iṭi (p. 45) கிறது, ந்தது, யும், ய, v. n. To be broken, battered, demolished--as a wall, &c., to fall to pieces, crumble in ruins, உ டைய. 2. To be washed or broken down-as the bank of a river, கரையிடிய. 3. To become partly bruised--as rice in a mortar, நொறுங்க. இடிகரை, s. A broken bank, margin, &c. of a river, tank or well. இடிசாமம், s. [vul.] A time of ruin, கெடுகாலம். 2. Defamation, reproach, நிந்தை. இடிசுவர், s. A dead wall, a broken wall. இடிவு, v. noun. Demolition, ruin, dilapidation, the washing or crumbling away of a bank. 87)

tkr (p. 219) -தகரு, கிறது, தகர்ந்தது, தகரும், தகர, v. n. To be broken, shivered, shattered, demolished, dilapidated, உடைய. 2. To be fractured, shivered as a scull-bone, earthen vessels, &c., சின்னாபின்னப்பட. 3. To be bruised, mangled, நொறுங்க. 4. To be broken as a blister, boil, &c., accidentally, கொப்புளமு டைய. 5. To be knocked out, as the teeth, &c., பல்தகர. 6. To be broken, as a dam, bank, &c., கரையுடைய. (c.) 7. (p.) To be broken, as the ranks of an army, படையாணி சிதற--Most of its compounds are used only in Jaffna. தலைதகரஇடிக்கிறது. I have a severe headache. தகரஅடிக்க, inf. To break to piece as a stone, cocoa-nut, &c. 2. To defeat, discomfit an enemy, &c. தகரக்குத்திவிழ, inf. To persevere in unreasonable requests, as a froward child. தகரவாங்கிப்போட, inf. To raze a fort, a house, a hill, &c. (fig.) To take away any one's power or dignity. (c.) தகர்ச்சி--தகர்வு, v. noun. Fracture, dilapidation, demolition, ruins, இடிவு. 16)

tkr (p. 219) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To strike, to dash, அடிக்க. 2. To break to pieces, to raze, to destroy, நொறுக்க. 3. To fracture, as a bone, நெரிக்க. 4. To break a blister, boil, &c., to rupture, to contuse, உடைக்க. 5. To cuff the head, தலையைக்குட்ட. 6. (p.) To break the ranks of an army, to defeat, சேனையைச்சிதறடிக்க. (c.) உன்பல்லைத்தகர்த்துவிடுவேன். I will knock out your teeth. அவனைநன்றாய்த்தகர்த்துவிட்டான். He gave him a good whipping. தகர்ப்பு, v. noun. Breaking, fracture, dilapidation, razure. 17)

pāẕ (p. 313) s. Desolation, devastation, dilapidation, சேதம். 2. Damage, waste, loss, நஷ்டம். 3. Corruption, decay, putrifaction, கெடுதி. 4. Abortiveness, failure, miscarriage, கருவழிவு. 5. Baseness, wretchedness, evil, அப்பிரயோசனம். 6. That which is unadorned, or naked--as the forehead without ashes, அந்தக்கேடு. 7. Insipidness, vapidness, profitlessness, வீண். 8. Emptiness, inanity, வெறுமை. 9. Non-existence, nothingness, இன்மை. 1. The vast expanse, void-space, vacuity--as the peculiar abode of Deity, ஆகாயம். 11. Vacuum of the mind, mental abstraction, &c., சூனியம்-Note. A hard consonant following this word is doubled; or its correlative nasal is substituted; the latter is the more elegant. --In Jaffna பாழ் is changed, to பாண், regularly in combination, before ஞ, ந, ம--as பாண்ஞானம், பாணாடு, பாண்மனை and improperly before க, வ, &c., பாண்கிணறு, பாண்வீடு. பாழூருக்குநரியேராசா. In a ruined town the jackal is lord பெண்ணைப்பாழிலேதள்ளினேன். I have thrown my daughter into a desert; by an unhappy marriage. பாழிலே--பாழுக்கு. In vain, to no purpose. பாழுக்கிறைக்க, inf. To labor, or spend time in vain; (lit.) to water in vain. பாழ்க்கடிக்க, inf. [v. noun. பாழ்க்கடி ப்பு.] To desolate, devastate, to reduce to ruins, பாழ்படச்செய்ய. பாழ்ங்கிணறு, s. An empty, neglected or decayed well. பாழ்ங்குடி, s. A desolate, distressed family. பாழ்ஞ்சேரி--பாழ்நத்தம், s. A decayed or deserted village. பாழ்நிலம், s. Barren land. பாழ்ந்துரவு, s. A decayed well. பாழ்ம்புறம், s. Desolated regions. பாழ்பட, inf. To be ruined, desolated, கெட. பாழ்வாயன், s. [fem. பாழ்வாய்ச்சி.] A complainer without cause. பாழ்வாய்கூற, inf. To manifest ingratitude by saying. I received nothing; to murmur. பாழ்வெளி, s. The vast expanse or vacuum in which Deity is supposed to dwell. 2. A desert or uninhabited region, மைதானவெளி. 42)