iri (p. 50) கிறேன், ந்தேன், வேன், ய, v. n. To be destroyed, broken, கெட. 2. To be routed, defeated, discomfited. தோற்க. 3. To retreat, flee away--as defeated armies, to scamper away through fear, தோற் றோட. 4. To run, flow, recede--as waves --as darkness before the rising sun, &c., அகல. 5. To incline, சாய. 6. To fear, அஞ்ச. (p.) இரிசல், v. noun. [prov.] A break, crack, இரிதல். 2. s. Alienation of mind, discord, மனமுறிதல். இரிபு, v. noun. Hatred, animosity, பகை. 2. s. (fig.) A foe, an enemy, சத்துரு. 3. Defeat, discomfiture, தோ ல்வி, (p.) இரியல், v. noun. Defeat, discomfiture, retreat, இரிதல். 2. The neg. optative of இரி. இரியல்போக, inf. To be defeated, discomfited, to retreat. 52)

uṭai (p. 59) கிறது, ந்தது, யும், ய, v. n. To become broken--as a vessel; to crack, burst, break in pieces, split, to be fractured--as the skull, &c.; to break with force suddenly, to break or burst open--as a bank or shore; to break open--as a letter or seal, &c.; to be broken--as the skin; to be hurt--as by a wound, தகர. 2. To become broken--as the ranks of an army, to be discomfited, to retreat before the foe, இரிய. 3. To become broken--as the heart with grief, to be disheartened, dispirited, dejected, alienated, &c., to be in despair, மனம்நெகிழ. 4. To fall below in competition, rivalry or comparison, தாழ. 5. To be reduced in circumstances, to become poor, குறைய. 6. To effloresce, open, burst--as a flower, to blossom, மலர. 7. To become untwisted, முறுக்கவிழ. 8. To be reduced in strength, to be debilitated, to be subdued or overcome by any thing, பலமுடைய. (குறள். 19. அதி. 8.) 9. To be divulged or become known as a secret, வெளிப்பட. 1. To be ruined, கெட. நெஞ்சுடைந்தவனாய்ப்போனான். He is dispirited, dejected, &c.; he is in despair. கொப்புளமுடைந்தது. The blister is broken. ஒன்னலருடைந்துபோனார். The enemy was discomfited. உடை, s. Clothes, garments, vesture, dress, வஸ்திரம். உடைநடைபாவனை, s. The mode of dress, the gait, the manner, external appearance. உடையல், s. Any thing broken, a breach, a fracture. உடையல்நெரியல், s. Things cracked and broken. உடைவாள், s. A short scimiter, an accoutrement or article of equipage, சுரிகை. உடைவு, v. noun. A breach, disruption, eruption, infraction, crack, fracture, தகர்வு. 2. Being routed, a discomfiture, defeat, இரிவு. 3. Debility, brokenness of constitution, தளர்வு. 4. [with appropriate words prefixed.] Dispiritedness, dejection, broken-heartedness, despair, மனநெகிழ்ச்சி. 5. Reduction of circumstances from wealth to poverty, கேடு. மனமுடைவானவன், s. A dejected or broken-hearted person. 101)

ulai (p. 66) கிறேன், ந்தேன், [vul.] ஞ்சேன், வேன், ய, v. n. To become loose--as a tooth, a peg, a stake, &c., அலைய. 2. To be disordered--as one's affairs, become deranged, unsettled, to be ruined in circumstances, கெட. 3. To become ruined-as a house, furniture, land, crops, &c., சீரழிய. 4. To become unsettled, or agitated in mind, to be troubled, to waver, fluctuate, மனங்கலங்க. 5. To be put to the rout --as an army, கலைய. 6. To degenerate in morals, or character, ஒழுக்கங்கெட. 7. To flag, grow languid, to cease, to be reduced in strength, to lose one's powers, பலங்கு றைய. (c.) அந்தக்குடியுலைந்துபோயிற்று, That family is ruined. உலைந்தபழம், s. An over-ripe fruit. உலைந்தமனம், s. A fluctuating mind. உலைந்துதிரிய, inf. To wander, roam. உலையாமுயற்சி, s. Untiring exertion. உலைவு, v. noun. Tremor, trembling, நடுக்கம். 2. Trouble, vexation, agitation, derangement, &c., அலைவு. 3. Rout, discomfiture, கெடுதி. 4. Ruin, destruction, அழிவு. 5. Fear, horror, அச்சம். உலைவுபண்ண, inf. To annoy, trouble, perplex, vex. 29)

