kaimṇṭai (p. 142) s. [prov.] The hand hollowed and closed to receive water to drink. 11)

cmṇṭlaimrm (p. 161) s. [prov.] See சவண் டலை. 8) *

mṇṭkm (p. 341) s. A cake of flour without sugar, சர்க்கரைபோடாதபூரி. (சது.) 29) *

mṇṭkkm (p. 341) --மண்டக்கு, s. A rope for drawing up divers at the pearl-fishery, சலாபக்குளிக்கயிறு. [limited.] மண்டக்கன்--மண்டக்காள், s. One that draws up the divers. (Beschi.) 31) *

mṇṭlikk (p. 341) inf. [v. noun மண்டலிப்பு.] To form as circles, ringlets or curves, to coil, as snakes, வட்டமிட. 2. v. a. To form circles, place the legs in a circular form, as archers, விருத்தமாக்க; [ex மண்டலம்.] 36)

mṇṭā (p. 341) s. [for.] A kind of harpoon, a hog or fish-spear with short barbed prongs, ஓராயுதம். 37)

mṇṭi (p. 341) s. Sediment, dregs, settlings, lees, வண்டல். 2. A warehouse, in which grain is stored, களஞ்சியம். 3. A large market place, பெரியகடை. 4. A bending or squatting posture of the body; sitting like a monkey, மண்டிபோட்டிருக்கை. (c.) மண்டிக்கால்போட--மண்டிபோட-மண்டியிட, inf. To stand firm with the legs bent, as archers. மண்டித்தண்ணீர், s. Muddy water. மண்டியடைய, inf. To settle to the bottom as dregs. 38)

mṇṭikai (p. 341) s. Cake, bread, அப்பவருக் கம். (சது.) 39)

mṇṭilm (p. 341) s. A circular motion, வட் டமாயோடுகை. 2. A horse, குதிரை. 3. A country, province, region, தேசம். 4. A dance, or play, கூத்து. 5. War, battle, சண் டை. (சது.) 6. [in writing.] As மண்டலம். 40)

mṇṭu (p. 341) கிறேன், மண்டினேன், வேன், மண் ட, v. n. To be close, crowded, pressed, நெருங்க. 2. To be excessive, vehement, fierce, மிக. 3. v. a. To press upon, to attack, தாக்க. 4. To eat and drink greedily, ஆவலாய்ப்பருக. 5. To snatch a thing; to steal, திருட. எல்லாரும்அங்கேவந்து மண்டிவிட்டார்கள். They all came crowding there. மண்டர், appel. n. [pl.] Heroes, champions, soldiers, படைவீரர். (சது.) மண்டிரவல், s. [prov.] Jewels borrowed in straits to be given as pledges for money, கைமாற்றாய்வாங்கியது. மண்டுகால், s. A prop to a tree, as முட்டுக்கால். மண்டெரி, s. A great fire, a conflagration, பெருந்தீ; [ex எரி.] (நீதிநெறி.) மண்டல்--மண்டு, v. noun. Pressing, thronging. 2. A bounding. (சது.) 41) *