irattam (p. 49) s. Red, crimson, சிவ ப்பு. (p.) 2. Blood--as one of the seven தாது, or constituent parts of the body, உதிரம். Wils. p. 69. RAKTA. 3. (p.) Red coral, பவளம். இரத்தகதசுரம், s. A fever affecting the blood. இரத்தகாசம்--இரத்தடசயம், s. Spitting of blood, Hemoptysis, காசவியாதி யிலொன்று. இரத்தக்கட்டி, s. Clot or congelation of blood. இரத்தக்கண்ணன், s. A fierce, irascible man, கோபக்கண்ணன். இரத்தக்கலப்பு--இரத்தவுறவு, s. Consanguinity, இரத்தசம்பந்தம். இரத்தக்கலப்பிலேபெண்கொள்ளல். Taking a wife from among one's kindred. இரத்தக்கவிச்சு, s. [vul.] Offensive smell of blood, இரத்தநாற்றம். இரத்தக்கழிச்சல், s. Dysentery, bloody flux, இரத்தபேதி. இரத்தக்கறை, s. A stain of blood on cloth, dried gore in a wound, &c. 2. Blood extravasated and coagulated on the lungs. 3. A collection of blood in local inflammations, contusions, &c. இரத்தக்கனப்பு, s. Obesity, a full or morbid state of the blood, plethora, இரத்தமீறுகை. 2. (fig.) Pride, arrogance, கருவம். இரத்தக்காட்டேரி, s. A female demon. See காட்டேரி இரத்தக்கிராணி, s. Discharge of blood from the bowels, ஓர்வகையிரத்தபேதி. இரத்தக்கொதி, s. [prov.] Heat of blood in youth inflamed with sexual desires, lasciviousness. 2. Feverish state of blood, such a state of the system as induces anger, venery, derangement, &c., fulness of system, plethora. இரத்தக்கொழுப்பு, s. High mettle, wantonness, the state of being high-fed, voluptuousness, இரத்தபுஷ்டி. 2. (fig.) Pride, arrogance, &c., கருவம். இரத்தக்கோமாரி, s. A disease of cows producing a discharge of blood, மாட்டுக்குவருமோர்நோய். இரத்தங்கக்க, inf. To raise or eject blood whether from disease or injury. இரத்தங்கன்ற, inf. To turn black and hard--as a bruise or contusion. இரத்தங்குத்திவாங்க--இரத்தமெடு க்க, இரத்தம்வாங்க, inf. To bleed, to take blood from. இரத்தங்குபீரிட--இரத்தம்பீரிட, inf. To spring, flow or spout--as blood from a vein. இரத்தசாகம், s. The செங்கீரை plant. இரத்தசாட்சி, s. Martyrdom. (Christian usage.) இரத்தசூலை, s. Swelling in the abdomen from obstruction of the menses, operating as a preventive of pregnancy, சூதகவாயு. இரத்தச்சுரப்பு, s. Local inflammation, இரத்தவூறல். 2. Fulness of blood, இரத்தப்பெருக்கு. 3. Suffusion of blood from a bruise, இரத்தச்செறிவு. 4. (fig.) Insolence, haughtiness, இரத்தக்கொழுப்பு. இரத்தஞ்சாக, inf. To look aghast, appear pallid. இரத்தஞ்சிந்த, inf. To shed blood. 2. (fig.) To kill. இரத்தஞ்சுண்ட, inf. To have the blood dried--as in emaciation. 2. To turn pale by having the feelings wounded or mortified. 3. To be reduced in flesh by hunger, fasting, &c., be emaciated. இரத்தத்துடிப்பு, v. noun. Thrilling of the blood in seeing or hearing a near relation under suffering, also superstitiously supposed to take place on such an event, though not seen or heard of. இரத்தத்தொடர்வு, s. Relation, consanguinity, இரத்தசம்பந்தம். இரத்தநரம்பு, s. Vein, blood-vessel, இரத்தநாடி. இரத்தபலி, s. Libation of blood which it is supposed some of the deities partake, இரத்தஞ்சிந்தும்பலி. 2. Bloody sacrifice, இரத்தத்தோடுசெலுத்தும்பலி. 3. (fig.) Murder, கொலை. இரத்தபாத்தியம், s. Consanguinity, kin. இரத்தபாஷாணம், s. One of the thirty-two kinds of prepared arsenic. இரத்தபித்தம், s. The name of a disease, a vehement casting up or vomiting of blood. இரத்தப்பசப்பு--இரத்தப்பசுமை, Plumpness of body, fulness, sleekness, இரத்தபுஷ்டி. இரத்தப்பழி, s. Blood-guiltiness, revenge for blood-shed. இரத்தப்பிரமியம், s. A urinary passing of blood--as in bad cases of gonorrh&oe;a, ஓர்நோய். இரத்தப்பிரவாகம், s. A flood or deluge of blood, இரத்தப்பெருக்கு. இரத்தப்பிரவை, s. One of the seven hells, ஏழுநரகத்தொன்று. இரத்தப்பிரியன், s. A bloodthirsty man. இரத்தப்பீனசம், s. A species of inflammation in the head with discharges of blood. இரத்தப்புடையன், s. A species of the beaver snake, the bite of which speedily causes hemorrhage from the eyes, nose, mouth and other passages. இரத்தமண்டலி, s. A very venomous kind of snake whose bite causes the blood to issue from the pores. இரத்தமாடன், s. A demon fabled to be dreadfully cruel. இரத்தமாரணம், s. The காவிக்கல் --Reddle, red chalk. இரத்தமூலம், s. Hemorrhoids. இரத்தவலிப்பு, s. Convulsion by too great a fulness of blood. இரத்தவள்ளி, s. A species of red yam. இரத்தவாரி, s. Immoderate flow of menses. See துவாலை. இரத்தவிரியன், s. A species of beaver snake. இரத்தவெறி, s. Wanton cruelty, high mettle. 2. Fury from drinking blood. இரத்தாசயம், s. The heart--as the receptacle of blood. இரத்தாம்பரம், s. Red vestments, blood-colored cloth, சிவப்புச்சீலை; [ex அம் பரம், vesture.] இரத்தோற்பலம், s. The red waterlily, செங்குவளை, Nymph&oe;a rubra; [ex உற்பலம், lily.] Wils. p. 692. RUKTOTPALA. 15) *

