aṉaiya (p. 33) --அன்ன. The crude form of a symbolic verb derived from the demonstrative அ, having two distinct uses. As a term of similitude, it is an affix but regularly conjugated in two forms, being complete in each, in all it persons, varieties and uses, as a verb, a participle, a noun, &c., the same as other symbolic verbs. It also expresses likeness to the person or thing indicated by the word to which it is affixed, உவம வுருபு. 2. It is sometimes equivalent to the simple pronoun; as, அன்னான். Such a man. (p.) Singular. அனையன்--அனையேன். I am like. அனையாய்--அனையை. Thou art like. அனையன்--அனையான். He is like. அன்னான். Such a man. அன்னாள். Such a matron. அன்னது. Such a thing. Plural. அனையெம்--அனையேம்--அனையோம். We are like. அனையிர்--அனையீர். Ye are like. அனையர்--அனையார். They are like. அன்னர்--அன்னார். Such persons. அனைய--அனையன--அன்ன. They (things) are like. அனையமன்னற்கழிவுமுண்டாங்கொலோ? Can such a prince ever be ruined? பவளமனையவாய். The coral-mouthed. எம்மனோர்க்கியம்புமாறரிதே. It is not possible for mortals like me to declare, &c. மயிலன்னாய். You who are (elegant) as a peacock, (addressed to a lady.) 128)

uṭai (p. 59) s. Wealth, செல்வம். 2. Owning, belonging to, being owned, possessed, உடைமை. This word is conjugated as a symbolic verb, in the various inflections of which, or in the abstract form உடைமை, it chiefly obtains; when used as a qualifying prefix in its simple form, except as a participle, it requires the reduplication of the hard letters. பாட்டுடைத்தலைவன், s. The patron of a poem to whom it is addressed. 2. The hero of a poem. உடைப்பெருஞ்செல்வர், s. Those possessed of great wealth. உடைத்து. Third person sing. neut. of a symbolic verb often used appellatively with ஆகுதல். It has, possesses, belongs to, is subject to. இது அவற்குடைத்து. This belongs to him. மகிமையுடைத்தானமோட்சம். Glorious bliss. அச்சாணியன்னாருடைத்து. (The world) possessing persons as important (to society) as the linch pin is to a chariot. (குறள்.) யாக்கைஅழிவுடைத்தாயிருக்கின்றது. The body is perishable. உடைத்தானவன், s. A proprietor, possessor, one subject to.--Note. This form, though a solecism, is allowed. உடைய. The participle of the verb, (1) used as a form of the sixth or possessive case, ஆறாம்வேற்றுமைச்சொல்லுரு பு--as என்னுடையபொருள், my property. 2. Affixed to nouns it governs the accusative case expressed or understood--as மரத்தையுடையவன், the owner of the tree. Sometimes it is annexed to the dative --as பொருளுக்குடையவன், an heir. என்னுடையது. It is mine. மணமுடையபூ, s. A fragrant flower. மரத்தினுடையகொம்பு, s. The branch of a tree. உடையவன்--உடையான், (third pers. masc. sing.) He has, he possesses, (often used appellatively). 2. appel. n. He who has, he who possesses. (a) the owner, the possessor, (b) the Supreme Being, (c) a rich man, (d) a king, a lord, (e) the master of the house. உடையார், s. The rich, the wealthy, the opulent. 2. [prov.] A district officer. 3. A title among some tribes of Hindus. உடையார்முன்னில்லார்போல். Like the poor in the presence of the wealthy. ஆஸ்திக்குடையவன், s. An heir. மண்ணுடையான், s. A potter, குயவன். ஆஸ்தியுடையவன், s. A proprietor. ஊருடையார், s. A district officer, a registrar of land, &c. வீட்டுடையான், s. The master of a house, the husband. 99)

