tikkumukku (p. 237) v. noun. Chocking, suffocation, strangulation. மூச்சடங்குவருத்தம். (c.) திக்குமுக்கடைக்க--திக்குமுக்காட, inf. To be choked, stiffied, smothered, strangled, unable to respire. திக்குமுக்கிட்டுக்கிடக்கிறான். He lies suffocated. 31)

tiṇṟu (p. 238) கிறேன், திணறினேன், வேன், திணற, v. n. To be choked, stiffied, strangled, unable to respire, மூச்சுத்தடுமாற (c.) திணறல், v. noun. Shortness of breath. 31)

tiruku (p. 240) கிறேன், திருகினேன், வேன், திருக, v. a. To wring off, to twist off, முறுக்க. 2. To twist, to turn, திருப்ப. 3. To wrest away, to snatch, பறிக்க. 4. To crook, to crumple, to make tortuous, திருப்பிமுறிக்க. கழுத்தைத்திருக, inf. To wring off the head. 2. To twist another's hand in mischeif. பிள்ளையைத்திருக, inf. To strangle a new born child. திருகணி, s. [prov.] The spiral windings of a shell, சங்குச்சுரி. 2. As திருகாணி. (c.) திருகணை, s. [prov.] A twist of straw or plat of ratan to set a pot on, புரிமணை. திருகாணி, s. A screw, சங்குச்சுரி. 2. A kind of jewel, ஓராபரணம். திருகிப்பறிக்க, inf. To snatch away with a twist; to wrench, wring, wrest away. 2. To extort. திருகுகள்ளி, s. One of the கள்ளி class of plants, twisted spurge, Euphorbia tortills. (Ains.) (c.) திருகுகொம்பு, s. A twisted or curled horn. See கொம்பு. திருகுகொம்பன், s. A beast with a curled horn. திருகுதாழை, s. A species of தாழை plant, ஓர்தாழை. திருகுதாளம், s. Artifice, trick, chicanery, மாறுபாடு. (c.) திருகுதாளக்காரன், s. (also திருகுதாளி, masc. and fem.) A knave, a trickish person. திருகுபனைமுகிழ், s. The whole upper integument of a palmyra fruit twisted off. See முகிழ். திருகுமணை--திருகரிவாள்மணை, s. [improp for துருவுமணை.] An instrument for crushing cocoa-nuts. திருகுமரம், s. A twisted or crooked tree. 2. A turnstile. திருகுமுகம், s. An averted, unfavorable countenance. திருகுமுகமாயிருக்க, inf. To be displeased so as to avert the face. 2. To form a favorable crisis, as a disease. திருகுவட்டம், s. A small wedgeshaped reel, with a handle, used to wind yarn. See திரிவடம். திருகூசி, s. A kind of drill to bore holes in an ola book, as தமரூசி. 2. A cross beam in a well-sweep, துலாஅச்சு. 9)

toṇṭai (p. 262) s. Throat, gullet, esophagus, மிடறு. 2. A good voice, a singing voice, இனியகுரல். 3. Bewling, hooting; a loud cry, பெருங்குரல். (c.) 4. (Tel.) Elephant's trunk. யானைத்துதிக்கை. (See தொ ண்டலம்.) 5. The ஆதொண்டை shrub. 6. The கொவ்வை plant or fruit. தொண்டைகத்த--தொண்டைவைக்க-தொண்டையிட, inf. [prov.] To bawl. தொண்டைகம்ம, inf. To become hoarse, as குரல்கம்ம. தொண்டைகாட்ட, inf. To speak loud with assumed authority, or as a bold man, உரத்துப்பேச. தொண்டைக்கனைப்பு, s. Hoarseness. தொண்டைக்கதிர், s. The stage in growing corn when it is ready to shoot out ears. (c.) தொண்டைக்குழி, s. The upper opening of the wind pipe, the larynx. தொண்டைத்திறத்தல், v. noun. Becoming well oppened, as the throat of a singer, after singing for some time. See கண் டந்திறக்க, under திற, v. தொண்டைப்பிடி, v. noun. Seizing one by the throat. 2. Pressing one for a debt, &c. தொண்டைப்பிடிபிடிக்க, inf. To seize one by the throat. 2. To press, urge, or compel one. தொண்டைப்புகைச்சல், s. Itching or irritation of the throat. தொண்டைப்புற்று, s. A dangerous tumor in the throat. தொண்டையடைத்தல், v. noun. Obstructing the throat. 2. Becoming hoarse. தொண்டையிரைதல், v. noun. Sounding or being sonorous in the throat, spoken hyperbolically. தொண்டையிலேநிற்க, inf. To be lodged in the throat as in choking. தொண்டையிலேவிக்க, inf. To be chocked, to have an obstruction in the throat. தொண்டையைஅடைத்துக்கொள்ள, inf. To obstruct the throat. தொண்டையைநெரிக்க, inf. To strangle me. 65)