iṟ (p. 56) க்கிறேன், ந்தேன், ப்பேன், க்க, v. n. To die, become extinct, cease, to be terminated, ended, exterminated, சாவ. 2. To decay, rot, moulder, waste. perish, அழிய. 3. (p.) To become antiquated, disused, obsolete, to fall into desuetude, பழமையாக. 4. To go, pass, pass by, proceed, pass--as time, to elapse, செல்ல. 5. To exceed, surpass in number, measure, degree. &c., அதிகரிக்க. 6. To pass over the limit, to transgress, trespass, கடக்க. காடகமிறந்தோர்கே. After him who is gone into the desert. எளிதெனவில்லிறப்பான். He who goes to his neighbor's wife considering it a light matter. இறந்தகாலம், s. Past time, past tense, செல்காலம். இறந்ததுவிலக்கல், s. The omission or exclusion of what is gone out of use--one of the thirty-two உத்தி. (நன்னூல்.) இறந்துபட, inf. To die. (p.) இறந்தோர், s. The dead, departed spirits, the manes, மரித்தோர். இறந்தோர்சேர்வனம், s. A cemetery, the place where the dead are deposited, whether burnt or buried. எண்ணிறந்த, rel. part. Innumerable. அளவிறந்த, rel. part. Beyond measure, immense. இறப்பு, v. noun. Death, dying, extinction, மரிப்பு. 2. Mouldering, decay, waste, அழிகை. 3. (p.) Passage, passing, loss &c. of time, செல்லுகை. 4. Excess, prominence, superabundance, மிகுதி. 5. Transgression, trespass, wrong, offence, injury, misdemeanor, harm, evil, கடக்கை. 6. Being obsolete, disused, desuetude, கெடுகை. 7. (c.) The inside or under part of a sloping roof, the eaves, வீட்டிறப்பு. இறப்பினையென்றும். Though able to revenge the offence. (குறள். 72.) இறவு, v. noun. Death, dying, extinction, இறக்கை. 2. Decay, அழிவு. 3. Excess, மிகுதி. (p.) 13)

iṟngku (p. 57) கிறேன், இறங்கினேன், வேன், இறங்க, v. n. To descend, pass down a declivity or ladder, sink lower; to get down a tree, a precipice, &c.; to step down, alight from a horse, &c.; to crawl down, சரிய. 2. To descend voluntarily--as a bird, தாழலிறங்க. 3. To descend by degrees through air, water, or any other resisting medium--as leaves or other light substances; to fall or sink gradually or slowly; to fall--as rain; to flow down--as a torrent; to fall--as grain from the ear, மழைமுதலிய வையிறங்க. 4. To disembark, get out of a boat, or from one boat into another of smaller size, கப்பலினின்றிறங்க. 5. To be taken down, unladed, unladen, disburdened, சாமானிறங்க. 6. To fall or sink into the appropriate place--as a post into its hole, to be driven home--as a nail, உள்ளிறங்க. 7. To sink--as a denser body, to settle to the bottom--as earth in water, water in oil, &c., அமிழ. 8. To arrive at a place other than one's home, to pitch, alight, encamp --as an army. to halt, பாளயமிறங்க. 9. To get into the right road, நேர்வழியிலிறங்க. 1. To be brought down or reduced, தாழ்வடைய. 11. To abate--as fever commencing with the head and descending to the extremities, சுரமிறங்க. 12. To become reduced, or to descend--as bile in the system (which rising to the brain is supposed to cause mental derangement); hence to be cured of mental aberration, பித்தமிறங்க. 13. To subside--as animal poison in the system (which is supposed to descend from the head to the extremities), விடமிறங்க. கபாலநீர்கண்ணிலேயிறங்குகிறது. The humors of the head have descended into the eyes, causing cataract, depriving the person of sight, &c. ஒருதுறையிலிறங்கிவிட்டான். He has found a resting place; his mind is settled. இறங்காத்துறை, s. A place not convenient or proper for landing, or lodging. 2. (fig.) An improper marriage, connection, &c. இறங்குதுறை, s. A place of debarkation. 2. (fig.) Means, ways for effecting a thing, வழிவகை. இறங்குபொழுது, s. The time of sunset, சாய்பொழுது. இறங்குபொழுதிலேமருந்துகுடி. Take medicine when the sun declines; implying that the disease will thereby decline. இறங்குமிராசி, s. The six signs through which the sun passes in its southern course, சூரியனிறங்குமாறிராசிகள். இறக்கம், v. noun. Descending-as of food into the stomach; descent of a bird, a stream; debarkation from a boat, going down a ladder, &c., இறங்கு கை. 2. A descent, declivity, slope, declination, சரிவு. 3. A ford, இறங்குதுறை. 4. The drying up of the pustules in the small pox, measles and other similar diseases--so applied because it is supposed to begin at the head and to descend, அம்மைமுதலியவிறக்கம். 5. Paths and tracks of beasts in a jungle, மிருகங்கள் செல்வழி. நோயாளிக்குச்சோற்றிறக்கமில்லை. The patient is unable to swallow his food. இறக்கத்திலிருக்க, inf. To be in a low place, to be below. அவன்காரியம்இறக்கத்திலிருக்கிறது. His business is on the decline. இறங்கல், v. noun. The swelling of the glandula by an excess of wind, &c., அண்டமிறங்கல். 2. The subsiding of swelling, &c. from the head to the extremities, விக்கமிறங்கல். இறவு, v. noun. Lapse, passage, a place of descent, செல்கை. 5)

