kaitṭṭippṇṭārm (p. 140) s. A beggar of the Siva sect who walks along silently taking alms. 57)

pṇṭr (p. 292) s. Bards. See பண். 31)

pṇṭvāḷm (p. 292) s. (Tel. வலமு.) Different kinds of implements, &c., பல பண்டம். 2. [fig.] Traits of character. 32) *

pṇṭārm (p. 292) s. (Tel. ாரமு.) Stores, wares, treasure, பொக்கசம். 2. A public treasury, repository, storehouse, பொக்கிஷ சாலை. 3. Varied and delicious food, as பல பண்டம். 2. 4. Belonging to a king, government, or commonwealth, அரசர்க்குரியது. 5. [prov.] public, common, general, பொது. பொருள்எல்லாம்பண்டாரத்திலேபோகிறது. All the things are carried away, by the public. பண்டாரச்சொம், s. Public property, &c. See சொம். பண்டாரத்தோப்பு, s. Government garden, அரசர்தோட்டம். பண்டாரப்பிள்ளை, s. [prov.] Attendant of a native officer of police when engaged in public business, formerly servants of the வன்னியர். 2. See பண்டாரம், Sa. பண்டாரமேளம், s. [prov.] A drum beaten for government notices. பண்டாரவாடை, s. The village whose income belongs to the cultivators. பண்டாரவிடுதி, s. Rest-house, lodging, &c., of a public officer, பொதுவிடுதி. பண்டாரவூழியம்--பண்டாரவேலை, s. Service required of the public, பொதுவூழி யம். 2. Work done by constraint, அமஞ்சி வேலை. 35) *

pṇṭāri (p. 292) s. One who has charge of goods or treasure, பொக்கிஷக்காரன். 2. A class of agriculturists, வேளாண்மைச்செய்வாரி லோர்வகுப்பு. 3. A ship-cook, நாவாய்ச்்சுயம் பாகி. 4. As பண்டாரப்பிள்ளை. 5. (R.) A supercargo. 6. See பண்டாரம். Sa. 37)

pṇṭi (p. 292) s. A carriage in general, a cart, waggon, chaise, வண்டில்; commonly வண்டி. [Tel. ி.] 2. The fourth of the twentyseven lunar asterisms, உரோகணி. (சது.) பண்டியிருசு. The axle of a cart or other carriage. 38) *

pṇṭikai (p. 292) s. A festival, periodical feast, உச்சவம்; [Tel. பு.] 2. [in architecture.] A kind of moulding, cornice, &c., ஓர்வகைச்சிற்பவேலை. பண்டிகைகொண்டாட, inf. To celebrate a festival. பண்டிகைநாள், s. A festival day, a holiday. 40) *

pṇṭu (p. 292) s. Oldness, antiquity, பழமை. 2. previous time, a former time, முன். (c.) பண்டுதொட்டுப்பாவணியாக. In succession from antiquity. 44)

pṇṭukm (p. 292) s. A species of cumin. See ஓமம். (R.) 45)

pṇṭai (p. 292) adj. [poctic form of பண்டு.] Old, ancient, former, முந்தின. 2. s. As பண்டு. பண்டையைப்போல. As formerly. பண்டைக்காலம், s. Former times. பண்டைச்சான்றோர், s. [pl.] The learned of antiquity, ancient persons. பண்டைநாள், s. Former days, antiquity. பண்டைமுறைமை--பண்டையின்மு றைமை, s. Ancient usage or customs. பண்டைவினை, s. Accumulated actions of former births. பண்டையர்--பண்டையோர், s. [pl.] The ancients. 46)

yāppṇṭm (p. 370) s. [com. for வயாப்பண் டம்.] Things longed for by a pregnant woman. See வயா. 83)