ulai (p. 66) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To harass, vex, agitate one--as a demon; to distress as a fever, &c., அலைக்க. 2. To ruin, injure, impoverish, reduce, or emaciate one--as a disease, கெடுக்க. 3. To disorder, derange one`s circumstances, to unsettle, கலைக்க. 4. To ruin by seduction, desertion, &c., to injure another's character, ruin a person, a family, &c., சீரழிக்க. 5. To put to the rout, discomfit, முறியடிக்க. 6. To cause the mind to fluctuate, மனதைக் கலக்க. 7. To ruin property--as a house, furniture, lands, &c., ஆஸ்தியைக்கெடுக்க. பேயவனையுலைத்துப்போட்டது. The demon has vexed, ruined, reduced him, &c. உலைப்பு, v. noun. Putting to the rout, discomfiture, முறியடிக்கை. 2. Trouble, vexation, suffering, &c., வருத்தம். 30)

tṭṭu (p. 222) v. noun. Knock, tap, stroke, pat, rap, தட்டுகை. 2. Breaking, knocking, patting, தட்டல். 3. Scarcity, straits, extremity, குறை. 4. Drawing near, கிட்டுகை. 5. Warding off, averting, நீக்கல். 6. Evasion, prevarication, புரட்டு. 7. A dexterous performance or man&oe;uvre, உபாயம். 8. Stalk of grain, பயிர்த்தாள். 9. Striking against, collision, முட்டுதல். 1. Frustration, thwarting, விலக்கு. 11. Opposition, check, impediment, தடை. 12. Getting money by deception, swindling, பித்தலாட்டம். 13. (fig.) A cunning remark, a repartee, an insinuation, சூத்திரப்பேச்சு. 14. Patting, மெய்ப்பரிசத் திலொன்று. 15. Publishing by striking a gong, &c., தாளம்போடல்.--Note. In many of these meanings the word is used in cant. (c.) அவனுக்குநல்லதட்டு. He had a good profit. சாப்பாட்டுக்குஇப்போதுஅதிகதட்டு. Now a days, I am much straitened for food. ஒருதட்டுத்தட்டிவிட்டான். He has warded it off, acquitted himself well, given a gentle blow. ஒருதட்டுத்தட்டியிருக்கிறார். He has said something to frustrate the matter, or thrown in a word, &c. [prov.] தட்டிலும்வீச்சிலுங்காரியம்பார்க்க. To make a display and shift the expense on others. தட்டிலேவயிறுவளர்க்க. To support one's self at another's expense. தட்டுக்காரன், s. A rogue, a cunning fellow. 2. An evader, a prevaricator. தட்டுத்தட்ட, inf. To give a tap. 2. To evade. 3. To thwart or frustrate. 4. To act dexterously. தட்டுத்தடவல், v. noun. As தட்டல்த டவல், which see. தட்டாயிருக்க, inf. To be destitute, to be in straits. செலவுக்குத்தட்டாயிருக்கிறது. We are in want of the means of subsistence. தட்டுக்கொட்டு, v. noun. [prov.] Exterior show without accomplishing one's wish. 2. A bauble, gew-gaw. 3. Living by stratagem, &c. தட்டுத்தடக்கு, v. noun. Hesitation, impediment. தட்டுத்தடக்கில்லாமல்வாசிக்கிறான். He reads fluently. தட்டுத்தாவரம், s. [prov.] Resort, resource, refuge, புகலிடம். தட்டுப்பட, inf. To be hit, to be struck--commonly accidentally. 2. To be tapped or beaten as a drum, cymbal, &c. 3. To lack, to be wanting--as stores, money, rain, &c. 4. To be felt by contact. 5. To be stopped in progress, as a vehicle, a performer, &c., To be understood. அவன் என்கண்ணுக்குத்தட்டுப்படவில்லை. I have not seen him any where. இப்போதுதான்எனக்குத்தட்டுப்பட்டது. Now I understand it. தட்டுண்டுபோக, inf. To be beaten off, scattered. 2. To be all threshed out--as rape-seed. 3. To be thwarted, to fail, as an expected good. 4. To be upset, overturned. 5. To exchange commodities clandestinely, and fraudulently. தட்டுக்கெட, inf. To be greatly alarmed, to stand aghast. 2. To be in extremity, in destitution. 3. To suffer loss. தட்டுக்கெட்டுத்தடுமாறிப்போனான். He was greatly surprized. தட்டுக்கெட்டசமாசாரம், s. A complicated business. தட்டுக்கேடு, v. noun. Extremity, want, destitution. 2. Loss. 3. Perplexity, surprize. 4. Defeat, discomfiture, ruin. தட்டுமாறி, appel. noun. A swindler. 37)

