paṇṭāram (p. 292) s. A religious mendicant wearing beads and yellow garments; also பண்டாரி. W. p. 534. PAN'DARA. (c.) 2. A monk or friar, மடாதீனத்தான். 3. A yellow powder kept by pujaris in a little box, and given when they receive alms, மஞ்சட் பொடி. பண்டாரக்குருக்கள், s. A guru among religious mendicants. பண்டாரங்களுக்குச்சோறிட, inf. To feed religious mendicants with boiled rice. பண்டாரசன்னிதி, s. A college of monks, &c. See சன்னிதி. பண்டாரத்தி, s. A female of the pandaram class. பண்டாரப்பிள்ளை, s. A boy of that class. 2. See பண்டாரம். 36)