kiriyai (p. 110) s. Act, action, deed, operation, performance, emphatically good manners, orderliness, cleanliness, செய்கை 2. Religious rites or duties as prescribed by the Shastras, சமயநிஷ்டை. 3. The second degree in the religion of Siva-entitling the disciple to the privilege of performing puja, &c. (See பாதம்.) 4. Works, rites, &c., in religion--as distinguished from abstract or silent devotion, in which these rites and dispensed with. (See சிவபூ சை.) 5. Funeral rites for a deceased ancestor, உத்தரகிரியை. 6. One of ten rules for keeping time in music, தாளப்பிரமாணத்தி னொன்று. (See தாளப்பிரமாணம்.) 7. [in grammar.] The verb or attribute. (See அன்னுவய விலக்கணம்.) Wils. p. 257. KRIYA.--Note. In Sanscrit compounds the word retains its Sanscrit pronunciation, கிரியா. கிரியாகாண்டம், s. Those parts of the Vedas which inculcate works, rites, and ceremonies, கருமகாண்டம்--opposed to ஞா னகாண்டம். கிரியாங்கம், s. Worship, rites and ceremonies, chiefly applicable to prescribed individual practice--as preparing the sacred ashes, repeating the incantations, touching the joints of the fingers while repeating them, &c., கிரியையுறுப்பு. கிரியாங்கம்பண்ண, inf. To perform the several external actions in the daily worship. கிரியாசத்தி, s. lit. The operative energy or power. [in the agama philosophy.] One of the three active or female energies of Siva, by which he effects the creation or evolution of the universe. 2. the faculty or power of action, operation, &c., as applied to any agent. (சிவ. சி.) கிரியாசாதனம், s. Being trained or inured to the performance of works, religious duties, &c., கிரியையனுட்டிப்பு. கிரியாசைவம், s. One of the sixteen divisions of the Siva system. See சைவம். கிரியாசொரூபன், s. One who is the embodiment, கிரியை; (appropriately) Ganesa, who is considered the impersonation of Siva's divine operations. கிரியாதீதன், s.கிரியையொழிந்தவன். கிரியாபதம், s. [in Sanscrit grammar.] A verb, வினைச்சொல். கிரியாபாதம், s. The second of the four stages or degrees in the Siva worship; [ex கிரியை, et பாதம்.] கிரியாபூசை, s. The worship offered to Siva by one in the second degree. (p.) கிரியாமார்க்கம், s. The practice of duties in the second degree of the Siva religion; the performance of rites and ceremonies, கிரியைநெறி. கிரியாமாலை, s. Inflection or conjugation of verbs, chiefly in Sanscrit, வினைச் சொல்லின்ரூபகரணம். கிரியாவதி, s. A person who practices the rites and ceremonies enjoined in the Vedas. கிரியாவுத்திரி, s. Transcendental and symbolical instruction in the most spiritual rites, by a guru to an advanced disciple--opposed to ஞானாவுத்திரி. (சிவ. சி.) கிரியைகெட்டது, appel. noun. Any thing disorderly, slovenly, ஒழுங்கற்றது. கிரியைகெட்டவன், s. One destitute of good manners, slovenly in dress, or irregular in habits. கிரியைக்காரன், s. One in the second degree of the Siva religion. கிரியைக்கேடு, s. slovenliness, debauchery, beastliness, ஒழுங்கின்மை. கிரியைசெய்ய, inf. To perform actions, duties, rites, &c., சடங்குசெய்ய. 2. To perform funeral rites, உத்திரகிரியைசெய்ய. கிரியையனுட்டிக்க, inf. To perform rites, and ceremonies. 2. To practice the daily rites, to perform the duties of the second degree. கிரியையொழிந்தவன், s. One who has dispensed with works, having attained a higher degree, கிரியாபாதங்கடந்தவன். காட்டுக்கிரியை, s. Obsequies, funeral rites in the place of burning or burial --as distinguished from வீட்டுக்கிரியை. 2) *