tōl (p. 264) தோற்கிறேன், தோற்றேன், தோற் பேன், தோற்க, v. n. (with the dative.) To failing rivalry, contest, gemes, &c., to be the inferior, தோற்படைய. 2. To be defeated, discomfited, vanquished, அபசயப்பட. 3. To fall in comparison. தாழ. 4. To yeild, to finich, to be content to lose, to give away voluntarily, to forbear revenging an affront, enforcing a right, &c. பொறு க்க. 5. To be confuted, refuted, &c., நியா யத்தில்தோற்க. 6. v. a. (fig.) To lose a dear friend in war, or by any untimely death, இழக்க. 7. To lose property in a game, &c. (c.) தோற்கிறவன்சுமக்கிறதுவழக்கம். It is the custom for the one defeated in play to carry the victor. எனக்குத்தோற்றுப்போனான். He yielded to me, he was defeated. பணத்தைத்தோற்றுவிட்டான். He has squandred his money. தோலாநாவினர், s. (plu.) Eloquent persons, சாதுரியர். (p.) தோலாவழக்கு, s. As தோராவழக்கு. தோற்கடிக்க, inf. [prop. தோற்க அடிக்க.] To defeat, to discomfit. 2. To overcome in a game, &c., 3. To surpass. தோற்கப்பண்ண, inf. To defeat, to put to the worst, &c. தோற்றுவிட, inf. To yield a right voluntarily. 2. To lose in a game --to be defeated. 3. To squander. தோல்வி, v. noun. Discomfiture, defeat, loss of a game, &c., தோற்பு. 2. Yielding to a victor or rival. 3. Defeat in argument. தோல்விகாண, inf. To suffer defeat, to lose a game. தோல்வு, v. noun. Defeat, loss, தோற்பு. தோற்பு, v. noun. Losing, defeat, discomfiture--oppos, to கெலிப்பு. தோற்பனதொடரேல். Do not undertake what you will fail in. (Avv.) தோற்றல், v. noun. Being defeated. 59)

nikkirakam (p. 276) s. Destruction, killing, நா சம். 2. Confinement, arrest, restraint, கட் டுப்பாடு. 3. Punishment, or discipline, as inflicted by kingly or divine power, தண் டனை. 4. Confutation in argument, தோல்வி; [ex நி, before, et. கிரகி, to grasp.] W. p. 466. NIGRAHA. பஞ்சேந்திரியநிக்கிரகம்பண்ணினவன். He that has mortified his senses; i. e. restrained himself. நிக்கிரகஸ்தன், s. The deity, as destroyer, அழிப்பவன். நிக்கிரகஸ்தானம், s. (St.) Defeat, discomfiture in a argument, தர்க்கத்தில்தோற்றல். நிக்கிரகானுக்கிரகம், s. Justice and mercy, as attributes of a good king, தண்டனையுமிரக்கமும். 2. [in Theol.) Distribution of rewards and punuishments, as by the deity, in reference to former actions, இன்பதுன்பங்களூட்டல். நிக்கிரகிக்க, inf. To kill, destroy, கொல்ல. 2. To bind, restrain, confine, பந்திக்க. 35)

nilai (p. 277) s. State, condition, character, quality, frame or temper, குணம். 2. Story of a building car &c., தேர்த்தட்டு. 3. Doorpost, door-frames, கதவுநிலை. 4. Posture, attitude, position. See நான்குநிலை. 5. Station, situation, site, இல்லிடம். Profession, vacation, calling, தொழில். 7. Degree in religious or other attainment, சரியைமுதலி யன. 8. Firmness, fixedness, stability, permanence, durability, உறுதி. 9. Religion, either in system or principle, மதம். 1. Prescribed rules of religion, morals, caste, &c., or the practice of rules, வைதீகநிலை. 11. Situation or aspect of a planet in respect to its influence, கிரகநிலை. 12. Usage, முறைமை. 13. A stand, fixture, ஆதனம். 14. Pendent part of an ornament, ஆபர ணத்திற்றொங்கணி. 15. Appropriate or wonted place, habitation, place of residence, வசிக்குமிடம். 16. Place, location, இடம். 17. The earth, the world, பூமி. 18. Time, காலம். 19. [prov.] One of the two land measures, that applied to any but rice-lands. See நெல்லிலாச்சம். 