kulam (p. 127) s. [in poet. குலன்.] Tribe, family, lineage, race; caste, nation, people, சாதி. 2. Herd, flock, shoal, assemblage, collection, கூட்டம். 3. Kind, class, species, sort, genus, இனம். 4. House, abode, மனை. 5. Royal palace, அரமனை. Wils. p. 233. KULA. 6. Family, rank, respectability or eminence of descent, உயர்குலம். 7. (Rott.) An inhabited country, குடி. 8. (பிங்.) The twentyseventh lunar asterism, or nacshatra; also, the time the moon accupies in traversing the nacshatra, இரேவதி. குரங்கானாலுங்குலத்திலெடு. Though an ape, let a wife be from one's own family. குலங்குப்பையிலே பணம்பந்தியிலே. Rank or caste is on the dung-hill, while wealth sits in state; i. e. the wealthy are honored. கோடாலிக்காம்பு குலத்துக்கீனம். The axehandle brings ruin to its race (by assisting to cut down trees)--spoken of a person who brings disgrace and ruin to his family. குலகன்மம், s. Customs attaching to a family, through successive generations, குலாசாரம். Wils. p. 233. KULAKARMMA. குலகாயம், s. The rules or regulations of caste, குலவொழுக்கம். இதுனக்குக்குலகாயமாயிருக்கிறது. This is the custom of your family or tribe. குலகூடஸ்தன், s. The first ancestor of a race or lineage. குலக்கொடி--குலஸ்திரீ--குலபத்தினி --குலாங்கனை, s. The lawful wife. 2. A woman reputed for chastity. 3. A woman of good family and caste, and of repute for chastity. குலக்கொழுந்து, s. A rare son, the sprout or hope of the family. குலவிளக்கு, s. A light to the family or caste-spoken of a chaste matron. குலங்கெட்டவன், s. One who has lost his caste; an object, low-caste fellow. குலசிரேட்டன்--குலஸ்தன்--குலத்தன்-குலமான், s. One born of a good family. குலட்சயம், s. The ruin or decay of a family or tribe. wills. p. 233. KULAKSHAYA. குலதருமம், s. The customs, duties, offices, &c., peculiar to, or proper for, a caste, &c. Wils. 233. KULAD'HARMMA. குலதிலகம்--குலதிலதம், s. One who is an honor to his family; the respectable head of a family. 2. Very pure lineage; eminence of caste. Wils. p. 233. KULATILAKA. குலதம்பிரான்--குலகுரு, s. A family guru, the guru of a race or tribe. குலதெய்வம், s. The family, tutelary deity. 2. The deity of the tribe. குலத்துக்குத்தக்ககுணம், s. Disposition, habits, or propensities peculiar to a caste. குலத்துக்குத்தக்கநடை, s. Behaviour suitable to one's caste. குலந்தெரிக்க, inf. To dwell on another's parentage--commonly in ridicule. குலபதி, s. The head of a caste or tribe. Wils. p. 233. KULAPATI. குலப்பகை, s. Natural antagonism between different species--as between cats and dogs. 2. In-bred malice, hatred, &c., between tribes, perpetuated from generation to generation. குலப்பழி, s. Offence or malice, perpetuated from generation to generation. குலப்பழுது--குலவடு, s. Stigma on a family. 2. Meanness of caste. குலப்பரத்தை, s. A courtezan by birth, or ancestry. 2. A courtezan, not common but kept by one man; a kept mistress. குலமகள்--குலப்பெண், s. THe lawful wife. 2. A woman of good caste, reputed for chastity. குலமக்கட்கழகுதன்கொழுநனைப்பேணுதல். It is becoming in a lawful and virtuous wife to cherish and honor her husband. குலமகன், s. A man of respectable caste. 2. A legitimate son. குலமங்குதல், v. noun. Being reduced in respectability, circumstances, &c. குலமணி, s. A genuine gem; (fig.) one of an illustrious birth. குலமிலான்--குலவீனன், s. A man of low caste. குலமுறைகிளத்த--குலஞ்செப்ப, inf. To give the genealogy of a family. குலங்கூற--குலம்பேச, inf. To twit one of low parentage. 2. To boast or talk of one's own or another's high birth. குலம்புகுந்தவன், s. One who has mingled with persons of a strange caste, a term of reproach. குலம்பெயர, inf. [prov.] To be changed for the better or worse--as a tree by transplanting; to improve or degenerate. குலவித்தை, s. The arts, duties, or employments peculiar to a family or caste. குலவிருது, s. The standard or banner peculiar to a family. 2. A peculiarity or propensity in an individual, common to his family. குலாசாரம், s. The custom, usage, duties, rites, &c., of a caste or tribe. Wils. p. 234. KULACHARA. குலாசாரங்காட்டுகிறான். He betrays his family or caste propensities. குலாசாரியன், s. The family priest-as குலகுரு. Wils. p. 234. KULACHARYYA. குலாதிக்கன், s. One of high caste or family, குலசிரேட்டன். குலாபிமானம், s. Family pride, pride of birth. 2. Respectability of caste, family, &c., சாதிமானம். Wils. p. 234. KULAB'HIMANA. குலிஞன்--குலிஞ்சன், s. A person of a high family, of honorable descent, &c., குலமுள்ளோன். குலீனன், s. One of a high family, &c. Wils. p. 234. KULEENA. குலோத்துங்கன், s. The respectable chief of a family. 2. The name of an illustrious prince of the Chola dynasty. குலடன், s. An adopted son, a foster child, சுவீகாரபுத்திரன். Wils. p. 233. KULAT'A. குலகிரி--குலபர்வதம்--குலாசலம், s. The eight mountains in Jambu Dwipa, (See கிரி.) 2. Seven mountain which are supposed to be in each of the seven Dwipas. 3. The circular mountains which are fancied to surround the annular seas respectively, together with the one which sorrounds the Pushkara Dwipa. (காந்.) நற்குலம், s. A good caste or tribe. 2. An excellent kind. இதுநற்குலதீவிதிராட்சச்செடி. This is a very choice vine. இவன்நற்குலத்தான்--நற்குலத்தோன். He is a man of a high caste, or family. 20)

