iṭuvnti (p. 45) s. Calumny, defamation, false accusation, அபாண்டம். 2. Oppression, extortion, அடாவரி. 3. Injustice, அநீதி. இடுவந்திக்காரன், s. A calumniator. 103)

cukkirākkiṉai (p. 192) s. Cruel treatment, extortion, excruciating punishment, கொடிய இமிசை. (Colloq.)--Note. This word seems to be a corruption of சுக்கிரீவன் and ஆக்கினை both in orthography and meaning. 41) *

curuṭṭu (p. 196) கிறேன், சுருட்டினேன், வேன், சு ருட்ட, v. a. To roll up, coil, curl, infold, twist, சுருளச்செய்ய. 2. To form waves as the sea, அலைசுருட்ட. (p.) 3. (fig.) To take up all at once, to sweep off, முழுதுங்க வர. (c.) [ex சுருள், v.] சுருட்டிக்கட்டிக்கொள்ள, inf. To roll and fasten leaves together as red ants and other insects. 2. To get business, persons, &c., under one's own control. சுருட்டிக்கொண்டுபோக, inf. To carry off, to pilfer, to remove by stratagem, கொள்ளையிட. சுருட்டிப்பிடிக்க, inf. To reduce a person--as disease. 2. To pinch the stomach, as excessive hunger, பசியினால் வருந்த. (c.) சுருட்டிமுடிக்க, inf. To fold and tie the hair. சுருட்டிவாங்க, inf. To have spasms. 2. To oppress, to be extortionate. சுருட்டிவாரிக்கொண்டுபோக, inf. To carry off, to sweep off, as an epidemic, inundation, a whirl-wind, fire, thieves, &c. (c.) சுருட்டிவைக்க, inf. To roll up and place mats, sails, &c. சுருட்டிமடக்க, inf. To pilfer. 2. To overcome in a struggle, debate, &c. 3. To win--as a suitor. சுருட்டியடிக்க, inf. To rush on--as a whirl-wind, or an epidemic. 2. to confound things in debate. முழுப்பாய்சுருட்டி, appel. n. (fig.) A swindler, a cheat. See முழு. சுருட்டு, v. noun. Curling, coiling, ம டக்குகை சுருட்டுவாள், s. A flexible kind of sword. 30)

tṭātṭi (p. 222) s. [prov.] Molestation, disturbance, கலக்கம். 2. Perverseness, injustice, unfairness, usurpation, மாறுபாடு. Compare படுதடி. தடாதடிக்காரன், s. (com. தடியடிக்கா ரன்.) An usurper, extortioner. 2)

pṟi (p. 303) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To pluck, to crop, to pick off with a twist, கொய்ய. 2. To weed, eradicate, பிடுங்க. 3. To snatch, twitch away, tear off, wrench, திருகிப்பறிக்க. 4. To take by force, to usurp, to grasp, to extort, to rob, to plunder, to confiscate, வலிதிற்கவர. 5. To dig out, to excavate, தோண்ட. 6. To unload, unlade, discharge, இறக்க.--Note The most common compounds are, அஸ்தி வாரம்பறிக்க, to dig for a foundation; களைபறிக்க, to weed; தேங்காய்பறிக்க, to pluck cocoa-nuts; தட்டிப்பறிக்க, to get by stratagem; பூப்பறிக்க, மலர்பறிக்க, to crop flowers; பணம்பறிக்க, to juggle away money; மண்பறிக்க, to dig out earth; வெட்டிப்பறிக்க, to root up a tree, or undermine a wall. பறித்தகாட்டுக்குப்பயமில்லை. There is nothing to fear in a jungle, where a robbery has just been committed பறிமுதல், s. Confiscated property. 2. Things plundered from a single person. பறி, v. noun. Plucking. cropping. picking off, பிடுங்குகை 2. Seizure, plunder, usurpation, extortion, spoil, கொ ள்ளை. 3. What is unloaded or discharged from a cart, இறக்கியபாரம். பறிகாரன், s. An extortioner. 2. A highway-man. பறிகொடுத்தல், v. noun. Being robbed, bereaved, &c. பறிதலைச்சமணர்--பறிதலையர், s. One of the two classes of Jainas, so called because they pluck all the hair from their heads to avoid vermin and so to prevent taking away life. செடிகொள்பறிதலையமணர். Jainas whose head is deprived of hair. (மீனாட்சி.) பறிபட, inf. To be plucked off. 2. To be robbed, bereaved, plundered. பறிப்புv. noun. Plucking; unloading, a seizure. 52)

piṭungku (p. 315) கிறேன், பிடுங்கினேன், வேன், பிடுங்க, v. a. To pull out, to pull off, to pluck up, to extract, to extirpate, eradicate, களைய. 2. To snatch, to seize on, to grasp, பறிக்க. 3. To extort, to wrest or wring from, இழுக்க. 4. To depose, to dislodge, to turn one out of office, அகற்ற. (c.) பிடுங்கித்தின்ன, inf. To pluck and devour, as a bird. 2. To eat what was obtained by extortion or importunity. பிடுங்குகீரை, s. [colloq. பிடுங்கீரை.] Young greens, fit to eat, தண்டுக்கீரை. (Old Dic.) பிடுங்குண்ணி, appel. n. One deprived of his living by an extorioner; also பிடுங்குண்டவன். 2. [prop. பிடுங்குண்ணி.] One who lives by extortion. 6) *

piy (p. 316) க்கிறேன், த்தேன், [vul. பிச்சேன்.] ப்பேன், க்க, v. a. To rip, tear, rend, கிழிக்க. 2. To card or pick cotton; to separate into parts, பண்ண. 3. To break or pinch off, to break in pieces--as thin cakes or wafers; to tear into small bits--as paper or leaves, இலைமுதலியவற்றைப்பிய்க்க. 4. To break through a hedge, to break--as cadjans, பிரிக்க. (c.) பிய்க்காதே, Don't tear [this]. பிய்க்காமல்வை. Put it away without tear ing. பிய்ச்சுப்பிடுங்கிவயிறுவளர்க்க, inf. To support one's self by extortion. (colloq.) பிய்த்துக்காட்ட, inf. To explain mi nutely, to analyze a matter. பிய்ப்பு, v. noun. Tearing or pinching off, பிய்க்கை. 7) *