2. Fordableness, ford, தாண்டுதுறை.-- The நிலை, (attitudes) in archery are; 1. பைசாசம், standing with one leg straight and the other bent, as devils are said to stand; 2. மண்டலம், standing with both knees bent out; 3. ஆலீடம், standing with the right knee bent out, and the left foot advanced; 4. பிரத்தியாலீடம், standing with the left knee bent and the right foot advanced. (சது.)--Note. Some authorities give a fifth posture, சமபாதம், standing with the feet even. நிலையுரியாய்ச்சீலையையுரிந்தான். He stripped or made himself naked. நிலையைவிட்டால்நீச்சு. If the fordable depth be left, one must swim--videlicet, give not up a certainty for an uncertainty. நிலைகலங்க, inf. To be disturbed, deranged, &c., in situation as a person or thing. நிலைகுலைக்க, inf. To ravish, &c. See குலை, v. a. நிலைகுலைய--நிலைகெட, inf. To lose one's situation, &c. See குலை, v. நிலைகேடு, s. Loss of a situation. நிலைகொள்ள, inf. To come into existence or operation. 2. To continue, to be permanent. நிலைக்கடகம், s. [prov.] A large, stationary basket, பெருங்கூடை. நிலைக்கண்ணாடி, s. A fixed lookingglass. See கண்ணாடி, under கண். நிலைக்கல், s. Bezoar, ஆட்டுக்கல். நிலைக்களம், s. Site, situation, location of a person or thing, இருப்பிடம். (p.) நிலைக்கால், s. Door-post, door-frame, வாசற்கால். நிலைக்குடி, s. Settled or naturalized inhabitants, proprietors of the soil, aborigines, பழங்குடி. நிலைக்குத்த--நிலைக்குத்திட, inf. To be fixed as the eyes at the approach of death. See குத்து, v. நிலைதவற, inf. To fall from one's station or rank. 2. To deviate from prescribed rules, morals, &c., to degenerate. நிலைதளம்ப, inf. To be moveable, நிலை தளர. 2. To be unsettled as a family, a government, &c., உறுதிகெட. 3. To fluctuate, to waver, to swerve, from the path of virtue, அலைய. 4. To be ruined in one's cicumstances, நலிந்துபோக. 5. To be neglected, as one's property or affairs, பராமரியாதுகிடக்க. நிலைத்தண்ணீர், s. Standing water in pools, tanks, &c. நிலைநிறுத்த, inf. To set up, establish one's self in better circumstances. 2. To restore to a right state in religion or morals. நிலைநிறுத்தக்கொடுக்க, inf. To fulfil a promise. நிலைநிற்க, inf. To stand firm in one's principles, to persevere, to maintain consistency. 2. To be permanent, lasting or enduring; to remain. நிலைநீங்காமை, s. Steadfastness. நிலைபரம், s. See நிலைவரம். நிலைபிடிக்க, inf. To get an office or residence, for one's self, தொழில்கைப்பற்ற. 2. To attain the right standing, &c., in religion, நிலைபெற. 3. To reach the goal, குறியடைய. நிலைபெற, inf. To be placed or situated, தங்க. 2. To gain a firm footing, உறுதிகொள்ள. 3. To persevere, to endure. நிலைபெறுத்தல்--நிலைபெறுத்துதல், v. noun. Fixing, establishing, placing, நிலைநிறுத்தல். 2. Rendering permanent, lasting, or durable, நீடிக்கச்செய்தல். 3. Preserving, protecting, காத்தல். (p.) நிலைப்பெறுத்துகை, v. noun. Elasticity, ஸ்திதஸ்தாபகம். (சது.) நிலைபேறு, s. A firm position or situation, அசையாமை. 2. Firm footing, stability, உறுதி. 3. A pillar or post, துண். 4. Final bliss, மோட்சம். (சது.) 5. Honor, reputation, character, மானம். நிலைப்பட, inf. To become permanent, lasting, durable. 2. To be fixed, steady, firm. 3. To become stationary, established. 4. To attain certainty, நிசப்பட. நிலைப்படுத்த, inf. To make permanent, lasting, durable. 