ilkkṇm (p. 52) --இலட்சணம், s. A mark or spot, அடையாளம். 2. Quality, property;, inherent, natural or distinguishing characteristics, good or estimable qualities, இயல்பு. 3. Appropriate or required properties or perfections--as of the deity, அசாதாரணதருமம். 4. Compound parts, qualities or members, உறுப்புகள். 5. Elegance, symmetry, being well proportioned or formed, comeliness, decency, beauty, சிறப்பு. 6. Philology, grammar, இலக்கியத்தினமைதி, embracing five parts, பஞ்சலக்கணம்; viz.: 1. எழுத்திலக்கணம், orthography or the nature and powers of letters with the changes that occur in the construction and combination of words. 2. சொல்லிலக்கணம், etymology or the nature, properties and use of words. 3. பொருளிலக்கணம், properties of things, (1. அகப்பொருள். 2. புறப்பொருள்.) 4. யாப்பிலக் கணம், prosody. 5. அணியிலக்கணம், rhetoric. இலக்கணச்சாட்சி, s. Grammatical authority. இலக்கணச்சிதைவு, s. The change of a word from its original form, including syncope, elision, augmentation, &c., grammatical anomaly, இலக்கணவழு. இலக்கணச்சுழி, s. A lucky curve or curvature in the lines of the body, in the hair of horses, &c., நற்சுழி. இலக்கணச்சொல், s. Proper words or words in their natural state--the first of the six classes. See வழக்கு. இலக்கணநூல், s. Grammar, a treatise on grammar or philology. இலக்கணப்போலி, s. Words resembling இலக்கணச்சொல்--being compound words with the natural order reserved, words usual but not elegant. See வழக்கு. இலக்கணவழக்கு, s. The grammatical use of a word, அறுவகைவழக்கினுளொன்று. இலக்கணவழு, s. A deviation from grammatical rule, a solecism. இலக்கணவிலக்கியம், s. Grammatical works and classical writings as cognate branches of learning--distinguished from others. இலக்கணவிளக்கம், s. A work on Tamil grammar, இயற்றமிழ்நூலிலொன்று. இலக்கணவிளக்கச்சூறாவளி, s. A treatise on Tamil grammar written in confutation of the above. இலக்கணி, s. A grammarian, இயற்றமிழாசிரியன். 16) *

caci (p. 156) s. The moon, (lit.) the hare-spotted, சந்திரன். W. p. 834. S'AS'EE. 2. Camphor, கர்ப்பூரம். 3. W. p. 882. SACHEE. Indrani wife of Indra, இந்திராணி. (p.) சசிகன்னம், s. The true distance of the moon from the earth. See கன்னம். சசிகேந்திரம், s. Situation of the moon in the rising sign; also in the 4th, 7th or 1th, from it. Moon's anomaly. See கோதிரம். சசிசேகரன்--சசிதரன், s. Siva--as wearing the moon on his head--as சந் திரசேகரன். சசிதுருவம், s. Apparent longitude of the moon's apogee. சசிதேகம், s. Moon's disk. 2. Apparent semidiameter of the moon. சசிபுடபுத்தி, s. The true motion of the moon in a given time, as a day, an hour, &c. சசிபுடம், s. Longitude of the moon. சசிவிக்கேபம், s. Moon's latitude. See விக்கேபம். சசிமணாளன், s. Indra, as husband of சசி, இந்திரன். 41)

tungkam (p. 245) s. Height, elevation, upward tendency, உயர்ச்சி. 2. Dignity, exaltedness, neatness, பெருமை. (சது.) 3. Superior apsis, the apogee or aphelion of a planet, மந் தோச்சம். W. p. 379. TUNGA. துங்கப்பீலிக்குடை, s. An umbrella from the feathers of the lofty peacock. துங்கமந்தோச்சம், s. [in astron.] Aphelion of a heavenly body; [ex மந்தம், anomaly, et உச்சம், the meridian.] துங்கமத்திமபுத்தி, s. Mean daily motion of moon's apogee. துங்கன், s. An eminent man, உயர்ந் தோன். 2. (in Hindu astronomy.) The apogee of the moon, practically, the longitude of the apogee. As such, it is an element for equating the moon's place, மந்தோச்சம். 12) *