iṟai (p. 57) s. Dignity, greatness, superiority, eminence, exaltation, பெருமை. 2. The Supreme Being, கடவுள். 3. A king, an independent sovereign, a monarch, அர சன். 4. A superior, a master, lord, a chief, உயர்ந்தோன். 5. A great personage, மூத்தோ ன். 6. Debt, obligation, கடன். 7. Answer, statement, assertion, விடை. 8. The inside sloping part of the roof of a house, the eaves, வீட்டிறப்பு. 9. A feather, a quill, a wing, plumage, இறகு. 1. Height. உயர்ச்சி. 11. The head, தலை. 12. Siva, சிவன். 13. Brahma, பிரமன். 14. Vishnu, விட்டுணு. 15. A particle, an atom, any thing minute, சிறு மை. 16. A moment, a portion of time, an instant, காலவிரைவு. 17. Pain, suffering, distress, வருத்தம். 18. The deluge of fire. (See ஊழித்தீ.) 19. Disease, நோய். (p.) 2. Tax on land, tribute, impost, the share of the produce accruing to the king, குடி யிறை. 21. The lines inside of the finger joints, கையிறை. 22. (c.) The divisions of a district according to the payment of the tribute, இறைக்கட்டு. இறைகுத்த, inf. To dip the finger into a fluid to ascertain its depth, விர லிறையாலளவிட. இறைகொள்ள, inf. To exact tribute, to levy taxes, திறைகொள்ள. இறைதிரிய, inf. To swerve from the rules of justice, அரசுநீதிதிறம்ப. இறைபயப்பது, appel. noun. [in rhetoric.] An indirect answer--as when one is asked if he has areca nut, he answers that he has betel, meaning that he has no areca. These modes of answering are of five kinds, விடைப்பொ ருளைத்தருவதாய்வருவது. See விடை. இறைபுரிய, inf. To hold the reins of government, அரசாட்சிசெய்ய. 2. To administer justice, நீதிசெலுத்த. இறைப்பிளவை--இறைக்கள்ளன், s. A kind of scirrhus, eruption in the finger joints or between the fingers at the roots, கையிறையில்வருமோர்புண். இறைமகள், s. A princess, a lady, இராசபுத்திரி. இறைமகன், s. A prince, a gentleman, இராசகுமாரன். 2. Skanda, முருகன். 3. Ganesa, விநாயகன். இறைமாட்சி, s. Royalty, regal dignity, royal excellencies, அரசரின்மாண்பு. இறைமாண்டார், s. Kings, those who possess regal dignity. இறைமை, s. Divinity, the divine nature, தெய்வத்தன்மை. 2. Superiority, eminence, excellence, greatness, தலைமை. 3. Royalty, dominion, government, அர சாட்சி. இறைமையாட்டி, s. A queen, அ ரசி. 2. A lady, a mistress, தலைவி. இறையனாரகப்பொருள்--இறைவ னாரகப்பொருள், s. A grammatical work from Siva, ஓரிலக்கணநூல். இறையிலி, s. One exempt from taxation, இறையிறாதவன். இறையிறுக்க, inf. To pay tribute, இறைகொடுக்க. இறையிறுக்காதவூர், s. A town free from tribute. இறையுணர்வு, s. The knowledge of God. இறையெண்ண, inf. To count by the joints or lines of the fingers, விர லிறையாலேகணக்குப்பார்க்க. இறைவன்--இறையோன், s. The Deity, the Supreme Being, கடவுள். 31)