2. To establish, settle, fix. 3. To make certain, நிசப்படுத்த. நிலைப்பரப்பு, s. [prov.] An extent or measure of land for grain. See நிலை. நிலைப்பாடு, s. Firmness, permanence, durability, உறுதிப்பாடு. நிலைமண், s. [prov.] Primitive, or native soil, as distinguished from கொட்டுமண், made ground. நிலைமண்டிலஆசிரியப்பா, s. One of the four species of ஆசிரியப்பா. See Beschi's Shen-Tamil Gram. p. 85. நிலைமண்டுதல், v. noun. Making a long stay in a place from home. 2. Sticking closely to a place, as a person, or animal. நிலைமாறுதல், v. noun. Changing place, principles or religion, being proselyted, இடமாறுதல். 2. [in gram.] Being changed in place--as letters, in words, as வைகாசி for வைசாகி, the latter being according to the original, சொல்லினெழுத்துமா றுதல். நிலைமொழி, s. [in gram.] The preceding or antecedent word, வருமொழிக்கு முதன்மொழி. நிலையகம், s. House, abode, வீடு. (p.) நிலையங்கி, s. A robe, a cloak. நிலையழிய, inf. To be unsettled as a kingdom, or ruined as a family, &c. 2. To depart from right principles, as நிலைதவற. 3. To be discomfited, தட்டழிய. நிலையழிவு, v. noun. Defeat, discomfiture, &c., as தட்டுக்கேடு. நிலையறிதல், v. noun. Knowing one's standing, rank, character or principles. நிலையாடி, appel. n. A weaver's swift. நெய்வார்கருவியுளொன்று. 2. Standing looking glass as நிலைக்கண்ணாடி. நிலையாகக்கேட்டல், v. noun. Hearing steadily, attentively, fixedly, உறுதிாயாய்க் கேட்டல். நிலையிடல், v. noun. Establishing, confirming, ஸ்தாபித்தல். நிலையியற்பொருள், s. A motionless inanimate thing. (p.) நிலையில்லாமை--நிலையின்மை, v. noun. (neg.) Transientness, transitoriness, அநித்தியம். 2. Fickleness, wavering, instability, உறுதியின்மை. நிலையில்லாதவன், appel. n. A changeable person, one who breaks his word. நிலையுடைக்கட்டை, s. A pivot. (R.) நிலையுடைமை, v. noun. Stability, firmness. (p.) நிலையுமல், s. [prov.] A large basket for grain, &c., kept stationary. நிலையுரல், s. A large mortar. நிலையூன்ற, inf. To take firm footing, become firmly settled in place, பலப் பட. 2. To become firmly rooted as a tree, வேரூன்ற. நிலைவரம், s. [improp. நிலைபரம். Tel. நிலவரமு.] State, condition, circumstances, நிலைமை. 2. Certainty, assurance, உண்மை. 3. Firmness, steadiness, sureness, உறுதி. நிலைவரப்பட்டவன், appel. n. A person who may be depended upon. நிலைவிளக்கு, s. Lamps placed in a square frame in a temple opposite the door; being stationary, not taken for other purposes. See சட்டவிளக்கு. ஒருநிலையாய்நிற்றல், v. noun. Continuing in a stationary posture. 2. [also ஒருகாலிலேநிற்றல்.] Persisiting, commonly in an improper request. 156)

pangkam (p. 288) s. Diversity, division, dislodgement, வேறுபாடு. 2. Defeat, discomfiture, disappointment, தோல்வி. 3. Indecency, shame, disgrace, வெட்கம். 4. Distortion, contortion of the limbs, &c., நெ ளிப்பு, முடம். 5. Violation, desecration, prostitution, profanation, ஈனம். 6. Injury, detriment to one's person reputation, &c., மானபங்கம். 7. Wave, அலை. 8. A tank, குளம். 9. A piece, துண்டு. W. p. 611. B'HANGA. 1. Mire, mud, குறைசேறு. 11. Sin, பாவம். 12. Dust, புழுதி. W. p. 491. PANKA. அவனையங்கபங்கமழிக்கிறான். He vexes him. என்னைப்பங்கம்பேசினான். He reproached me. அவன்பங்கப்பட்டுப்போனான். He was ignominiously treated. பங்கக்கேடு, s. [vul.] Digrace, ignominy. பங்கங்கொள்ள, inf. To deride one. (Beschi.) பங்கசாதம், s. The lotus, தாமரை as பங்கயம்; [ex சாதம், produced.] பங்கப்பட, inf. To be treated disgracefully, ignominiously, &c., அவமானப் பட. 2. To fall into disgrace, சிறுமைப்பட. 3. To be violated, desecrated, ஈனப்பட. பங்கப்படுத்த, inf. To treat disgracefully, put one to shame, expose one 2. To To violate, desecrate, profane. பங்கம்அழிதல், v. noun. Becoming disgraceful; losing one's honor, credit, &c. பங்கேருகம், s. Lotus, as பங்கசாதம்; [ex உருகம்.] சமயபங்கம், s. An unseasonable time.