angkā (p. 5) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. n. To gape, open the mouth freely, yawn, வாய்திறக்க. (p.) அங்கா, v. noun. Opening the mouth. ஆயுதக்கிடந்தலையங்காமுயற்சி, (நன்.) The letter ஃ originates in the head, and is pronounced by opening the mouth. 19)

angkāṭi (p. 5) s. [Tel. அங்கடி.] Bazaar, street of shops, கடைவீதி. (c.) அங்காடிக்கூடை, s. A peddler's basket. 20) *

angkārakaṉ (p. 5) --அங்காரன், s. Fire or the god of fire. நெருப்பு. 2. The planet Mars, from his fiery color, செவ்வாய். Wils. p. 1. ANGARACA. (p.) 22) *

angkārakam (p. 5) --அங்காரம், s. Charcoal, burning or not, கரி. Wils. p. 1. ANGARACA. (p.) 21) *

angkāravalli (p. 5) s. [also written அங்கரவல்லி.] A plant, குறிஞ்சா. Wils. p. 11. ANGARAVULLY. (M. Dic.) 23)

angkāri (p. 5) s. Borax, வெண்காரம். (p.) 24)

angkāḷi (p. 5) s. The goddess Kali, அங் காளம்மை. (c.) 25) *

alangkāram (p. 27) s. Ornament, decoration, embellishment, சிறப்பு. 2. Beauty, அழகு. 3. Rhetorical ornament, figures of language, rhetoric, அணியிலக்கணம். 4. One of the sixty-four கலைஞானம், கலைஞானமறுபத் துநான்கினொன்று. Wils. p. 73. ALANKARA. There are thirty-five figures of language; viz.: 1. தன்மை, a word or phrase expressing the nature of a thing. 2. உவமை, a parable. 3. உருவகம், metaphor. 4. தீவகம், a word once used and understood in the other parts of the sentence. 5. பின் வருநிலை, the repetition of the word beginning a sentence with the same or a different signification. 6. முன்னர்விலக்கு, rejecting a truth asserted, by showing its absurdity. 7. வேற்றுமைப்பொருள்வைப்பு, establishing the truth of a particular fact by a general truth. 8. வேற்றுமை, contrast. 9. விபாவனை separating effects from their proper causes and attributing them to other causes alluded to. 1. ஒட்டு, an allegory. 11. அதிசயம், hyperbole or exaggerated description. 12. தற்குறிப்பேற்றம், a principal kind of metaphor. 13. ஏது, a figure showing the cause, &c. 14. நுட்பம், a figure which presents a suitable idea, by a corresponding hint, &c. 15. இலேசம், a figure in which a trifling excuse is given, as a cloak for a thing of greater magnitude. 16. நிரனிறை, one of the eight kinds of construction of a sentence, i. e. the separate successive arrangements of a series of nouns and their verbs in natural or reverse order. 17. ஆர்வமொழி, an affectionate word or phrase. 18. சுவை, the passions or emotions of the mind expressed by gesture, exhibited in action and transferred to poetry. 19. தன்மேம்பாட் டுரை, self-adulation. 2. பரியாயம், a figure in rhetoric by which one thing is told and another connected with it is intended. 21. சமாயுதம், the accomplishing of one's object by indirect means. 22. உதாத்தம், a figure which expresses copiousness, richness, enterprise, &c. 23. அவநுதி, denying the character, quality or essence of a person or thing in order to attribute the same to others. 24. சிலேடை, a word of double interpretation. 25. விசேடம், distinguishing a cause by ascribing to it effects which it is inadequate to produce. 26. ஒப்புமைக்கூட்டம். enumeration of analogous words, &c. 27. விரோதம், opposition. 28. மாறுபடுபுகழ்நிலை, praising a person or thing to the disparagement of another. 29. புகழாப்புகழ்ச்சி, praise, flattery, &c., couched in terms of dispraise. 3. நிதரிசனம், feigning a thing in nature as doing good or evil to another, a species of personification as a mode of moral instruction. 31. புணர்நிலை, a figure in which the same epithets or attributes are adapted to two or more different subjects. 32. பரிவ ருத்தனை, a figure in rhetoric, describing an exchange of beauties, excellencies. 33. வாழ்த்து, congratulation. 34. சங்கீரணம், the blending of several figures. 35. பாவிகம், moral instruction, inference, applications, &c., from events related in epic poems. அலங்காரநைவேத்தியம், s. An offering made in front of a temple, for show. அலங்காரபஞ்சகம், s. A poem of a hundred verses, (lit.) the five forms of beauty. It is a series of five kinds of verses; viz.: வெண்பா, கலித்துறை, அக வல், ஆசிரியவிருத்தம், சந்தவிருத்தம். (இவ்வகை யே மாறிமாறி நூறுசெய்யுள் அந்தாதித்துப்பாடுவது.) அலங்காரப்படுத்த, inf. To adorn, சிங்காரிக்க. அலங்காரப்பிரியன், s. Vishnu. அலங்காரப்பேச்சு, s. Fine, elegant language, flattery. 33) *