kuẕi (p. 128) s. A pit, a hole, a hollow, a cavity, a dimple, a depression, an excavation, பள்ளம். 2. [local.] A square foot, சதுரஅடிக்குழி. 3. A cubic foot, கனவடிக்குழி. 4. [prov.] A square of twelve feet, in landmeasure, பன்னீரடிச்சதுரக்குழி. 5. A well, கிணறு. 6. A tank, குளம். 7. The belly, வயிறு. 8. [prov.] A cavity at the bottom of a well from which to fill the basket when the water gets low, பட்டைக்கிடங்கு. 9. A grave, usually in composition--as பிரே தக்குழி. குழியிலேபோவாய். May you go to the grave; i. e. may you be ruined, a curse. குழிக்குத்து, s. [prov.] A hole, made for plants in transplanting. குழிக்குத்துக்கோல், s. A short stick, used in making the குழிக்குத்து. குழிபறிக்க--குழிதோண்ட, inf. To make a hole or a pit. குழிதிறக்க, inf. [local.] To open the sacred pit, with appropriate ceremonies, preparatory to the Mohurrum feast. குழிமூட, inf. To fill up the sacred pit. See குழிதிறக்க. குழியிற்புதைக்க, inf. To bury; to conceal. 2. To bury the dead, to entomb. குழிவிழ, inf. To form--as dimples or hollows in the cheeks, ulcers, &c. 2. To form, to be worn, &c.--as hollows in floors, or other surfaces. குழியில்விழ, inf. To fall into evil, vice, &c; lit. into the pit. குழியடிக்க, inf. To make holes in stones--as a stone-cutter. குழிக்கிட்டி, s. [local.] A kind of கிட் டிபுள்ளு game among boys, ஓர்விளையாட்டு. குழிச்சட்டி, s. A kind of earthen pan with hollow cavities for frying cakes. குழிப்புண், s. An ulcer in which holes are formed. குழியச்சு, s. Moulds for making gold beads. குழியம்மி, s. A hollow grind-stone. See under அம்மி. குழித்தைலம், s. Pit-oil; i. e. oil extracted in a pit. குழிநரி, s. A fox, ஓர்நரி. குழிமுயல், s. A rabbit, a coney, ஓர் முயல். குழிப்பிள்ளை, s. A cocoanut, planted deep--not to be . எத்தனைகுழி. How many square feet, or how many குழி? குழிக்கணக்கு, s. Square measure, reckoning by square feet, &c. குழிமாற, inf. [in arith.] To square; also, to multiply a number into another, குழிபெருக்க. குழிமாற்று, v. noun. [in arith.] Table of squares; also, of multiplication, குழிப் பெருக்கம். பெருங்குழி, s. [in arith.] The squaring, or multiplication of integral numbers. சிறுகுழி, s. [in arith.] The squaring, or multiplication of fractional or mixed numbers. குழிவெட்டி, s. A grave-digger, பிரே தக்குழிதோண்டுகிறவன். அட்்டைக்குழி, s. A pit of leeches, especially, a pit in hell, said to be infested with leeches. 27)

