crvīṇai (p. 166) s. Black beetle, (lit.) the stringed lute, from its hum, கருவண்டு. 56)

vīṇṉ (p. 398) s. An idle fellow. See வீண். 215) *

vīṇai (p. 398) s. The Vina or Indian lute, usually of seven strings and two octaves. 2. One of the sixty-four கலைஞானம். A knowledge of a stringed instruments. W. p. 797. VEEN'A. நாரதவீணை. The lute of Narada, the supposed inventor of the Vina. உருத்திரவீணை. The Vina of Siva. வீணாகானம், s. A song with a luteaccompaniment. (ராமா.) வீணாகானம்பண்ணுகிறது. Playing the lute. வீணாதண்டு, s. A straight bone, as that of the spine, முதுகெலும்பு. 2. The neck of a guitar, வீணைக்காம்பு. வீணைவலிக்கட்டு, s. See திவவு. வீணைவல்லோர், s. Lute-players. 2. Celestial choristers, கந்தருவர். (சது.) வீணைவாசிக்க, inf. To play the Vina. 216)

vīṇ (p. 398) adj. and s. Vain, useless, unemployed, unprofitable. அதொருவீண்காரியம். It is a vain thing. அதுவீணாய்போயிற்று. It became useless அவன்வீணாய்த்திரிகிறான். He is unemployed. வீணலப்பு, v. noun. Talking to no purpose. வீணன், s. An idle, useless person. வீணாய்--விணுக்கு--வீணே, adv. Vainly. வீணாரவீணன், s. A person who has no right to what he demands. வீணாவிலே, As வீணாய். வீணிழவு, s. A vain deprivation, useless privation. வீண்காலம்--வீணாள், s. Time spent in vain. வீண்செலவு, s. Useless expenditure. வீண்சொல், s. Idle talk, unprofitable discourse. வீண்சோறுதின்னி, appel. n. A useless person whose rice is lost upon him. வீண்தெண்டம், s. An unjust fine. வீண்தேங்காய், s. [prov.] A cocoa-nut which breaks easily when dashed against another, in a game. வீண்பத்தி, s. Superstition. வீண்பயல், s. An idle fellow, (in contempt.) வீண்பாக்கு, s. Betel-nut taken before eating--oppos. to ஊண்பாக்கு. வீண்பாடு, v. noun. Useless trouble. வீண்பிரதிட்டை, s. Vanity, மாயை. வீண்புத்தி, s. Idle imaginations. வீண்பொழுதுபோக்குகிறது. Trifling away the time. வீண்போக்கு, s. A vain excuse. 217)