ēngku (p. 78) கிறேன், ஏங்கினேன், வேன், ஏங்க. v. n. To weep, cry, wail; to call as a peacock, அழ. 2. To faint through fear, sorrow, &c., வாட. 3. To fear, dread, be aghast, be panic-struck, be startled, be at one's wit's end, be shocked, திகிலுற. 4. To be concerned, to regret deeply, to be in great suspense, கவலைப்பட. 5. (இராமா.) To sound, roar, ஒலிக்க. ஏங்கித்திரியேல். Do not yield to anguish and sorrow. (ஆத்தி.) ஏங்கினாற்போலேசீவன்போயிற்று. He was so overcome with fear (grief, &c.) that he instantly died. ஏங்கிப்போக, inf. To faint through fear, to be in deep concern, to be grieved for, to be exceedingly anxious. ஏக்கம்--ஏக்கரவு, v. noun. Sudden fear, fright, trepidation, alarm, consternation, stupor, panic, ஏங்குகை. 2. Anxiety, deep concern, கவலை. 3. Despondency, despair, ஆறாக்கவலை. ஏக்கம். With a verb--as பிடிக்க, and dative of person, &c., signifies to languish, despond, &c. ஏக்கமெடுக்க--ஏக்கம்பிடிக்க, inf. To have excessive sorrow, to be vexed. மகன்செத்ததினாலேயவளுக்கேக்கம்பிடித்்தது..... She languishes at the death of her son. ஏங்கல், v. noun. Screaming--as a peacock, மயிற்குரல். 2. Weeping. 3. The act of sounding. ஏங்குற, inf. To be sorrowful or thoughtful. 6)

ēmilāntu (p. 79) கிறேன், ஏமிலாந்தினே ன், வேன், ஏமிலாந்த, v. n. [prov.] To despond, despair, to stand aghast, be at one's wit's end, திகைத்துநிற்க. 2. To stare about, not knowing what to do--as when a great catastrophe has happened, மயங்கிநிற்க. 3. To be amazed, absent-minded, thinking of something else, நினைவுசிதற. ஏமிலாந்தி, s. [prov.] One who is despondent, aghast, thunder-struck, &c., திகைத்துநிற்பவன். 2. An oblivious person, மதிகேடன். 3. An absent staring person, மயக்கமுடையவன். 38)

kirēṉiṭl (p. 111) v. noun. [prov.] starting, being panic-struck, standing aghast, அஞ்சி யொடுங்கல். 23) *

