eyiṉ (p. 73) s. A desert tribe, எயினச் சாதி. (p.) எயினர், s. (fem. எயிற்றியர்.) A cast of foresters who like by plunder and who formerly were much employed as soldiers, மறவர். எயினக்குடி--எயின்குடி, s. A family of foresters. எயினச்சேரி--எயின்சேரி, s. A village of foresters. 79)

eyiṟu (p. 73) s. A tooth, பல். 2. The tusk of an elephant, or wild hog, யானை, பன் றியிவற்றின்கோடு. (p.) எயிறலைக்க--எயிறுதின்ன, inf. To gnash the teeth--expressive of anger. எயிறலைப்பு, v. noun. Gnashing the teeth. எயிறிலி, s. The sun whose teeth Siva is said to have broken to pieces, சூரியன். (p.) 78)