திரயம், three species of sorrow are mentioned, for which see தாபத்திரயம். துக்கஉடுப்பு, s. A morning dress. துக்ககன், s. One who is sad, one who is of a melancholy temper. (R.) துக்கக்காரன், s. A mourner. துக்கக்கோலம், s. A morning state. துக்கங்கொண்டாட--துக்கங்காக்க, inf. To mourn, express sorrow by exterior marks, to lament. துக்கசாகரம், s. A sea of grief. துக்கசாகரத்தில்முழுகினான். He is overwhelmed with grief. துக்கநிவாரணம்--துக்கநிவிர்த்தி, s. Comfort, removal of affliction. துக்கமாயிருக்க, inf. To be sorrowful. துக்கமுகம், s. A sorrowful, dejected, down-east countenance. துக்கராகம், s. A mournful tune. துக்கவீடு, s. A house of morning, a funeral house. 2)

nivartti (p. 277) s. See நிவிர்த்தி. 166)

nivirttam (p. 277) s. Expiation, &c., as நி விர்த்தி. நிவிர்த்தன், s. One freed from secularities, துறவி. 173) *

nivirtti (p. 277) s. [com. நிவர்த்தி.] Abolition, expiation, cancelling, பிராயச்சித்தம். 2. Removal, termination, extinction, cessation, ஒழிப்பு. 3. Renunciation of secularities, cessation of action and motion; separation from the world, துறவு; [ex நி, neg.] W. p. 479. NIVRUTTI. பாவநிவிர்த்தி, s. Expiation of sin. நிவிர்த்திசெய்ய--நிவிர்த்திபண்ண, inf. To dispel, remove, expiate, clear away. 174)

nivirtti (p. 277) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To expiate, cast off, abolish, விலக்க. 175) *

pātivirttiyam (p. 311) s. Matronly chastity, as பதிவிரதைத்தனம். 14)

pāvam (p. 313) s. [St. பாபம்.] Sin, vice, evil, crime, தீமை. 2. Demerit, accumulated results of evil actions attaching to the soul, தீவினை. 3. Misfortune, as the result of former actions, but often spoken in burlesque, அதிஷ்டவீனம். (c.) பாவகாரி, s. (St.) A sinner, பாவி. பாவங்கட்டுப்படுதல், v. noun. The accumulation of sin. பாவசங்கீர்த்தனம்-பாவசங்கீர்த்தனை, s. [R. Cath. use.] Confession of sin. பாவசென்மம், s. As பாவயோனி. பாவசேடம், s. Remains of sin attaching to holy persons, பாவத்தின்மீதி. 2. Remaining demerit of souls at the close of a term of existence, to be expiated afterwards, ஊழின்மீதி. பாவச்சடம்--பாவசரீரம், s. Bodies assumed as the effect of former actions. பாவச்சுமை, s. The burden of sin; accumulated evil to be expiated by suffering. பாவஞ்சுமக்க, inf. To contract sin. See சும, v. பாவஞ்செய்ய, inf. To sin, to do evil. பாவஞ்செய்தகுடி. A distressed family --(lit.) who suffer the consequences of former sins. பாவட்சயம்--பாவக்ஷயம், s. Destruction of the accumulated demerit of sin attaching to the soul; [ex க்ஷயம்.] பாவநாசம், s. Removal or expiation of sin. 2. As பாவவிநாசம். பாவந்தவிர்க்க, inf. [also பாவத்தைத்த விர்க்க.] To abstain from vice. பாவந்தீர்க்க, inf. To remove, sin, to expiate evil attached to the soul. பாவந்தீர்தல், v. noun. Expiating the evil attached to souls, commonly by suffering. பாவநிவாரணம்--பாவநிவிர்த்தி, s. As பாவநாசம். பாவம்பலிக்க, inf. To end in suffering --as sin. பாவபுண்ணியம், s. Vice and virtue. பாவபுண்ணியவழக்கம், 3, s. Three adjuncts of sin: 1. Doing, செய்தல். 2. Inciting, செய்வித்தல். 3. Consenting, உட ன்படல். பாவமன்னிப்பு, v. noun. [Chris. usage.] Pardon of sin. பாவமூர்த்திகள், s. The vile, the base; they whose very shape is the effect of sin, பாவத்திலுற்பவித்தோர். 2. The hunters, they who live by the chase, வேடர். பாவம்பழி, s. Sin and guilt. பாவயோனி, s. A sinful birth, பாவப் பிறப்பு. பாவவாளி, s. A sinner, பாவி. (Colloq.) பாவவிநாசம், s. Expiation of sin, பா வமன்னிப்பு. 2. A sacred bathing place, ஓர்தீர்த்தம். 3. A sacred place, ஓர்ஸ்தலம். பாவாத்துமா, s. A sinful soul, the result of the evils of former births. 2. A sinner, one given to evil practices. பாவி, s. [mas. and fem.] A sinner, a perpetrator of evil deeds. 2. One suffering for the evils of former births, தீவினையனுபவிப்போன். 3. See பாவம், nature. 25) *

pirāyaccittam (p. 317) s. Expiation, penance, any penitential act, தவம். W. p. 588. PRAYASCHITTA. 2. A ceremony, commonly with the ஓமம் sacrifice, to avert the evil influence of a malignant planet, &c. See சாந்தி. 3. Remedy, antidote, counteraction, removal, பரிகாரம். 4. Chastisement, correction, punishment, தண்டனை. 5. [Chris use.] Atonement, satisfaction for sin,பாவ நிவிர்த்தி.--For the compounds, see சண்டா ளப்பிராயச்சித்தம் and பாவப்பிராயச்சித்தம், in their places. அதற்கொருபிராயச்சித்தமுமில்லை. There is no atonement for that. பிராயச்சித்தம்பண்ண, inf. To make satisfaction by penance, gifts, &c., to atone. பிராயச்சித்தவிதி, s. Rules and directions for making satisfaction, expiation or purification. 59) *