oṟṟu (p. 84) s. A mute consonant, மெய் யெழுத்து. 2. Spying, espionage, searching, agency, வேவு. 3. A messenger, an agent or emissary, தூதன். 4. A spy, வேவுகாரன். ஒற்றர், s. Spies, searchers, emissaries, வேவுகாரர். 2. The confidential agents or messengers of a prince whether employed in his own dominion or another's, for a good or bad purpose, தூதர். ஒற்றராலக்கணத்தேயுணர்ந்து. Being acquainted (with the counsels of the enemy) at that time through the spies. (பார.) கன்னலொன்றளவைதன்னிற்கந்தவேளொற்றன்யா க்கை சின்னபின்னங்களாகச்செய்குவன். I would tear to pieces the body of Veeravagu, Skandar's emissary, in the space of an hour. (ஸ்காந்.) ஒற்றளபு--ஒற்றளபெடை, s. The insertion of a consonant in verse to lengthen the sound. See அளபெடை. ஒற்றாடல், v. noun. The act of directing spies. ஒற்றாளுதல், v. noun. Employing spies or secret messengers, தூதரையாளுதல். ஒற்றுக்கேடு, s. The elision of a consonant. ஒற்றுக்கேட்டல், v. noun. Overhearing. ஒற்றுப்பெயர்த்தல், v. noun. [in மி றைக்கவி.] Constructing a species of verse so artfully that, independent of the main sense, other meanings may be contained in it, மிறைக்கவியினோருறுப்பு--as அம்புத்தலை, the head of an arrow is அப்பு த்தலை, when the mute is hardened--which means the new head--besides the original meaning. ஒற்றெழுத்து, s. An inanimate consonant, மெய்யெழுத்து. ஒற்றொழிபாட்டு, s. A verse that contains no mute consonants, மெய்யெழு த்தில்லாப்பாட்டு. 27)

cāraṇar (p. 178) s. Spies, secret agents, government emissaries, ambassadors, வேவுகாரர். (இராமா.) W. p. 92. S'ARAN'A. 2. Special devotees of the Jaina religion, eight in number, believed to have attained the supernatural power of frequenting at pleasure any place either in the heavens, the earth or the waters, சமணரிலிருத்திபெற் றோர்; [ex சா, to go.] (நிக.) 29) *

cārar (p. 178) s. (sing. சாரன்.) Spies, secret agents, emissaries, வேவுகாரர். W. p. 323. CHARA. 2. Paramours, gallants, சோரநாய கர். W. p. 348. JARA. (p.) 39)

tūtu (p. 253) s. Message, communication, errand, notice, tidings, செய்தி. 2. Embassage. embassy, commission, mission, தானாபதித்து வம். (Sa. Dûtya.) 3. (fig.) A negociator in love-intrigues, &c., messenger, ஒற்றன். 4. (fig.) Ambassador, envoy, தானாபதி. 5. A kind of poem representing a lady sending messages to her lover by her female companion, or by a bird, a beetle, &c., ஓர்பிரபந்தம்; [ex Sa. Du. to go.] (c.) தூதனுப்ப--தூதுவிட, inf. To send a message or messenger. தூதன், s. (fem. தூதி, தூதிகை, pl.தூதர், தூதர்கள்.) A messenger, a news-carrier, செய்தியறிவிப்போன். 2. An ambassador, nuncio, தானாபதி. 3. Agent, a spy, an emissary, ஒற்றன். 4. One who treats for another in love intrigues; சமாதானம் பேசுவோன். W. p. 418. DUTA. 5. The messenger who carries the news of a poisonous bite to the magician; by whose postures, gestures, words, &c., the fate of the bitten person is ascertained. 6. (Chirst, usage, with தேவ.) An angel. எமதூதன், s. A messenger of Yaman, the god of death, to carry away souls to his court. See எமன், இயமன். தூதனிலட்சணம், s. Posture, gestures. &c., of the messenger, with news of a snake bite. தூதன்சொல்லிலட்சணம், s. Words of the above messenger, of which the letters are counted to ascertain the patient's fate. தூதாள், s. (pl. தூதாட்கள்.) A messenger, a spy, as தூதன். தூதிற்பிரிவு, v. noun. (in love poetry.) Separation of husband from his wife to go on a message for the king. தூதுசொல்ல, inf. To deliver a message or errand. தூதுநடக்க--தூதுபோக, inf. To go on an errand, to act as a messenger. 25)

pṇpu (p. 292) s. Nature, property, natural or essential quality, குணம். (சது.) 2. Mode, state, manner, விதம். 3. Good quality, fitness, suitability, தகைமை. 4. Disposition. temper, சுபாவம். 5. [in gram.] An adjective, (p.)--Note. பண்புப்பெயர், are by some grammarians divided into two classes; குணப்பண்பு, abstract qualities; 2. தொழிற்ப ண்பு, qualities of actions. For ஒலிப்பண்பு, குறிப்புப்பண்பு, சாதிப்பண்பு, see in their places. பண்படி, s. The root of adjectives or words of quality. பண்படியாகப்பிறந்தவினை, s. Verbs derived from abstract nouns. பண்பாகுபெயர், s. [in gram.] Names of qualities, &c. See குணவாகுபெயர். பண்பி, s. A thing or persons possessing a quality. See குணி. (p.) பண்பிற்பகாநிலைப்பதம், s. Uncompounded words denoting quality. பண்புகாட்ட, inf. [prov.] To betray one's nature or descent. See குணங்காட்ட. பண்புச்சொல், s. An adjective or term expressing quality. See உரிச்சொல். பண்புடைமை, s. The quality of adapting one's self to others knowing their character. See உடைமை. (குற.) 2. Condescension in exalted personages. பண்புத்தற்கிழமை, s. One of the தற் கிழமை, a quality considered in relation to that to which or whom it belongs, as பாலின்வெண்மை, whiteness of milk. பண்புத்தொகை, s. A relative term in which the particle ஆகிய is understood. See தொகைநிலை. பண்புபாராட்ட, inf. To extol the good qualities of a person or thing. பண்புருபு, s. The particle, ஆகிய. பண்புரைப்பார், appel. n. [pl.] Messengers, agents, emissaries, தூதுவர். (சது.) பண்புவமை, s. [in rhet.] The comparison of properties, qualities, &c., of different things. See குணவுவமை. 56)