tippiliyāṭṭm (p. 238) --திப்பிலாட்டம், v. noun. [prov.] A kind of fool's play with one in teasing, pinching, pulling ears, &c., ஓர்விளையாட்டு. 2. Puzzling, questions, &c., சித்திரப்பேச்சு. 3. (com. பித்தலாட்டம்.) Deception, fraud, வஞ்சனை. திப்பிலியாட்டக்காரன், s. A dishonest man, a deceiver. 82)