kangkāḷam (p. 85) s. A skeleton, முழு வெலும்பு. Wils. p. 179. KANKALA. 2. A large brass plate to eat from, உண்கலம். (p.) கங்காளமாலி, s. Siva, சிவன். Wils. p. 179. KANGALAMALI. கங்காளன், s. Siva as wearing bones, சிவன். 2. Blue vitriol, துருசி. (p.) கங்காளி, s. Kali, காளி. (p.) 21) *

cangkācam (p. 155) s. Likeness, similarity, resemblance, உவமை. W. p. 88. SANKASA. 47) *

cangkātam (p. 155) s. Destroying, killing, reduction of the world to the primitive atoms, சங்காரம். 2. [in dancing, or dramatic representation.] Five steps forward in succession with the feet close together, ஓர் வகைநடிப்பு. 3. Assemblage, multitude, company, association, combination--as of pre-existent, primitive elements, கூட்டம். 4. A division of one of the classes of hells, ஓர்நரகம். W. p. 882. SANGHATA. (p.) 48) *

cangkāttam (p. 155) s. [a change of சங்காதம்.] Friendship, intimacy, familiar intercourse, சினேகம். (c.) அவனுடையசங்காத்தமாகாது. Intercourse with him is improper, evil, &c. ஞானிக்குமூடனுக்குஞ்சங்காத்தமில்லை. There exists no friendship between a wise man and a fool. சங்காத்தி, s. A friend, an intimate acquaintance, சினேகிதன். 2. A comrade, a companion, தோழன். (Little used.) 49)

cangkāram (p. 156) s. [sometimes சம்மாரம்.] Destruction, annihilation, dissolution in general, அழிக்கை. 2. The periodical destruction of the universe, in the reduction of all things to their primitive Maya--as one of the five கிருத்தியம், உலகசங்காரம். (c.) 3. The constant dissolution of all animate existences, as one of the five கிருத்தியம் or divine operations, இளைப்பாற்றஅழித்தல். 4. Restriction, restraint, suppression--as of the passions and appetites, கடிதல். W. p. 878. SAMHARA. 5. [in astrom.] The process of reduction, &c., (உள்ளமு.) ( See சரசங்காரம்.) (Sa. Samskara, completing or finishing.) சங்காரகாலம், s. A time of dissolution. சங்காரதூதன், s. [in Christian usage.] The destroying angel. சங்காரம்பண்ண, inf. To destroy, reduce things to their primitive Maya--as at the termination of the great yuga, or in the dissolution of individual creatures. சங்காரன், s. A destroyer. சர்வசங்காரநாள், s. Doomsday, the day of final and universal destruction, and judgment. சங்கரிக்க, inf. To destroy, exterminate, annihilate, அழிக்க. 2. To destroy the world, at the universal deluge, by resolving one element into another, and reducing all things to their primitive state. சங்கரிப்பு, v. noun. Destruction, annihilation, &c. நிருமூலமாக்குகை. 2. Involution of elements one into the other, and their ultimate reduction to Maya, at the termination of the world, சங்காரம். சங்காரகாலத்துப்பு, s. As அமரியுப்பு, which see. 2)

cangkārittam (p. 156) s. One of the seven classes of clouds. See மேகம். 4) *

cangkāviyam (p. 156) s. [prov. correctly சங்கா வேசம்.] The state of being panic struck, aghast, அச்சத்தாலாயசோர்வு, (from Sa. S'ankya, fear, and ஆவேசம்.) சங்காவியங்கெட, To be overcome with fear. (Little used.) சங்காவியத்துக்குப்பார்க்க, inf. To attempt to relieve one, panic struck, by magic. 5)