ottāppu (p. 82) s. [prov.] A slanting cover in a field or garden to screen from the sun or wind, ஒதுக்கு. 2. A small building with a sloping roof on three out of four of its sides, குடில். 8)

kūrai (p. 135) s. A sloping roof, commonly thatched or covered with olas, வீட்டுக்கூரை. 2. (நிக.) A hut, a shed, சிறுகுடில். கூரைக்கட்டு--கூரைவீடு, s. A thatched building. கூரைதட்ட, inf. [prov.] To tap the roof in joy--as the uncle or other friends wen a male child is born. முன்கூரை, s. The front slope of a roof. மேற்கூரை, s. The roof of a house. 5)

koṭṭkai (p. 146) -கொட்டகம், s. [prop. கோட்டம்.] A shed with sloping roofs; also, a cow-house, cow-stall, தொழுவம். 20)

cttār (p. 159) s. [for and loc.] An oblique or slanting, sloping direction, சாய்வு. 48)

cri (p. 166) கிறது, ந்தது, யும், ய, v. n. [lit. to go, move, descend]; hence. To lean, decline from the perpendicular; to recline, to fall on one side, சாய. 2. To flow or roll down --as a stream from a mountain, corn from a heap, சரிந்துசெல்ல. 3. To slip, slide off --as a garment, நழுவ. 4. To roll or fall down a precipice, or from a height--as bricks from a wall, மேலிருந்து கீழுருள. 5. [in reproach.] To recline or lie down, படுக்க. 6. To flock to a place, go in crowds, or a train--as men or beasts, பட்சிமுதலியனகூடிப் போக. 7. To die off, to die, (commonly said in reproach, சாவ.) 8. To decline--as a heavenly body, கிரகஞ்சாய. 9. To be set aslant, to be raised on one side, to be tilted, சரிவா யிருக்க. 1. To give way, to yield, to be defeated--as an army or party, பின்னிட. (c.) பகைவர்படைசரிந்தது. The army of the enemy was defeated. சும்மாசரிந்துகிடவேன். Don't be meddling, (lit.) go and lie down in peace. வெட்டினாலே தோள்சரிந்தது. The wounded shoulder hung down. அநேகர்சரிகிறார்கள். Many people are going in crowds. சரிந்தவெழுத்து, s. Sloping letters, in writing. சரிந்தவயிறு, s. The pendent abdomen --as when the f&oe;tus descends near the time of delivery. 2. A hanging paunch. சரிபொழுது, s. The declining sun. 2. The time of the declining sun. சரிய, [adv.] Slantingly, slopingly--as the declining sun, &c. குடல்சரிதல், v. noun. The gushing or falling out of the entrails. சரிகை, v. noun. Sliding, gliding, leaning, &c. சரிவு, v. noun. Recumbency, slope, declivity, சாய்வு. 2. Sliding, rolling, slipping or flowing down, தானியமுதலிய சரிகை. 3. Declivity, steep sides of a mountain, மலைச்சரிவு. 4. Verge of a town, village, river, &c., border, margin, பக் கச்சரிவு. 5. (Rott.) The protrusion of the intestines when wounded, குடற்சரிவு. Sometimes சரிவல். சரிவாய், adv. Slantingly, slopingly. 75)