cangkāviyam (p. 156) s. [prov. correctly சங்கா வேசம்.] The state of being panic struck, aghast, அச்சத்தாலாயசோர்வு, (from Sa. S'ankya, fear, and ஆவேசம்.) சங்காவியங்கெட, To be overcome with fear. (Little used.) சங்காவியத்துக்குப்பார்க்க, inf. To attempt to relieve one, panic struck, by magic. 5)

carācantaṉ (p. 166) s. A valiant king and warrior, sovereign of Maghada and a foe to Krishna. He was slain by Bhima in a duel, மகதனாட்டினோரரசன்; [ex சரா, சரை, a demoness, et சந்தன், one united.]--Note. He was thus named from the fabulous story that he was born in two halves and thrown out of the walls of the city, but these being found and brought together by the demoness Jara, the two united halves became a child. (பார.) W. p. 342. JARASANDHA. 65) *

cuẕi (p. 198) s. Whirling as water or wind, a whirl, twirl, sinuosity, vortex, eddy, நீர்ச் சுழிமுதலியன. 2. Incurvature, curl in the formation of letters, circle, &c., as each curve in ன், ண், and the sign of the long vowels in கீ, மூ, டே, &c., அட்சரச்சுழி. 3. Curl of the hair of a horse's forehead, மயிர்ச்சுழி. 4. Involution of the navel, தொப்புட்சுழி. 5. Circular, or curved lines on the head, body, &c., supposed to be indicative of one's fortune, அங்கச்சழி. 6. Circles on the surface of water, as by the fall of a stone, &c., கல்லெறிசுழி. (c.) சுழிசுத்தம்பார்த்தல், . noun. Examining the curled marks of a horse. (c.) இராசகோபாலசக்கரச்சுழி, s. A goldchakarum coin issued by Vijaya Raghava, a king of Tanjore. பிள்ளையார்சுழி, s. A mark, used by the Hindus in the beginning of a book; by the Saivas in honor of Gan&ecire;sa, and the Vaishnavas as an abbreviation of ஓம் the mystic om. At the north, the Sa. Sri is used. பிள்ளையார்சுழிபோட, inf. To make the mark in an account, indicating that it is right. மூன்றரைமாற்றுச்சக்கரச்சுழி, s. A gold coin at Keelvelur, near Negapatam. சுழிவரைய, inf. To make a circlet with a pin, &c. சுழிசுழிக்க, inf. To form small curves, or circlets. சுழிபோட--சுழியிட, inf. To form small curves to the letters. சுழிக்குணம்--சுழித்தனம், s. [prov.] Knavery, கள்ளத்தனம். சுழிப்புத்தி, s. [prov. as சுழித்தனம்.] Knavish policy, knavery. சுழியச்சு, s. [prov.] A goldsmith's matrix for making impressions. சுழியன், s. A knave, a rogue, a schemer, a man of tricks, an irritable man, வஞ் சகன். 2. A whirl-wind, சுழல்காற்று. (c.) சுழியாய்ப்பேச, inf. To speak sharply, so as to hurt one's feelings. சுழிப்பிழையன், s. Any domestic animal wanting the proper fortunate marks, கெட்டசுழியுள்ளது. 2. (fig.) A worthless fellow, கூடாதவன். (c.). சுழிபேதம், s. The different sorts of marks on the head of a horse. அவனென்னைச் சுழிபேதம் பண்ணிப்போட்டான். He has cheated me. சித்திரைச்சுழியன், s. A kind of storm that prevails in the month of April. (c.) சுழியாணி, s. The lower pin of a door or gate serving instead of a hinge. சுழியாணிக்கட்டை, s. The block or stone to receive the pin of a door, a gate, &c. சுழியாணிக்கதவு, s. A door made with pins to turn in grooves instead of hinge. சுழியோட, inf. To dive into water. 2. (fig.) To penetrate the minds of men, மனதையாராய. சுழியோடுகிறவன், appel. n. A diver. 57)

