itym (p. 45) s. The mind, heart. See இருதயம், of which it is a contraction. 147) *

utrvṇi (p. 59) --உதரவாணி, s. The கண்டங்கத்தரி, Solanum jaquini, L. 147)

utācaṉam (p. 60) --உதாசினம், s. Contempt, insult, abuse, நிந்தை. Wils. p. 147. UDASINA. உதாசினபாவம், s. The crime of insulting. (உப. 294. 1.) உதாசனன், s. A reviler, abuser, நிந்திப்பவன். 5) *

utāttam (p. 60) s. [in rhetoric.] A figure which expresses copiousness, richness, enterprise, &c., ஓரலங்காரம். (See அலங்காரம்.) 2. The acute accent in chanting the Vedas, எடுத்தலோசை. Wils. p. 147. UDATTA. 8) *

utāṉam (p. 60) --உதானன், s. One of the ten vital airs, that which rises from the navel by way of the throat and passes into the head, supposed to promote digestion, தசவாயுவிலொன்று. Wils. p. 147. UDANA. (p.) 12)

utāraṇam (p. 60) s. Example, illustration, proof, authority, usage in Grammar, திருட்டாந்தம். 2. Aids, second causes, துணைக் காரணம். 3. An opposite argument, (obsolete) எதிர்நியாயம்.--Note. The correct form is உதாகரணம், or உதாகாரம், from உத, over, &c. Wils. p. 147. UDAHARAN'A and UDAHARA. உதாரணங்காட்ட, inf. To give an example, adduce a proof, demonstrate by examples. 9) *

utāram (p. 60) s. Liberality, generosity, munificence, கொடை. 2. Boldness or confidence in speaking, eloquence, manliness in carriage and address, clearness of perception and judgment, தாராளம். 3. (fig.) Assumed authority in speech, or action, self-consequence, taking liberties with a superior, மேட்டிமை. Wils. p. 147. UDARA. 4. [in rhetoric.] The chief point in a sentence which though not expressed, is clearly implied, குறிப்பிற்றோன்றியபொருள். உதாரகுணம்--உதாரத்துவம், s. Liberality, generosity, munificence, bountifulness, கொடுக்குங்குணம். உதாரன்--உதாரி, s. A liberal person, கொடையாளி. 2. A person of good address and confidence, manliness, &c., பேச்சுத்தீரமுள்ளவன். 10)

utumparam (p. 60) s. The அத்தி tree or glomerous fig, Ficus glomerata. 2. Copper, செம்பு. 3. The threshold of a house, வாயிற்படி. Wils. p. 147. UDUMBARA. 4. A kind of weed or coarse shrub, the எருக்கு, Calotropis gigantea, L. (p.) ஒன்றியகபாடஞ்சாருமுதும்பரங்கடந்துசென்றான்.... He entered (the house) over the threshold against which the doors shut. 23)

ōveṉl (p. 84) v. noun. A word imitative of sound, ஓவென்றொலித்தல். ஓவென்றவெளி, s. [prov.] Broad open space. 147)

karunaṭam (p. 96) s. The Canarese country and language. See கன்னடம். Wils. p. 196. KARNADA. 147) *

kārppaṇiyam (p. 104) s. Poverty, indigence, தரித்திரம். 2. Poorness of spirit, weakness of mind, imbecility, மனத்தளர்வு. 3. Stinginess, உலோபம். Wils. p. 24. KARPAN'YA. 147) *

koṉ (p. 147) adv. In vain, uselessly, to no profit--as in கொன்னேகழித்தீர், you have spent it in vain, பயனின்றி. 2. In due time, seasonably--as in கொன்வரல்வாடை, the north wind coming in its season, பருவகாலத்திலே. 3. Dreadfully, terribly--as is கொள்முனையிர வூர், a village terribly pinched by poverty, அஞ்சும்படியாய். 4. Almost, entirely, all--as in கொன்னூர்துஞ்சினும், though the town is all asleep, முற்றும். (p.)--Note. The word is sometimes an adjective--as in கொன்னூர், the great town. 5. s. (நாலடி.) Hell, நரகம். 39)

koṉṉu (p. 147) கிறேன்,கொன்னினேன், வேன், கொன்ன, v. n. [vul. probably a corruption of கொஞ்சு, v.] To speak indistinctly, to stammer, articulate imperfectly, கொன்னையாகப்பேச. Used commonly in the gerundial form--as கொன்னிக்கொன் னிப்பேசுகிறான், he stammers, speaks indistinctly, falters in his words. கொன்னை, v. noun. [vul. prov.] Indistinct speaking, stammering, lisping, imperfect articulation, சொற்றிருந்தாமை. கொன்னைவாயன், s. [fem. கொன்னைவா ய்ச்சி.] One who speaks indistinctly, a stammerer. 43)

koṉṉeccṉ (p. 147) s. [prov.] A kind of gad-fly in cattle, ஓர்வகைஈ. 44)

koṉṉai (p. 147) s. [loc.] A cup made of leaves--as தொன்னை. 45)