cri (p. 166) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To lean, to cause to decline from the perpendicular, to slope, to slant, to incline, சரியச்செய்ய. 2. To cause to slide, slip, roll or flow down, தானியமுதலியசரிக்க. (c.) 3. v. n. (Sa.) To move about, go to and fro, to frequent; to dwell, sojourn, சஞ்ச ரிக்க. (p.) காட்டிலேநெடுநாட்சரித்தார்கள். They dwelt long in the forest. சரிக்கிறசீவபிராணிகள். Living, moveable beings. குத்திச்சரிக்க, inf. To kill by stabbing, &c., to assassinate. (c.) சரிப்பு, v. noun. Leaning, sloping, inclining, சாய்ப்பு. (Little used.) 2. Moving, going, சஞ்சரிக்கை. (p.) 76)

cḷcḷ (p. 173) க்கிறேன், த்தேன், ப்்பேன், க்க, v. n. To be or grow wet, miry, muddy, sloppy, சேறாக. 2. To chatter, babble, prate, அலப்ப. 3. To sound as the falling of a stream, to rush--as rain, மழையடிக்க. 4. To grow too moist, watery, &c., as vegetable curries, கறிகுழைய. 5. To speak with the mouth too full of saliva, வாய்நீர்சளக்க. 6. [prov.] To be disconcerted, dispirited, or overcome in controversy, public speaking, &c., கோழையாய்ப்போக. (c.) சளசளத்தப்பேச்சு, s. Frothy talk, mere senseless prattle. சளசளப்பு, v. noun. Chattering, babbling, prating. 2. Muddiness, miriness, slipperiness. 3. Rushing, gushing. 22)

cẕkkuccẕkkeṉ (p. 173) --சழக்குப்புழ க்கென, inf. To emit a splashing, crashing sound; to sound splashy, sloppy; a reiterating sound, ஒலிக்குறிப்பு. (c.) 15)

cāy (p. 178) கிறேன், ந்தேன், வேன், சாய, v. n. To incline or fall towards one side; to lean, to recline, lie down, சரிய. 2. To decline--as a heavenly body from the meridian, or toward the horizon, கிரகஞ்சாய. 3. To repair to, tend toward; crowd together --as a company of men or beasts, to retire, change the course, திரளாகச்செல்ல. 4. To be routed, to retreat, to flee as a discomfited army, இரிய. 5. To incline to wards--as the mind, disposition, &c., to be like in quality, color, shape, &c., மனஞ்சாய. 6. To be biased or prejudiced, to be partial, to be warped in judgment, நடுநிலைசாய. 7. To die, perish, சாவ. 8. To incline--as the beam of a balance by a preponderating weight, நிறைதாழ. 9. To decline from a direct course, to diverge, to become oblique, to turn aside, to deviate, ஒதுங்க. 1. To run ashore--as a vessel, கப்பல்கரைசாய. 11. To lean upon, rest against, சார. 12. To fail or come short in a comparison, தளர. 13. To happen, succeed, நடந்தேற. (c.) பொழுதுசாயவா. Come in the afternoon. இது மேற்கே சாய்கிறது. This inclines westward. சாய்ந்துகிட. Lie down. (in contempt.) இதின்மேலேசாயாதே. Don't lean upon it. உன்பிரயாணம்எப்பொழுதுசாயும். When will you set out on your journey? என்காரியஞ்சாயுமா. Shall I succeed in my undertaking? தண்டுஅப்படிச்சாய்ந்துபோயிற்று. The army marched that way. பழத்துக்குச்சாய்ந்துவிட்டது. The fruit has begun to ripen. [prov.] கதிர்சாய--கொம்புசாய, inf. To bend the head, as ripe grain. விளைந்துசாய, inf. To incline toward the ground, as ripening grain. (c.) காரியத்தைச்சாயவிடுதல், v. noun. Leting a matter take its own course, often to the person's loss or injury. கப்பல்சாய்ந்தோடுதல், v. noun. The sailing of a leaning ship. சாயப்பிடிக்க, inf. [prov.] To steer a vessel with the wind. சாயவிட, inf. To let a vessel run before the wind. 2. To let a vessel run ashore. 3. To run a vessel to the left. See ஏறவிட. சாயல், v. noun. Inclination, leaning. சாய்மானம், s. [vul.] A back to lean against, of a chair, couch, &c., சார்வு. 2. Leaning, reclining, inclining, inclination, மனச்சாய்வு. 3. Partiality, preference, favoritism, வாரபட்சம். சாய்கை, v. noun. [in astron.] Inclination. 2. [prov.] As சாகை, which see. சாய்வு, v. noun. Slant, slope, obliquity, சரிவு. 2. Declivity, descent, side of a hill, மலைச்சரிவு. 3. Bias, inclination to a party, favoritism, prejudice, ஒருபட்சஞ்சாய் கை. 4. [prov.] Taking a direction, as a company of men or beasts, turning aside, obliquity, divergency, வளைவு. 5. [Little used.] Side, sides, places round about, ஊர்ச்சார்வு. Compare சாய்ப்பு. 17)