puṭai (p. 322) s. Side, adjacent spot, பக்கம். 2. Place, room, location, site, இடம். Compare புடம். 3. A snake or rat's hole, பாம்புமுதலியவற்றின்வளை, (Tel. usage.) 4. Protuberance in a fruit, the side of a well, கிணற்றினுடையபுடைப்பு. 5. A sign of the seventh or local ablative case, ஏழனுருபு. அடுப்புப்புடை, s. A fire place. (R.) புடைகொள்ளல், v. noun. Swelling or dilating, புடைத்தல். 2. Forming as a protuberance near a sore. புடைக்கருத்து, s. A similar or collateral idea, proximate or correlative meaning, இனம்பற்றியகருத்து. புடைசூழ்தல், v. noun. Surrounding, accompanying, or attending a great person, &c., sometimes புடைவருதல். புடைநூல், s. A work written in support of another, as சார்புநூல். புடைபெயர்ச்சி--புடைபெயர்தல், v. noun. Deviation from a line or path, வழிவிலகுகை. 2. Change of state, whether by improvement or deterioration, நிலைமா றுகை. 3. [n gram.] Action or attribute of the noun as expressed by the verb, கருத்தாவின்தொழில். 4. Development of an abstract idea or quality in the form of a verb, வினைப்பகுதிபுடைபெயர்வு. புடைபெயர்ச்சித்தொழிற்பெயர், s. One of the two classes of verbal nouns, that which has terminations annexed to the root, as செய், செய்கை. See தொழிற்பெயர். புடைபெயர்ச்சிவினை, s. Verbs in conjugation, as நடந்தான், வந்தான்--oppos. to தனிவினை. புடைவிழுதல், v. noun. Occuring as a lateral cavity in a well, or protuberance in a fruit. 39)

mālai (p. 351) s. A garland, or wreath of flowers, or gold; a string of beads. (c.) 2. A poem of several parts, ஓர்பிரபந்தம். 3. A line, a row, ஒழுங்கு. W. p. 659. MALA. 4. Natural quality, இயல்பு. 5. (c.) Evening, அந்திப்பொழுது. 6. One of the six divisions of the day, from sunset till ten o'clock. See பொழுது. 7. A kind of disease affecting the neck, as கண்டமாலை. 8. A palace, அரண்மனை. (See மால்.) 9. A woman, பெண். 1. [in combin.] Continuity, as உரூபமாலை, declension of nouns; கிரியாமாலை, conjugation of verbs. அவள்மாலைமாலையாய்க்கண்ணீர்விட்டழுதாள். She shed tears in streams. காலைமாலை. Morning and evening. மாலைமுழுக்காகாது. Bathing [with oil] in the evening is not healthy. மாலைகட்ட, inf. [appel. n. மாலைகட்டி.] To make a garland of flowers and leaves. மாலைகோக்க, inf. To string a garland. மாலைக்கண்--மாலைக்காமாலை, s. Nightblindness, nyctalopia. மாலைக்கண்ணன், s. A pur-blind person, nyctalops. மாலைசாத்த, inf. To adorn an idol, &c. with garlands. மாலைசுழற்றியெறிய, inf. To cast a garland at random to ascertain the successor to a deceased king by its falling on the person; or sometimes, the destined husband for a king's daughter. In choosing a king, an elephant sometimes throws the garland. மாலைசூட, inf. To adorn with a garland. மாலைநுழைஞ்சான், appel. n. A dark bird with white breast which nestles in the sand at dusk, ஓர்குருவி. மாலைநேரம், s. The evening time. மாலைபோட, inf. To put a garland on one's neck. 2. [fig.] To choose a husband. மாலைப்பண், s. A kind of tune, an evening song, அந்தியிற்பாடும்பண். மாலைப்பதநீர், s. [com. மாலைப்பதனி.] Palmyra sap taken in the evening. மாலைமசங்குகிறநேரம், s. The dusk of evening. மாலைமாற்று, v. noun. Exchange of garlands. 2. A peculiar species of verse, ஓர்சித்திரகவி. மாலையணி, s. Ornaments of wreaths, garlands and flowers. 2. A rhetorical figure, ஓரலங்காரம். மாலையாங்காலம், s. [prop. மாலைக்காலம்.] Evening, மாலைநேரம். (usage.) மாலையீடு, v. noun. [inf. மாலையிட.] Casting of a flower garland by a lady, on the person of her choice, மாலையிடுகை. 2. A monument of one burnt with her deceased husband. (Southern usage.) அவளுக்குமாலையிட்டவன். Her husband. மாலைவெள்ளி, s. Venus as the evening star--oppos. to காலைவெள்ளி. 50)

