ūrttam (p. 70) --ஊர்த்துவம், s. That which is high, erect, upward--as a tree, top, &c. Wils. p. 166. URDTHA and URDTHVA. ஊர்த்தமுகம்--ஊர்த்துவமுகம், s. An upturned face. ஊர்த்துவகதி, s. Ascent--as of the heavenly bodies, the supernals or great among men, &c., மேனோக்கியநடை. Wils. p. 166. URDTHVAGATI. ஊர்த்துவகாமினி, s. [as அந்தரகா மி.] A horse which seeks (mounts to) the skies. ஊர்த்துவகாயம், s. (St.) The human body, also the upper part of the body, சரீரத்தின்தலைப்புறம். Wils. p. 166. URDTHVAKAYA. ஊர்த்துவபுண்டரம். s. The perpendicular sectarial mark on the forehead of the vaishnava, மேனோக்கியிடந்திருமண். Wils. p. 166. URDTHVAPUNDRA. ஊர்த்துவராசி, s. Signs of the zodiac (regarded as deities) supposed to look upwards--others being described as looking downwards, மேனோக்கியவி ராசி. 24)

nimirttu (p. 277) கிறேன், நிமிர்த்தினேன், வேன், நிமிர்த்த, v. a. [improp. நிமுத்து.] To straighten, to unbend, to uncoil, set upright or on its bottom--as a vessel which has been upturned, வளைவெடுக்க. 2. (fig.) To improve one's circumstances, சீர்ப்படுத்த, (c.) உன்னைவளர்த்துநிமிர்த்தினவனானல்லவோ. Am I not he who nourished and brought you up; (lit.) set you up? நிமிர்த்திப்பிடிக்க, inf. To hold a person, or thing, erect. 2. (fig.) To persist in one's own opinion. நிமிர்த்திவிட, inf. To straighten. 2. [in cant.] To give one a good drubbing. நிமிர்த்திவைக்க, inf. To set erect. 61)