nṭl (p. 268) --நடவு, v. noun. Planting, transplanting. See under நடு, 10)

nṭu (p. 268) கிறேன், நட்டேன், வேன், நட, v. a. To plant, to set trees, to place seeds, நாற்று நட. 2. To set up a pillar, pole or mast; to erect, நாட்ட. 3. (fig.) To establish a person, as a patron, ஸ்தாபிக்க. (c.) நடுகல்--நட்டகல், s. A sepulchral stone or monument; a pillar set up in token of victory, or other achievement. நடுகூலி, s. See நடவுகூலி. நட்டுக்கொண்டுநிற்றல், v. noun. Standing on the head. 2. Standing erect. 3. (fig.) Presisting improperly in a request or assertion. (c.) நட்டுவிழல். Nodding, one of the five ungraceful positions, ஐங்குற்றத்தொன்று. 2. Standing on the head and tambling, தலைகீழாய்விழுதல். நட்டுவைத்தல். Establishing one as a patron. 2. Setting up a stone, pillar, &c., for a mark or token. நட்டுவைத்தவன், appel. n. A patron. நட்டுவைத்தெலும்பு, s. The leg, thigh bone from the hip downwards. (ஞான வெட்டி.) நடவு, v. noun. Planting, transplanting, as grain, நாற்றுநடுகை. நடவுக்குத்தெளிநரலத்தொன்று. Rice sown yields but a fourth of that planted. நடவுகாரிகள், s. (fem.) Planters of grain. நடவுகாலம், s. Time for planting rice. நடவுகூலி--நடுகூலி, s. Wages for planting. நடவுநட, inf. To plant grain, to transplant. நடவுபயிர், s. Transplanted corn, நட்ட பயிர். நடல், v. noun. As நடுகை. 2. Fixing as of a stake or pile, ஊன்றல். (Beschi.). நடுகை, v. noun. Planting of trees, &c., நாட்டுகை. 2. Transplanted grain, plants, &c., நடவுநடுகை. 21)

nṭṭẕivu (p. 268) s. Loss in cultivation after transplanting, நடவுசேதம். (c.) 35)

nāpi (p. 273) s. A powerful vegetable poison the root of a plant said to be from Nepaul. W. p. 731. VATSANAB'HA.--To this there colors; 1. அந்தணநாபி, the brahmanical, white; 2. சத்திரியநாபி, the kingly, red; 3. வைசியநாபி, the merchants, blue; 4. சூத் திரநாபி, the laborers, black. வச்சநாபி, s. [improp. பச்சநாபி.] A strong poison said to be procured from the Acorus Calamus, வசம்பு, when very old and after frequent transplanting. Some say it is the root of the தான்றி plant. வச்சநாபியையுப்புப்பார்ப்பார்களா. Do people taste the நாபி poison?--a mode of asseriing they do not. 110)

nāṟu (p. 275) s. Shoot, sprout, முளை. 2. Plants for transplanting, நாற்று. (p.) 44)

