pyiṟl (p. 296) v. noun. [according to சது. rarying somewhat in meaning.] As பயில்வு, 2. Frequenting, கூடுதல். 3. Uniting different words in speech, பேசலாலெழும்பும்ஒலி; [ex பயில், v.] 14)

pyiṟci (p. 296) s. Practice, habit, training, learning, அப்பியாசம். 2. Expertness, competency, skill in an art, கைப்பழக்கம். (c.) 15)

pyiṟṟu (p. 296) கிறேன், பயிற்றினேன், வேன், பயிற்ற, v. a. [causative.] To train, to instruct, to teach, கல்விபயிற்ற. 2. To habituate, to accustom, தொழில்பழக்க. (c.) பயிற்றிக்கொடுத்தல், v. noun. Teaching an art, trade, &c. பயிற்றலறியாதவன், appel. n. One not able to teach. 16)