tāṟuāmṟu (p. 236) s. (Tel.) Confusion, derangement, disorder, ஒழுங்கின்மை. 2. Perverseness, contrariety, untractableness, stubbornness, முருட்டுத்தன்மை. 3. Impropriety. transgression, disorderly conduct, அதிக கிரமம். 4. Insolence, இறுமாப்பு. (c.) தாறுமாறாய்ப்பேச, inf. To give indirect answers. 2. To contradict one's self, to prevaricate. 3. To talk nonsence, to speak absurdities. 4. To abuse, to use affronting words, insuiting language. தாறுமாறானநடக்கை, s. Perverse, insolent, or disorderly conduct. தாறுமாறுக்காரன், s. A perverse, insolent, disorderly person. 9) *