picācam (p. 314) --பிசாசு, s. [fem. பிசாசி.] A devil, goblin, a spirit of malevolent character, often described as agitated and troubled, delighting in craft and deception, and in possessing men, பேய். W. p. 537. PISACHA. பிசாசுபண்ணுகிறமடிப்பு. The deceit of a devil. பிசாசைத்துரத்தினான். He expelled a devil. பிசாசன், s. [pul. பிசாசர்] One possessed by an evil spirit. 2. One of an evil disposition, or very stupid. பிசாசின்மாயத்திலகப்பட, inf. To be entangled in the meshes of the devil. பிசாசுபிடித்தவன், appel. n. One possessed, a demoniac. பிசாசுபிடித்திருக்க, inf. To be possessed with an evil spirit. 40)