tṭṭu (p. 222) v. noun. Knock, tap, stroke, pat, rap, தட்டுகை. 2. Breaking, knocking, patting, தட்டல். 3. Scarcity, straits, extremity, குறை. 4. Drawing near, கிட்டுகை. 5. Warding off, averting, நீக்கல். 6. Evasion, prevarication, புரட்டு. 7. A dexterous performance or man&oe;uvre, உபாயம். 8. Stalk of grain, பயிர்த்தாள். 9. Striking against, collision, முட்டுதல். 1. Frustration, thwarting, விலக்கு. 11. Opposition, check, impediment, தடை. 12. Getting money by deception, swindling, பித்தலாட்டம். 13. (fig.) A cunning remark, a repartee, an insinuation, சூத்திரப்பேச்சு. 14. Patting, மெய்ப்பரிசத் திலொன்று. 15. Publishing by striking a gong, &c., தாளம்போடல்.--Note. In many of these meanings the word is used in cant. (c.) அவனுக்குநல்லதட்டு. He had a good profit. சாப்பாட்டுக்குஇப்போதுஅதிகதட்டு. Now a days, I am much straitened for food. ஒருதட்டுத்தட்டிவிட்டான். He has warded it off, acquitted himself well, given a gentle blow. ஒருதட்டுத்தட்டியிருக்கிறார். He has said something to frustrate the matter, or thrown in a word, &c. [prov.] தட்டிலும்வீச்சிலுங்காரியம்பார்க்க. To make a display and shift the expense on others. தட்டிலேவயிறுவளர்க்க. To support one's self at another's expense. தட்டுக்காரன், s. A rogue, a cunning fellow. 2. An evader, a prevaricator. தட்டுத்தட்ட, inf. To give a tap. 2. To evade. 3. To thwart or frustrate. 4. To act dexterously. தட்டுத்தடவல், v. noun. As தட்டல்த டவல், which see. தட்டாயிருக்க, inf. To be destitute, to be in straits. செலவுக்குத்தட்டாயிருக்கிறது. We are in want of the means of subsistence. தட்டுக்கொட்டு, v. noun. [prov.] Exterior show without accomplishing one's wish. 2. A bauble, gew-gaw. 3. Living by stratagem, &c. தட்டுத்தடக்கு, v. noun. Hesitation, impediment. தட்டுத்தடக்கில்லாமல்வாசிக்கிறான். He reads fluently. தட்டுத்தாவரம், s. [prov.] Resort, resource, refuge, புகலிடம். தட்டுப்பட, inf. To be hit, to be struck--commonly accidentally. 2. To be tapped or beaten as a drum, cymbal, &c. 3. To lack, to be wanting--as stores, money, rain, &c. 4. To be felt by contact. 5. To be stopped in progress, as a vehicle, a performer, &c., To be understood. அவன் என்கண்ணுக்குத்தட்டுப்படவில்லை. I have not seen him any where. இப்போதுதான்எனக்குத்தட்டுப்பட்டது. Now I understand it. தட்டுண்டுபோக, inf. To be beaten off, scattered. 2. To be all threshed out--as rape-seed. 3. To be thwarted, to fail, as an expected good. 4. To be upset, overturned. 5. To exchange commodities clandestinely, and fraudulently. தட்டுக்கெட, inf. To be greatly alarmed, to stand aghast. 2. To be in extremity, in destitution. 3. To suffer loss. தட்டுக்கெட்டுத்தடுமாறிப்போனான். He was greatly surprized. தட்டுக்கெட்டசமாசாரம், s. A complicated business. தட்டுக்கேடு, v. noun. Extremity, want, destitution. 2. Loss. 3. Perplexity, surprize. 4. Defeat, discomfiture, ruin. தட்டுமாறி, appel. noun. A swindler. 37)