viṉai (p. 398) s. Act, action, deed, work, தொ ழில். 2. Accumulation of moral actions, the results of deeds in former births, ஊழ். 3. An evil deed, mischief, the actions or intentions of enemies, தீவினை. 4. Design, thought, counsel, கருத்து. 5. War, போர். 6. [in gram.] A verb.--Note. Of verbs are தன்வினை, பிறவினை.முற்றுவினை, எச்சவினை, தெரிநிலை வினை, குறிப்புவினை, உடன்பாட்டுவினை or விதிவினை. மறைவினை or எதிர்மறைவினை, செய்வினை, செயப்பாட் டுவினை, செயப்படுபொருள்குன்றியவினை, செயப்படு பொருள்குன்றாதவினை; which see. அது அதிக விலைசெய்யும்போலேயிருக்கிறது. It appears that it will cause me much pain. வினைக்காலம்வருங்கால்மனைவழியுந்தெரியாது. When misfortunes come, we know not even our own house, i. e. are perplexed. [prov.] தன்வினைத்தன்னைச்சுடும். His devices injure himself. வினையின்காலம். A time of misfortunes. வினைவழி. According to fate. வினை, 2. The two-fold actions, good and bad, நல்வினை, தீவினை. வினைக்குணம், s. Spitefulness, sulkiness. வினைக்குறிப்பு, s. A conjugated appellative. வினைக்குறிப்புமுற்று, s. A finite conjugated appellative. வினைசூழ, inf. To plot evil. (p.) வினைசெயல்வகை, s. Means of accomplishing an action. வினைசெய்வோர், appel. n. Workmen; servants. 2. Doers of evil deeds. வினைச்சொல், s. Verbs of both kinds. வினைஞர், s. Artificers, கம்மாளர். 2. Ploughmen, மருதநிலமாக்கள். 3. Dancers, கூத்தர். 4. Sudras, சூத்திரர். (சது.) வினைதீர்க்க, inf. To remove moral corruptions. வினைத்திட்பம்--வினைவலி, s. Boldness in action. வினைத்தூய்மை, s. A pure action. (p.) வினைத்தொகை, s. An aorist form of the relative participle, as செய், instead of செய்த, செய்கிற or செய்யும். See தொகை நிலை. வினைப்பகாப்பதம்--வினைப்பகுதி, s. The root or primitive verb. வினைப்பகுபதம், s. The verb with its termination. வினைப்பயன்--வினைப்போகம்--வினைவழி, s. Fruit of moral actions. வினைமுதல், s. The agent or subject of the verb. வினைமுதற்றொழில், s. The object. வினைமுற்று, s. A finite verb, as செய் தேன், I did. வினையனுபவிக்க, inf. To suffer for the sins of former births. வீ, A syllabic compound of வ், and ஈ. 182) *

vēṇṭu (p. 402) கிறேன், வேண்டினேன், வேன், வேண்ட, v. a. To beg, entreat, beseech, மன்றாட. 2. To approve, to like, விரும்ப. 3. To want, to need--Note. In this latter sense it is principally a defective or impersonal verb. It is conjugated, as வேண் டுகிறது. it is necessary; வேண்டிற்று, was necessary; வேண்டும், com. வேணும், will be necessary; negative, வேண்டாம், com. வே ணாம்; rela. part. வேண்டுகிற, வேண்டிய, வே ண்டின. எனக்கதுவேணும். I want it. நீசீக்கிரமாய்வரவேணும். You must come in haste. உனக்கென்னவேண்டும். What do you want? அவன்உனக்கென்னவேணும். What relation does he bear to you? வேண்டாது--வேண்டாதே--வேண்டா மல். Not wanting. வேண்டாதுபோனான். He went away displeased. வேண்டாத்தலையன், s. An abrupt man. வேண்டாமை, s. Aversion, dislike. வேண்டார், appel. n. Foes, பகைவர். வேண்டாவெறுப்பு, v. noun. Unwillingness, indifference. வேண்டி, v. part. Being wanted. 2. [as a prepos.] With, for the sake of. வேண்டியிருக்கிறது. It is wanted. வேண்டியதாயிருக்கவில்லை. Is it not required. என்னத்தைவேண்டி. With what object? என்னைவேண்டி. For my sake. வேண்டிக்கொள்ள, inf. To solicit, to pray. வேண்டியகாரியம், s. Needful things. வேண்டியசகாயம், s. All needed help. வேண்டியழைக்க, inf. To invite with desire. வேண்டியமட்டும். As much as is wanted. வேண்டுமானபோது. Whenever you want. வேண்டல்--வேண்டுதல், v. noun. Desiring, supplicating, begging. 20) *