ilāṭam (p. 53) s. The name of a country, the upper part of the Deccan, தேச மைம்பத்தாறிலொன்று. 2. [prop. இலலாடம்.] The forehead, நெற்றி. Wils. p. 719. LADA. இலாடசங்கிலி, s. A kind of curious chain carried as a curiosity or amusement, worn by itinerant mendicants of the இலாடம் country, ஓர்சங்கிலி. இலாடசன்னியாசி, s. A monk, or mendicant of that country. இலாடபாஷை, s. The dialect, or language of that country. இலாடர், s. Natives of that country.

kōrṇi (p. 151) s. Epilepsy, ஓர்வியாதி. 2 Grimace, distortion of the countenance-as in pain, முகங்கோட்டுகை. (R.) 3. Gestures, gesticulation, mockery by gesture, fun, கைகால்வளைக்கை. 4. Fancifulness, fickleness, ஆசியம். (c.) 6. [prov.] Captious complaint, சோலி. கைக்கோரணி, s. Motions, or signs with the hands--as of a dumb person, or a dying person, &c. See கை. கோரணிகாட்ட, inf. To make gestures, to gesticulate. 2. To be droll, to make sport. 3. To exhibit amusing curiosities. கோரணிக்காரன், s. A buffon, a jester. 2. A captious troublesome person. 6)

nākarikam (p. 273) --நாகரீகம், s. Town or city manners, speech, address or dress. சா துரியம். 2. Politeness, refinement of manners, civility, gentility, urbanity, உபசரணை; [e நகரம்.] 3. A favorable look, graciousness, kindness, கண்ணோட்டம். 4. Something new, a curiosity, வினோதம். 5. Affectation, foppishness, பிலுக்கு. (c.) நாகரீகக்காரன்--நாகரீகமுள்ளவன், s. A genteel accomplished person. நாகரீகமானநடைக்கை, s. Genteel manners. நாகரீகமானபேச்சு, s. Refined speech, genteel address. நாகரீகம்பண்ணுதல்-நாகரீகங்காட்டுதல், v. noun. Behaving genteely, acting politely or gracefully. 2. Being foppish, finical or precise. நாகரீகர், s. [plu.] Citizens, townsmen, நகரப்பதியோர். 2. Polite, genteel, accomplished persons, சதுரர். 3. Rakes, gallants, காமுகர். 24)

nūtaṉam (p. 279) s. Newness, novelty, புதுமை. 2. Any thing new, uncommon, curious or extraordinary, நவமானது, W. p. 486. NOOTANA. நூதனக்காரன், s. A person who does or says uncommon things; an innovator. நூதனமானவேலை, s. Curious workmanship. நூதனம்பண்ண, inf. To make new or curious things. நூதனம்விடுத்தல், v. noun. [prov.] Amusing with curious stories. நூதனன், s. A new person, புதியன். (சது.) 2. A man fond of curiosities, வினோதன். 3. An innovator. நூதனி, s. [masc. and fem.] A newcomer, a stranger. 2. As நூதனக்காரன். 7)

viṭuppu (p. 392) s. Inquisitiveness, ஆராயுங்கு ணம். 2. A show, curiosity, விநோதம். விடுப்புக்காட்ட, inf. To show a curious sight. 17) *