utācaṉam (p. 60) --உதாசினம், s. Contempt, insult, abuse, நிந்தை. Wils. p. 147. UDASINA. உதாசினபாவம், s. The crime of insulting. (உப. 294. 1.) உதாசனன், s. A reviler, abuser, நிந்திப்பவன். 5) *

kiḷḷu (p. 112) கிறேன், கிள்ளினேன், வேன், கிள்ள, v. a. To pinch with the finger and thump, the nails, &c., கையாற்கிள்ள. 2. To pinch off, to pluck, to nip, to pick--as a leaf, &c., இலைமுதலியகிள்ள. 3. To hold, take up, carry, &.--as with the beak, the fingers and thump, &c.; to take up a little, a pinch, &c., கொஞ்சமாயெடுக்க. வயிறுகிள்ளுகிறது. I am pinched with hunger. கிள்ளாக்கு, s. A bit of leaf, especially an ola given as a token of being sent by some superior, அதிகாரநறுக்கு. 2. A note of hand, a bit of leaf, a token from a person in authority--as a passport, warrant, letter of introduction, &c., உத்தார ச்சீட்டு. கிள்ளாப்பிறாண்டு, s. [prov.] A kind of child's play, pinching, ஓர்விளையாட்டு. 2. fig. Want of attention to guests, at a feast; distribution to them in small quantities, அலட்சியம். கிள்ளாப்பிறாண்டுபண்ண, inf. To supply guests too sparingly. 2. To take sparingly at a feast from modesty, delicacy, &c. 3. To give stintingly in charity, &c. கிள்ளிக்காட்ட, inf. To give a hint, a signal; also a summery, &c.; lit. a pinch. கிள்ளிக்கொடுக்க, inf. To give a little from a great quantity. 2. To give but little, a pinch, &c. கிள்ளித்தெளிக்கமாட்டான். local. He will not even give a jerk. கிள்ளிப்பிடுங்க, inf. To pinch and pluck off. கிள்ளிவிட, inf. To stir up; to excite, to instigate. கிள்ளிவைக்க, inf. To set or take a little from a heap--as the small mnemonic heaps in measuring grain. கிள்ளுகீரை, s. Greens plucked off from the root. அவன்உனக்குக்கிள்ளுக்கீரையோ. Is he a mere youngster, that you may cuff him as you please? கிள்ளுக்கீரைப்பண்ண, inf. To insult, to treat insultingly. கிள்ளுக்கீரையாய்நினைத்துப்பேச, inf. To speak contemptibly. கிள்ளு, v. noun. A pinch, a nip; a little piece of betel-leaf, tobacco, &c., கிள்ளப் பட்டதுண்டு. 2. A pinch in quantity, துணி க்கை. கிள்ளுங்கிழியுமாய்ப்போகக்கடவது. May this become null and void; mutilated and cancelled. 18)

kainīṭṭ (p. 141) inf. To extend the arms. 2. To beg, to receive presents in charity; to take bribes. 3. To extend the arm insultingly; as a threat, or to strike one. 4. To give; to give a bribe. 5. To salute or condole at a funeral. கைநீட்டக்கூடாது. One would not extend the hand to buy at so dear a rate, or one would not venture to put forth his hand for writing, painting, competition, &c. 26)

pẕi (p. 302) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To disparage, to reproach, இகழ. 2. To contemn, to treat with contumely, நிந்திக்க, 3.To blaspheme, to revile, தூஷிக்க. 4. To rail at, to scold, to banter, இழிக்க. 5. To calumniate, to asperse, to abuse தூற்ற. பழித்துச்சொல்ல--பழித்துப்பேச, inf. To ridicule, contemn. பழித்துப்போட, inf. To reject with scorn and abuse. பழிப்பன, appel. n. Things despised, that ought to be rejected பழிக்கப்படுவன. பழிப்பனப்பகரேல். Speak not insultingly. பழித்தல், v. noun. Scolding, reviling. (சது.) பழிப்பு, v. noun. Scorn, contempt, vituperation, blasphemy, as the verb. பழிப்பானகாரியம். A disgraceful thing. பழிப்புக்காரன், s. A blasphemer, a reviler. 2. A laughing stock. பழிப்பாய்ச்சொல்ல, inf. To censure as பழித்துப்போட. 79)

vākku (p. 382) s. Word, speech, வார்த்தை. 2. The mouth, as one of the five organs of the body. See இந்திரியம். [ex Sa. Vach.] வாக்கு, 4. Four different sounds; 1. சூக்குமை, the sound from the navel--the supposed source of the air, or wind which gives intonation; 2. பைசந்தி, sound from the breast or lungs; 3. மத்திமை, sound from the throat or epiglottis; 4. வைகரி, articulate sound, from the tongue or mouth. அவருடையதுநல்லவாக்கு. His poetical composition is good. அவன்வாக்கிலேகேட்டேன். I heard it from his mouth. அமிர்தவாக்கு, s. A sweet word, a word of good omen--oppos. to விஷவாக்கு. வாக்காட, inf. To say, to speak. 2. To quarrel, as வாயாட. வாக்காள், s. Sarasvati, as வரகேசுரி. வாக்குக்குற்றம், s. A mistake, or fault, in speech, as வாய்க்குற்றம். வாக்குக்கெட்டாதது, appel. n. That which is unspeakable. வாக்கிட, inf. To promise. (p.) வாக்குச்சகாயம்பண்ண, inf. To aid by words, to recommend. வாக்குச்சித்தி, s. Success from words. See under சித்தி. வாக்குச்சொல்ல--வாக்குக்கொடுக்க-வாக்குப்பண்ண, inf. To promise, declare, pledge one's word. வாக்குத்தத்தம், s. A promise. See தத்தம். வாக்குத்தம்பம், s. The art of fascinating the mouth. See கலைஞானம். வாக்குத்தானம், s. See தானம், 15. வாக்குத்தானச்சனி, s. As இரண்டாமி டத்துச்சனி, under சனி. (R.) வாக்குத்தீட்சை--வாசகதீட்சை, s. Oral instruction--one of the modes of enlightening the mind of a disciple. See தீட்சை. வாக்குநாணயம், s. Fidelity to one's word, unfailing fulfilment of promises. வாக்குப்பிசக, inf. To slip, in words or utterance, as the tongue in pronunciation. 2. See பிசகு. வாக்குப்புரள--வாக்குமாற, inf. To fail in a promise, to break one's words. வாக்குப்புறப்படுதல், v. noun. The coming out of words from the mouth. வாக்குமூலம், s. A deposition in which the statements of complainants, defendants, and witnesses, are taken with their signatures. 2. [as adv. also வாக்கு முகாந்தரம்.] By word of mouth; upon one's assertion. வாக்குமூலம்வாங்குகிறது. Getting one's deposition as a magistrate. (Govt. usage.) வாக்குரோசம்--வாக்குரோஷம், s. Irritation from insulting words, irascibility. வாக்குவசீகரம், s. Cajoling, wheedling, இன்சொல். வாக்குவல்லபம், s. Emphatic and powerful language, oratorial speech. வாக்குவாதம், s. A disputation, a quarrel. வாக்குவிசேஷம், s. An effective speech. வாக்குவிற்க, inf. To give a binding promise, (lit.) to sell one's words (colloq.) நானவனுக்குவாக்குவிற்றிருக்கிறேன், தவறக்கூடா து. I cannot fail, for I have promised him firmly. 18)