tuvitm (p. 250) s. Doubleness, duality, இர ண்டு. 2. A sect, called also மத்துவம், at the head of which was Mad'hvacharya, who taught that the deity is distinct from the soul, and all creatures--oppos. to அத்து வீதம், the followers of Sancharacharya, who believe god and the soul to be one. துவிதகேந்திரம்--துவிதீயகேந்திரம், s. [in astron.] Twice equated argument of anomaly. துவிதீயபுடம், s. [in astron.] Twice equated longitude. துவிதபாவனை, s. [in the mystic philos.] Making distinctions, as between the operations or works of deity and the deity himself, viewing things as distinct from the deity instead of regarding them as parts or developments of himself, இரண்டாகப்பாவிக்கை. 2) *

paṇṭakēntiram (p. 292) s. [in astron.] The argument of anomaly. 28) *

pucai (p. 322) s. An arc of a circle in its first or third quadrant. 2. Two arcs of the ecliptic, ninety degrees each, reckoning from the first of Aries, and the first of Libra, முதலாமிரண்டாமூன்றாமேழாமெட்டாமொன் பதாமிராசி. புசாகோடி, s. An arrangement to reduce the mean anomaly to the equation table, which extends only to three degrees, and three-fourths. The reduction is as follows; 1. If the mean anomaly exceeds three signs subtract it from six signs: 2. If it exceeds six signs subtract from it six signs; 3. If it exceeds nine signs subtract it from twelve signs.--Note. The Zodiac being divided into four equal sections, the first and third are each called Pusei, and the second and fourth each kodi; Pusei only is to be used, hence the argument is frequently expressed by Pusei only. புசாந்தரசந்திரன், s. Moon's longitude corrected for errors arising from the use of the numbers, 331 and 248 in determining the longitude. புசாபலம், s. The result obtained from the above process, புசாகோடிகளைந்துமிஞ்சின தொகை. 27) *

mantam (p. 343) s. Slowness, tardiness, தாம தம். 2. Dulness, stupidity, கூர்மையின்மை. 3. A disease, indigestion, dyspepsia, அசீர ணம். 4. Meanness, smallness, worthlessness, அற்பம். 5. [in music.] Lowness of tone, மந்தவிசை. 6. [in astron.] Anomaly. 7. The first equated heliocentric longitude. 8. Drunkenness, வெறி. W. p. 642. MANDA. 9. (சது.) A churning stick, மத்து. (Sa. Mant'ha.) அவனுக்குமந்தங்கொடுக்கும். That will give him indigestion. மந்தம்அடிபட்டுப்போயிற்று. Indigestion is removed. மந்தகதி, s. A slow pace, தாமதநடை. மந்தகாசம், s. A species of consumption. 2. [S't. மந்தஹாசம்.] A smile. See மந்தாசம். மந்தகுணம், s. Dulness, apathy, stupidity. மந்தகேந்திரம், s. [in astron.] Argument of anomaly. மந்தச்சா, s. [in astron.] Equation to the centre. 2. Table of மந்தச்சா. மந்தபரிதி, s. Epicycle used for computing the first inequality of a planet. மந்தபலம், s. [in astron.] The anomalistic equation of a planet. மந்தப்படுதல், v. noun. Being torpid --as the bowels. 2. Being slow, dull, inactive, lagging. மந்தமா, s. An elephant--as a slowgoer, யானை; [ex மா.] (சது.) மந்தமாருதம், s. The south wind--as gentle, தென்றல். மந்தவாரம், s. Saturday, சனிக்கிழமை; [ex மந்தன்.] மந்தவிசை--மந்தவோசை, s. The lowest pitch in music; [ex இசை, ஓசை.] மந்தன், s. A dull person. 2. The planet Saturn, as slow, சனி. (சது.) மந்தாசம்--மந்தாசியம், s. A smile, a gentel laugh, புன்சிரிப்பு; [ex ஆசம், ஆசியம்.] மந்தார்த்தம்--மந்தவரை, s. The first equated heliocentric longitude of a planet; [ex அர்த்தம்.] மந்தோச்சம், s. [in astron.] Apsis of a planet's orbit; [ex உச்சம்.] 27) *

yukpētm (p. 370) s. The difference of one age from another. 2. Any strange or anomalous occurrence supposed to result from the vices of the age.