pñcai (p. 291) s. Indigence, poverty, தரித் திரம். 2. A poor, indigent, person, இரப் போன். 3. An emaciated and weak person, பலவீனன். (c.) பஞ்சைக்கோலம், s. Mean attire, beggarly dress. பஞ்சைத்தனம், s. Meanness, poverty. 2. Niggardliness. பஞ்சைப்பாட்டு, s. A begger's song, great importunity. பஞ்சைப்பொட்டிமகன், s. A vile wretch. (R.) பஞ்சைமயிர், s. Soft hair, tender and thin locks of hair. 27)