cāy (p. 178) க்கிறேன், த்தேன், ப்பேன், க்க, v. a. To cause to incline, lean, slope, &c., to tilt up, or raise on one side, சாயச்செய்ய. 2. To turn or give a new direction to a body of men; to drive, take away a herd or a single beast, ஓட்டிக்கொண்டுபோக. 3. To cause to recline, or lie down, உடலைச்சாய்க்க. 4. To cast, to run metals in bars, in the rough, &c., to be wrought afterward, உருக் கிச்சாய்க்க.--Note. The addition of கொள்ள gives a reflective sense to the verb in this, and similar cases. (c.) 5. [loc.] To steer a vessel toward the shore, கரையடுத்தோட்ட. 6. To bias or prejudice one, to excite or induce partiality, to warp, to turn, மனஞ் சாயப்பண்ண. 7. (p.) To rout, discomfit, defeat, to kill in battle, தோற்கப்பண்ண. சாய்த்துக்கொண்டுநடத்தல், v. noun. Walking in a leaning posture. (c.) செவிசாய்க்க, inf. To incline the ear, to give attention--as a deity or great person. மாடுசாய்க்க, inf. To drive cows or bullocks for grazing. தலைசாய்க்க, inf. To bow the head in obeisance, or reverence. 2. To hang the head, through discontent and disapprobation, தலைகவிள. கப்பல்சாய்த்தோட்டுதல், v. noun. Causing a ship, in sailing, to lean over. காரியத்திற்சாய்த்துவிட, inf. [prov.] To connive at a thing, சாடையாயிருக்க. 2. To be indulgent to a person. வெட்டிச்சாய்க்க, inf. To cut down a tree. 2. (fig.) To kill one outright. 18)

cāyppu (p. 178) v. noun. Slope, slant, தாழ்வு. 2. The side or declivity of a mountain, மலைச்சரிவு. 3. The sloping roof of a veranda, இறப்பு. 4. A veranda, தாழ் வாரம். (c.) 5. Discomfiture, defeat, இரிதல். 6. Leading or conducting men; driving beasts, ஒட்டிக்கொண்டுபோதல். 7. Partiality, favoritism, prejudice, வாரபட்சம். 8. [prov.] Inferior betel-leaves, இழப்பு வெற்றிலை. 9. (R.) Aversion, முகச்சாய்ப்பு; [ex சாய், v. a.] சாய்ப்பாய்ப்போகிறான். He is going away without taking notice of the thing. சாய்ப்பிறக்க, inf. To put up a veranda. 20)

cūẕiyl (p. 201) --சூழியற்கம்பு, s. [prov. correctly குளிகை.] The supporting stakes in a wall, or the caves of a house, வீட்டிறப் புத்தாங்குகம்பு. (c.) சூழியற்படை, s. The sloping cornice of a house. சூழியற்படைதட்டிவைத்திருக்கிறான். He has knocked off the sloping cornice, and raised the wall a little--spoken of one who adopts another's composition as his own, making slight alterations. 18)