vṇṭṉ (p. 375) s. [also மிண்டன், pl. வண்டர்.] A valiant man, திண்ணியன். (சது.) 2. A vagabond, a blackguard, a mean and wicked man, துர்ச்சனன். (c.) வண்டத்தனம், s. A wicked action, a lewd course; impudence. வண்டப்பேச்சு, s. Abusive language. 54)