iḷkkm (p. 55) s. [vul.] Laxity, tenderness, abatement in severity, suffering, &c., relaxation, indulgence, tenderness of mind, placableness, நெகிழ்ச்சி. இளக்கமாய்விற்றேன். [prov.] I sold it below its value. இளக்கமானபொன், s. Soft or pure gold. கையிளக்கமில்லாதவன், s. A closefisted, tenaceous, parsimonious person, a niggard.

iḷkkri (p. 56) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. n. To relax, become inattentive, weary, or negligent in action, duty, &c., to slacken, தளர. 2. To yield before an opponent or rival, to lose in a race or trial of strength, தாழ. 3. To become dispirited, disheartened, &c., எளிமையாக. 4. To become intimidated, to fear, அஞ்ச. (c.) 3)

iḷkkārm (p. 56) s. [vul.] Indulgence, laxity, compliance; mildness, mitigation of punishment, &c., lenity, remission of a duty, tax, payment, &c., relaxation, இளகி யதன்மை. This word is specially appropriate to rational beings. சிறைகளுக்கிளக்காரங்கொடுக்கலாகாது. Slaves are not to be indulged, treated with lenity, &c. 2)

iḷkku (p. 56) கிறேன், இளக்கினேன், வே ன், இளக்க, v. a. To relax, slacken, relax a spring, &c., to loosen a rope, &c., to soften, mollify, cause another to yield, to work on one's feelings, to cause to relent, move the heart, appease, conciliate; to soften or moisten the throat, chest, &c.--as with liquids, fruits, conserves, இளகச்செய்ய. கையையிளக்கிவிட்டான். He gave liberally. வயிற்றையிளக்க, inf. To relax the bowels by cathartics. 2. To relieve the bowels by discharging their contents. 4)

kāṭviḷkku (p. 103) s. Lamps formed by putting oil and wicks in large vessels for illumination of great occasions, பெருவிளக்கு. (c.) 70)

kaiviḷkku (p. 144) s. A kind of small portable lamp. 2)

toṉṉūlviḷkkm (p. 263) s. [alsoதொன் னூல்.] A grammar of Beschi. ஓரிலக்கண ம்; [ex தொல், ancient, நூல், science, book.] 28)

viḷkkṇm (p. 398) s. Soldering, பொடிவிள க்கணம். (Colloq.) 117)

viḷkkm (p. 398) s. Illustration, elucidation, conspicuousness, தெளிவு. 2. A phase of the moon, சந்திரனாள். (சது.) விளக்கவொலி, s. Articulate sound, பொருடருமொலி. 118)

viḷkku (p. 398) s. A lamp, தீபம். (c.) 2. The fifteenth lunar asterism, Arcturus in Bootes, சோதிநாள். (சது.) விளக்கெரிகிறது. The lamp burns. வீடும்விளக்குமாகவைக்கிறது. Providing one with house and lamp; i. e. giving one a living. விளக்கணைக்க--விளக்கையவிக்க--விளக் கைக்குளிரவைக்க--விளக்கைநிறுத்திப்போட, inf. To extinguish a lamp. விளக்கிட, inf. To light lamps. 2. To place lights in a temple, as an act of worship. விளக்கீடு, v. noun. Raising and placing various lights on a certain evening in November. See கார்த்திகைவிளக்கு. விளக்குக்கொளுத்த--விளக்கேற்ற--விளக் குப்பொருத்த, inf. To light a lamp. விளக்குக்கூடு, s. A lantern. 2. As விளக்குமாடம். (R.) விளக்குக்குச்சோறூட்ட--விளக்குக்குப் புதிதூட்ட, inf. To present boiled or new rice before burning lamps, as a thankoffering to the god of fire on gathering the first fruits. விளக்குத்தகளி, s. [sometimes விளக்குத் தளி]. A lamp as a utensil. விளக்குத்தண்டு--விளக்குத்தாள்--விளக்கு ப்பாதம், s. A candelabrum, a candle-stick. விளக்குநாச்சியார், s. A burning lamp, personifying a goddess. விளக்குநிலை, s. A salutation addressed to a king, invoking success and prosperity. See பிரபந்தம். விளக்குப்போட, inf. To prepare lamps for lighting. விளக்குமாடம், s. A small triangular niche in a wall to put lamps in. See மாடம். விளககெண்ணெய், s. Lamp oil. 2. Castor oil for medicinal purposes. விளக்கேற்றிவைக்க, inf. To light and hang up lamps. இவனுக்குக்காலங்காலத்தாலேஒருவிளக்கேற்றிவை க்கநினைக்கிறேன். I think it is better to marry my son while he is young. விளக்கையூதிவிடல், v. noun. Extinguishing a lamp by blowing with the mouth; considered a sin. விளக்கொளி, s. The flame of a lamp and the brilliancy around it. 119)

viḷkku (p. 398) கிறேன், விளக்கினேன், வேன், விளக்க, v. a. To polish, or brighten, துலக்க. 2. To render conspicuous, to declare, to illustrate, விளங்கச்செய்ய. 3. (Beschi.) To solder, பொடிவைக்க. 4. [loc.] To clear, to sweep, துடைப்பத்தாற்பெருக்க. வட்டிலைவிளக்கு. Scour the brass-plate. எனக்கதைவிளக்கிக்காட்டும். Please explain the subject. மனதைவிளக்குகிறது. Purifying the mind. விளக்குமாறு, s. Broom, or broom-stick. விளக்குமாற்றுக்கட்டை, s. A broom that is worn by long use. See துடைப்பக் கட்டை. 2. [fig.] A good for-nothing. 120)