cākai (p. 174) s. Branch of a tree, மரக்கொ ப்பு. 2. Leaf, இலை. 3. A branch, or subdivision, especially of the Vedas; being collections from the Sanhitas or prayers in each Veda, varying as received in different schools, வேதசாகை. W. p. 836. S'AKHA. 4. A brass-plate, வட்டில். (சது.) 5. (c.) (Hind.) A rest-house, a caravansary, தங்குமிடம். 6. [vul.] A house, இல்லம். சாகாமிருகம், s. A monkey, an ape, a squirrel--as living on trees, குரங்கு, அ ணில்; [ex சாகா for சாகை, branch.] W. p. 836. S'AK'HAMRUGA. சாகைபண்ண, inf. To put up in one's house, to lodge. தங்கியிருக்க. 34)