nāṟṟu (p. 275) s. Plant, as planted or to be transplanted, முளைத்தபயிர்; [ex நாறு, v.] (c.) நாற்றூற்றெடுத்துப்போயிற்று. The plants are injured by too much water in the bed. நாற்றங்கால்--நாற்றங்கொல்லை, s. A bed on which rice corn is sown, for transplanting நாற்றுப்பதி. நாற்றுக்கட்டு, s. A number of bundles of plants tied into one. நாற்றுத்தேங்காய், s. [prov.] A seed-cocoa-nut. நாற்றுநடுதல்--நாற்றுநடவு, v. noun. Planting or setting plants. நாற்றுப்பாக்கு, s. [prov.] Superior areca-nuts, for planting. நாற்றுப்பாவுதல், v. noun. Scattering seeds or setting seed-stones for plants, வித்தூன்றல். 2. Setting young plants in groups, for transplanting. நாற்றுப்பிடுங்க, inf. To pluck up plants. நாற்றுப்பிடி--நாற்றுமுடி, s. A handful of plants for planting, tied together. நாற்றுமரம், s. [prov.] A tree producing superior fruit, valued for propagation, நாற்றெடுத்துநடுமரம். நாற்றுவிட, inf. As நாற்றுப்பாவுதல். 49)

pāvu (p. 313) கிறேன், பாவினேன், பாவுவேன், பாவ, v.n. To spread, to extend, to be drawn out, விசாலமாக. 2. To diffuse itself, pervade, வியாபிக்க. 3. To extend--as creepers on the ground, or branches and roots of trees; to ramify as family connexions, பரம்ப. 4. To touch, to skim along the ground; to lean upon, to reach to, as the feet in fording a deep river,ஊன்றிநிற்க. 5. v. a. To spread so as to form a layer, to lay in order--as detached pieces; to pave; to ceil with boards, தளவரிசைசெய்ய. 6. To sow seed thickly for transplanting, நாற்றுவிட, 7. To transplant, நாற்றுநட. 8. To leap or jump over, தாண்ட. தேவதைகளுக்குநிலத்திலேகால்பாவுகிறதில்லை. . . The feet of gen&udotdot; do not touch the earth in walking; hence, the maxim, look at the feet, to know if it be a spirit. பாவிப்போட, inf. To cause to stand, or rest on something. (R.) பாவுகல், s. Stones or slabs, supporting a roof. பாவுபலகை, s. Wainscot or ceiling with boards. பாவல்--பாவுதல், v.noun. Resting, passing over. 39)

muṭi (p. 356) s. A crown, கிரீடம். 2. A tuft of hair left upon the crown of the head, as குடுமி. 3. A roll of hair on the head, as மயிர்முடி. 4. The head, தலை. 5. A bundle of rice plants, &c., for transplanting, as நாற்றுமுடி. 6. A plant, Holy basil, Ocimum, துளசி. (சது.) 7. A knot of a string, or in a tree, as முடிச்சு. (c.) 8. [com. மூடி.] The half of a cocoanut-kernel, தேங்காயிற்பாதி. (R.) 9. [prov.] As தேங்காய்க்குடுமி. 1. [in poet.] End, as முடிவு.-- For some of the compounds refer to கிரீடம், மகுடம். புலையனுக்குமுடிபொறுக்காது. A crown will not rest on the head of a Pulaya. அடிமுடி, s. Head and foot. See அடி. முடிகத்தரிக்கிறவன், appel. n. [com. முடிச்சுகத்தரிக்கிறவன்.] A cutpurse. (R.) முடிக்காணிக்கை, s. [com. முடிகாணிக் கை.] An offering of the hair of the head. See காணிக்கை. முடிக்கீரை, s. Young greens. See கீரை. முடிக்கோரை, s. A kind of grass, ஓர் புல். முடிசாய்தல், v. noun. Dying of a king or patron. (lit.) declining of a crown. முடிசூட, inf. To wear a crown. முடிசூட்ட, inf. To crown another. முடிதரிக்க, inf. To be crowned. 2. As முடிசூட, and முடிசூட்ட. முடிதும்பை, s. A fragrant kind of plant. முடித்தேங்காய், s. A cocoa-nut with a fibrous knot on the upper part. முடிபொறுத்தவன், appel. n. [com. முடி பொறுத்தராசா.] A king, as wearing a crown. முடிபோட, inf. To tie into a knot. முடிமயிர், s. A lock of hair. 2. A bunch of hair for enlarging women's locks, as பொய்மயிர். முடிமாலை, s. A garland for the head, a chaplet. முடியிறக்குதல்--முடியெடுக்குதல்-முடிவாங்குதல், v. noun. Cutting or shaving off the hair of the head in fulfilment of a vow. முடியுண்ண, inf. To be knitted into knots, முடிபட. முடியுறுப்பு, s. Any ornamental part of a crown. 109)