tḷḷu (p. 229) கிறேன், தள்ளினேன், வேன், தள்ள, v. a. To push, to shove, to shove, to force forward, to push down, to shove away, துரத்த. 2. To reject, to expel, to cast off, தடுக்க. 3. To forsake, to abandon, to relinquish, to renounce, கைவிட. 4. To discard, to dismiss, to discharge from office, விலக்க. 5. To abolish, annul, abrogate, repeal, அழிக்க. 6. To thrust back, to repel, விலக்க. 7. To extrude, to cast forth, force out-as from a syringe; to drive away, to banish, அகற்ற. 8. To deduct, to subtract, கழிக்க. 9. To discharge an arrow, &c., செலுத்த. 1. To exclude, to omit, to expunge, நீக்க. 11. To launch a vessel, தோணிதள்ள. 12. To refute, to confute, திக்க ரிக்க. 13. To remove a boundary or a landmark, எல்லைபெயர்த்திட. 14. To turn over, to turn back the leaves of a book, திருப்ப. 15. To put forth, to yield as clusters of fruits, குலைதள்ள. 16. (with காலம்.) To pass one's days. (c.) வாயாலும்வயிற்றாலுந்கொண்டுவந்துதள்ளிவிட்டது. It has operated both upward and downward. சனந்தள்ளிச்சாய்கிறது. The people are passing in crowds. (prov.) சுவாமீஎன்னைத்தள்ளாதிரும், O Lord! cast me not off. தத்துத்தள்ளிப்போயிற்று. The danger is past. பாக்கியைத்தள்ளிக்கொண்டான். He forgave a part of the debt. பத்துநாள்தள்ளித்தருவேன். I will give it after of the days. (prov.) தள்ளப்பட, inf. To be dismissed, &c. தள்ளாதவிருந்து, s. An honorable guest; also a near relative. தள்ளி, [used adverbially.] Further off, aloof, away, beyond, distant, remote. தள்ளிக்கொள். Move a little. தள்ளிநில். Stand off. தள்ளிநட. Walk faster, push forward. தள்ளிப்போ. Go further off. தள்ளியிரு. Sit a little further. தள்ளிவாசி. Read further on. தள்ளிப்பாட, inf. To shorten the measure in singing, by rejecting one full syllable. தள்ளிப்போட--தள்ளிவிட, inf. To reject, dismiss. தள்ளிவைக்க, inf. To set a thing a little further off. 2. To cast off or exclude from society. 3. To suspend from an office, &c. 4. To excommunicate. தள்ளுதல், v. noun. Pushing, discounting, banishment, &c., as தள்ளு. தள்ளுதலின்சீட்டு, s. A bill of divorcement. தள்ளுபாடு, v. noun. Being rejected. சந்திரனொன்றுதள்ளியோடுதல், v. noun. Moon's passing within one of the stars of Magha (மகம்) the tenth lunar mansion, or Leo in the Zodiac.--Note. This transit is made the ground of prediction concerning rain, which will be most abundant if only one star is passed, and least, or none at all, if the four are passed. காலந்தள்ள, inf. To pass one's days. See காலம். தொப்பைதள்ள, inf. To be big-bellied. வயிறுதள்ள, inf. To be visibly pregnant. 67)

pāṣai (p. 307) s. A language, tongue, speech. W. p. 619. B'HASHA. 2. Secret language; expressive signs or signals, as a mode of communicating ideas, குழூஉக்குறி. 3. Distinctive sounds of birds or beasts, regarded as their language, மிருகமுதலியவற்றின்ஒலிக் குறி. 4. A conditional curse, in which a person binds himself, by oath, to wreak vengeance on his foe, சபதம்.-- The eighteen languages of India are: 1. அங்கம், Bengal proper; 2. அருணம், Agra; 3. கலிங்கம், the Northern cirears, Telinga; 4.கௌசிகம், Cutch, or Carnataca; 5.காம்போசம், Camboja, in the north of India; 6. கொங்கணம், Konkan, on the Malabar coast; 7. கோச லம், Kowsali, or Oude; 8. சாவகம், Javanese, Malacca; 9. சிங்களம், Cingalese; 1. சிந்து, Sind, along the Indus; 11. சீனம், Chinese; 12. சோனகம், Hindustani; 13. திராவிடம். Tamil and its cognate languages. See திரவிடம். 14. துளுவம், the language spoken between the Konkan and Canara; 15. பப் பரம், Gujarathi and Babrea; 16. மகதம், Maghada, a country, South of Behar; 17. மராடம், Mahratta; 18. வங்கம், Bengali. பாஷாந்தரம், s. A foreign language; [ex அந்தரம், difference.] பாஷாந்தரமாக்க--பாஷாந்தரப்படுத்த, inf. To translate into another language. பாஷைகூற--பாஷைசொல்ல, s. To swear, to pronounce an imprecation. பாஷைக்காரர், s. [pl.] Europeans, chiefly Englishmen. 2. The owners of a language. பாஷைபங்கம், s. [prov.] A threat of vengeance under oath. பாஷைபடிக்க--பாஷையைப்படிக்க, inf. To learn a language. பாஷைபேச, inf. To speak English. 2. To speak a foreign language. 3. To speak in an unknown tongue. (colloq.) பாஷைப்படுத்த--பாஷையாக்க, inf. To translate. பாஷைப்போக்கு, v. noun. Idiom or style of a language. பாஷையறிந்தவன், appel. n. One who knows a foreign language. பாஷையிட--பாஷைவைக்க, inf. As பாஷைகூற. 31) *